Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Πέστο με μια… Κυριακή


    Το ξυπνητήρι έκανε λάθος! Κανένα περιθώριο για snooze και «κατά λάθος». Καμία περίπτωση για τον Μορφέα να συνεχίσει το ραντεβού με την πρώτη πρωινή, γαλήνια διάθεση. Εκείνη η έξτρα ώρα που θέλεις να κλέψεις, να ξεγελάσεις και να κρυφτείς κάτω από το πάπλωμα, δεν ήρθε ποτέ. Η Κυριακή δεν έκανε τη χάρη να την καλωσορίσω με τιμές. Όπως της αξίζει άλλωστε. Περισσότερο με Τρίτη θα την παρομοίαζα παρά με κοντή γιορτή! Όμως με τον ηλιόλουστο καιρό, εδώ και πολλές ημέρες να έχει πάρει το μυαλό, η πρώτη σκέψη πήγε κατευθείαν στο Viber γκρουπάκι των κολλητών. «Καφέ σε 30’ στο γνωστό;;» Η απάντηση ήρθε μετά από μία ώρα από τον Αντρέα με αγουροξυπνημένο ύφος: «Για να σηκώνεσαι από τις οχτώ παρά σημαίνει ότι την σκέφτεσαι συνέχεια, ακόμα και στον ύπνο…»

    Δεν σχολίασα, παρά μόνο με τρεις Εmoji φατσούλες. Στο δρόμο για το καφέ – στέκι, παρατηρούσα τον κόσμο που κυκλοφορεί στις δέκα η ώρα το πρωί της Κυριακής. Μα που ζούνε όλοι αυτοί καθημερινά; Με τι ασχολούνται και τι κάνουν! Δεν γνωρίζω κανέναν. Ούτε μία οικεία φυσιογνωμία. Αναρωτήθηκα, βάζοντας τα καινούργια γυαλιά ηλίου μέσα από το κράνος, συνεχίζοντας ανέμελα την βόλτα με την μηχανή. Το βλέμμα στα κόκκινα φανάρια καρφωνόταν στις στέγες των κτιρίων. Προσπαθούσα να ξεφύγω από την πόλη μέσω της ταράτσας των ρετιρέ που συνόρευαν με τον αστραφτερό Αττικό ουρανό. Ο καιρός είχε μπει σε τελική ευθεία για την καλοκαιρινή του φορεσιά.

    Η Κυριακή είναι μια ημέρα χωρίς καθόλου schedule. Είναι όπως βγει. Ευτυχία! Μόνο κόζι και ρελαντί. Άντε και καμιά συζήτηση με τον Νίκο για την προαγωγή του – που θα γίνει σειρά στο  Netflix, έτσι όπως πάνε οι καθημερινές εξελίξεις στη δουλειά του – . Κατά φωνή! Θα ζήσει πολλά χρόνια… «Ναι, σε περιμένω. Δεν θα φύγουμε ρε, τώρα ήρθα και περιμένω τον άλλον… Τι; Να φάμε μαζί το μεσημέρι; Δε θα πας στην μαμάκα σου ψηλέ; Α, σε δουλεύω κιόλας! Ναι ρε, θα μαγειρέψω το αγαπημένο σου. Ότι θέλει το αγόρι μου! Θέλεις με Λουκάνικο ή με Πέστο; Το ‘ξερα ρε συ ότι αυτό θα έλεγες. Αφού είσαι pesto lover – αλλιώς τύπος! Άντε κλείνω τώρα, τα λέμε σε λίγο. Έλα, γεια.»

    Ήμουν απορροφημένος, διαβάζοντας την αθλητική στήλη στην κυριακάτικη εφημερίδα, όταν άκουσα μια χαρακτηριστική φωνή να λέει: «Πως και τόσο πρωινός; και να πω ότι δε βγήκες χθες… τέσσερις η ώρα νομίζω φύγαμε από το μαγαζί». Η κοπέλα που γνώρισα πριν ένα μήνα σε ένα καινούργιο κοκτέιλ μπαρ είναι η αιτία που δεν κοιμάμαι τα βράδια. Ναι, τη σκέφτομαι συνέχεια και ας με κοροϊδεύουν οι δικοί μου. Έχει κάτι που κολλάς. Παραπέμπει με τη φιγούρα, τη σιλουέτα και προπαντός με το βλέμμα της σε ταξιδιάρα ψυχή που θέλεις να συνοδέψεις παντού. Κι όμως, είναι αυτές οι στιγμές που δε σου βγαίνει η πρώτη κίνηση γιατί φοβάσαι, μπερδεύεσαι, αγνοείς. «Γεια, τι γίνεται; Θα πάμε για μπάσκετ με τα παιδιά και είπαμε να πιούμε έναν καφέ πρώτα. Εσύ;» Νομίζω ότι η απάντηση ήταν πιο αμήχανη από ποτέ. Πρέπει να το κατάλαβε. Έπρεπε να εμφανιστεί κάποιος δικός μου τώρα! Μετά από μερικά άχαρα λεπτά, η Μελίνα πήγε στην παρέα της, αφήνοντας ένα χαμόγελο και μια γλυκιά απορία που θα θυμάμαι για πάντα: «Aκόμα να μου πεις τι συμβολίζει το tattoo στο χέρι σου. Θα περιμένω για πολύ ακόμα;  Ο Απρίλιος βγαίνει σε λίγο».

    Σαν από μηχανής θεός εμφανίστηκε ο Αντρέας. «Που είσαι ρε μαν; Γιατί άργησες τόσο… Πρέπει να φύγουμε. Θα σου πω στο δρόμο. Στείλε μήνυμα στον άλλον να έρθει σπίτι μου». Με έξι λέξεις και μια σχηματισμένη έκφραση γεμάτη περιέργεια φώναξε: «Τάσο την παλεύεις ρε φίλε καθόλου;»

    Είχα πιει ήδη δύο καπουτσίνο και άρχισα να βλέπω την συνταγή με το Tριβελάκι για το μεσημεριανό τραπέζι. Ένιωσα το χρώμα της υπερέντασης, μιλώντας ακατάπαυστα. Φυσικά για το θέμα μου. Που δεν είναι άλλο από την Μελίνα! Οι κολλητοί βγάζουν τα «λεφτά» της ιδιότητας τους όταν είναι εκεί και σε ακουν… no matter what! «Μελίνα μ΄αυτά και με ‘κείνα, μου κόπηκε η πείνα», είπε ο Νίκος. Γελάσαμε πολύ με την ατάκα του τρελοκαραφλού. Το είχαμε ανάγκη. Γιατί το κοντράστ της Κυριακής είχε πάρει ρεβάνς. Το ‘χει και η ημέρα που γράφεται με Κ κεφαλαίο. Μια λέξη συνώνυμο της χαλάρωσης. Επιλογή στην ευτυχία και καλοπέραση με τους κολλητούς. Αυτά είναι!

    Η αναμέτρηση με τη Δευτέρα είναι τόσο μακριά. Ίσως γιατί το Τριβελάκι με Πέστο Βασιλικού με την τριμμένη παρμεζάνα και δυο μπουκάλια λευκό Ασύρτικο μας φέρανε ακόμα πιο κοντά. Στην ερώτηση του Αντρέα ποιο είναι το μαμαδίστικο μυστικό και βγαίνουν τα ζυμαρικά μου πάντα τόσο νόστιμα, αποφάσισα να το… πάρει το ποτάμι με τα ΜΑΚΒΕΛ tips. Αργά το βράδυ, λιωμένος στον καναπέ, σκέφτηκα μια εικόνα από το μέλλον. Εμένα, την Μελίνα και την μαγειρική μου ικανότητα. Μπορεί και να είναι πρόκληση. Challenge accepted; Θα δείξει.

    Close