Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Σπαγγέτι Αματριτσιάνα. Μια ανεξέλεγκτη σχέση πάθους!


    «Η ζωή μπορεί να είναι πολύ καλύτερη αν δεν την παίρνεις ιδιαίτερα στα σοβαρά», είπε εκείνος που αν τύχαινε ποτέ να μιλήσει πέρα από την ξύλινη γλώσσα του καθηγητή, αρκούνταν μονάχα σε ειρωνίες, υπερβολές και χιλιοειπωμένες ατάκες. Άρχισα να βαριέμαι και να πεινάω. Μετά από τέσσερις ώρες μάθημα, η μεσημεριανή όρεξη είχε ανοίξει για τα καλά. Στην ερώτηση του μηνύματος «τι θα φάμε; έχεις καμία ιδέα;», η απάντηση ήρθε με φανερά προκλητική διάθεση να ανταγωνιστώ τον εαυτό μου και τα προσεχώς άδεια πιάτα.

    Η Εβίτα είχε ακόμα μία ώρα μέχρι να τελειώσει. Δεν μπορούσε να φύγει νωρίτερα. Στις πρακτικές διαλέξεις που παρακολουθεί στο εργαστήριο χημείας, τα πράγματα είναι δύσκολα και αυστηρά. Τα ‘χει δει όλα το Εβιτάκι μου! Δεν πειράζει. Θα ολοκληρωθούν – κάποια στιγμή – . «Λέω να φάμε μακαρόνια. Σπαγγέτι Αματριτσιάνα! Όπως το κάνει η μαμά μου… Θυμάσαι την προηγούμενη φορά που έκανα Skype μαζί της για να θυμηθώ πως κάνουμε τη συνταγή; Ε, αυτό!»

    Νομίζω ότι με έπεισε μόνο από τον τόνο και τη φωνή της γεύσης. Ξαφνικά το λεκτικό μήνυμα στο κινητό έγινε εικόνα. Έτοιμη για εκτέλεση και αξεπέραστες μαγειρικές στιγμές. Το μυαλό ήταν ήδη αλλού. Εκεί που η μαμαδίστικη αδυναμία έχει διαχρονική αξία. Όπως το video στο οποίο έπεσα πάνω, ψάχνοντας ήδη συνταγές για Σπαγγέτι Αματριτσιάνα. Παραδοσιακή ιταλική φινέτσα που άθελα της μεταναστεύει γιατί δεν τη χωράει ο τόπος, κερδίζοντας για χρόνια και τον πιο απαιτητικό και δύσκολο μακαρονά! Η ένταση των υλικών φαίνεται να προμηνύει ένα κορυφαίο αποτέλεσμα που θα θυμόμαστε για καιρό.

    Ίσως θα έπρεπε να την περιμένω να σχολάσει αλλά πραγματικά δεν κρατιόμουν. Αποφάσισα να αναλάβω δράση. Η προσεκτική προετοιμασία ενός γεύματος είναι το μισό και παραπάνω επιστέγασμα για γκράντ φινάλε. Έφυγα από το πανεπιστήμιο με τη σκέψη να οδηγεί το σώμα. Το μυαλό ήταν δανεισμένο από ώρα στην ΜΑΚΒΕΛ. Ψάχνοντας ακόμα λίγο, μέσα στο λεωφορείο από τη στάση μέχρι το σπίτι, ταξίδεψα για ένα λεπτό σε μια άλλη αυθεντική εποχή. Τότε που τα λατρεμένα ζυμαρικά ήταν στάση ζωής. Τότε που η επανάληψη είχε δικαίωμα στην ποιοτική επιλογή. Σε μια κουζίνα που «φώναζε» συνέχεια στον κόσμο να γεύεται εύκολα και υγιεινά μαγειρέματα. Είπα στον εαυτό μου από μέσα μου χαμογελώντας «γιατί να μην το πάμε ξανά;» Δε χρειαζόταν περαιτέρω ερωτήσεις παρά μόνο πράξη. Και τι πράξη – έκπληξη για το κορίτσι μου – .

    Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Για σήμερα. Αυτή, που «έγραψα» εγώ στην κουζίνα, το σχεδιάγραμμα μιας ευφάνταστης δημιουργίας. Τόσο απολαυστική που κανένα λεπτό μακαρόνι δεν ήταν ικανό να μεγαλουργήσει. Και αυτό γιατί η πείνα είχε… τερματίσει! Μέσα σε εννέα λεπτά θα τελείωνε το γλυκό μαρτύριο με τη βοήθεια του Σπαγγέτι Νο6. Μερικές φορές τα καλά πράγματα έχουν μια «χοντρή» χάρη. Πιο ανοιξιάτικη ίσως!

    Μέχρι να βάλω το δεύτερο επεισόδιο από την αγαπημένη σειρά που ξεκίνησα χθες, η Εβίτα θα έχει έρθει. Στη συνέχεια τη σκυτάλη του χρόνου αναλαμβάνει η εκτέλεση της πιο μυρωδάτης, περίφημης και άκρως ηγετικής κατσαρόλας. Η διαφορά δεν είναι μόνο στο μπέικον και τα ντοματάκια. Είναι στο φινίρισμα των αρωματικών μπαχαρικών. Κάτι που προδίδει μοναδικά η αγροδιατροφική συμπεριφορά αυτής της συνταγής για κύριο ελληνικό πιάτο.

    «Κωνσταντίνε, τι ωραία πράγματα έχεις φέρει… Θα μαγειρέψουμε παρέα;». ακούστηκε στο βάθος η φωνή της αγαπημένης μου. Την κοίταξα και συνέχισα να αργοπορώ το βλέμμα μου στα μαύρα μακριά ολόισια μαλλιά της. Αποκοιμήθηκα για λίγο στον καναπέ με το νέο τραγούδι της Sade, το Flower Of The Universe. Δεν ήταν τυχαίο. Η μυρωδιά με ξύπνησε όπως ακριβώς την είχα φανταστεί. Ξανά! Το διάλειμμα από την καθημερινότητα θα είχε διάρκεια. Τελικά ο καθηγητής το πρωί είχε δίκιο. Δεν του το ‘χα.

    Close