Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Τέσσερα Λεπτά

    • Τέσσερα λεπτά

        Κολπάκι υπήνεμο με βράχια. Απο αυτά που φιλοτέχνησε μοναδικά η δημιουργός φύση. Απο αυτά που είναι παρθένα και βατά, γλείφοντας τα άγρια μια θαλάσσια χίμαιρα. Όχι απο εκείνα που μεταφορικά κάποιοι ενοχοποιούν για να επικοινωνήσουν πολιτικές αιχμές. Αγναντεύει το Αιγαίο. Αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να αναπαράγεται σε τόσες πολλές αποχρώσεις αυτό το απέραντο υποτιθέμενο γαλάζιο της ημέρας. Σαν να κλαίει, στάζοντας μαύρο δάκρυ. Όμως αυτή η νύχτα μένει! Προπομπός εξελίξεων. Το πέλαγος ξεδιπλώνεται σε έναν πελώριο και ατελείωτο καθρέφτη που δύσκολα συλλαμβάνει ο νους. Που αρχίζει και που τελειώνει. Εδώ κολλάει το άπειρο.

         

        Της το ‘χε πει. «Η αμαρτία με γοητεύει εμένα! Όχι η πεπατημένη. Ούτε το στανταράκι. Το πρόγραμματισμένο και το προβλέψιμο. Ξέρεις… αυτό, που μου τη δίνει! Με το αυθόρμητο έμαθα να ζω». Υποκλίνεται στη δύση του ολοστρόγγυλου φαιοκίτρινου φεγγαριού. Χαιρετίζει την ανατολή της ηρεμίας στην ψυχή του. Μακρυγορεί και ξεδιπλώνει ένα νέο παραμύθι με εσωστρεφή τρόπο. Απο αυτά που αφήνεις λίγο λίγο τη ζωή σου στα χέρια Του.

         

        Μια αντανάκλαση καλοκαιρινών αναμνήσεων ιχνηλατεί το μυαλό του απέναντι απο το πλεούμενο που διαγράφει πορεία. Ενσταντανέ λήψεις και ταχύρυθμες μπρονζέ εικόνες μερικών εβδομάδων, λουσμένες με εκείνη την ενεργειακή ζεστή γοητεία που σου αφήνει η ηλιοκαμένη μυρωδιά του Αυγούστου! Δε θέλει να τελειώσει. Δε θα το αφήσει να τελειώσει. Δεν είναι οπαδός του τυπικού. Ποτέ δεν υπήρξε. Τώρα θα υπάρξει; Δεν νομίζω. Θα αφήσει, να τον παραπλανεί για όσο πάρει. Αρνείται την προσαρμογή στον καλό χειμώνα.

         

        Για τον Νίκο απο ‘δω και πέρα αρχίζει η καλοκαιρία της ψυχής του. Διότι τα μπάνια του λαού δεν έχουν καλουπωμένες ετικέτες. Έχουν μόνο ευφάναστες αρετές. Φτάνει πια! Δεν είναι καθωσπρέπει. Είναι αουτσάιντερ και το ξέρει. Πορεύεται καλά με αυτό, βρίσκοντας τα με τον εαυτό του εδώ και καιρό. Έχει λίγο ακόμα όμως! Λεπτή κλωστή. Σχεδόν νήμα. Σαν το αλμυρισμένο σπρέυ του αφρού απ’ το απόνερο που σχηματίζει το βαπόρι μπροστά του.

         

        Το αυτί του πιάνει στον αιθέρα το αγαπημένο τραγούδι που έκλεψε την μουσική υπόκρουση του δικού του φετινού καλοκαιριού. Πιο επίκαιρο δεν υπάρχει! Είναι παλιό, αλλά το ρεμίξ φρεσκότατο. Επίσης του ταλαντούχου Αντώνη και αυτό, μεταξύ άλλων πετυχημένων που έχει διασκευάσει. Ανοιξιάτικη κόπια. Yellow Moon απο τους The Neville Brothers. Δε θα μπορούσε να χαραχτεί στην μνήμη του καλύτερα αποτυπωμένη αυτή η καδραρισμένη στιγμή που παροτρύνει όλες τις αισθήσεις. Υποθήκη ζωντάνειας για το βραχύ μέλλον. Πόσο θα ήθελε λέει να αφεθεί στο ρυθμικό κούνημα του. Θα το άφηνε να τον πάει. Δε θα μπορούσε να αντισταθεί. Αν το έκανε θα έχανε. Σαν τον λαθρεπιβάτη με αιτία. Ναι. Κάπως έτσι. Κάτω απο τον φάρο.

         

        Είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρει που πάει. Που πατάει. Όπου ξεβγάλει η θάλασσα. Δεν τον νοιάζει. Διαπίστωσε πως δεν το ‘χει στο να επιβλέπει τις κινήσεις του. Γελάνε όλοι μαζί του.  Μέχρι και οι πέτρες απο τους βράχους στη Βουλιαγμένη, όπου τυχαία βρίσκεται, σκοτώνοντας ώρες για το transit της επιστροφής. Αλήθεια είναι! Γελάει μέχρι και ο μεγάλος απο πάνω. Η Μαίρη είναι το κορίτσι που τον έκανε να κοντοστέκεται απέναντι της. «Κάλλιστα θα μπορούσε ένα κομμάτι του Θερμαικού να διαδραματίσει το ρόλο της Μακεδονικής ριβιέρας! Σαν αυτό που βλέπουμε αυτή τη στιγμή εδώ στην ‘’λίμνη’’, τι λες; Μην αφήνεσαι στο να οδηγείς τη ζωή σου, αφου δεν το κατέχεις το θέμα. Το πως περνάς καλά, το ορίζεις εσύ και κανένας άλλος. Μα κανενας όμως. Εντάξει;».

         

        Της μίλησε βουβά. Κουνώντας το κεφάλι καταφατικά. Τέσσερα λεπτά ακόμα θα κοιτάζει την Aυγουστιάτικη πανσέληνο. Κάπου εκεί άρχισε να την χάνει. Να τα χάνει.  «Και μετά ο Σεπτέμβριος», σκέφτηκε φωναχτά. «Το φθινόπωρο». Ορθοπεταλιά. Μια σταδιακή ανηφόρα με κολλημένη πρώτη ταχύτητα προς το Χειμώνα. Έναν γλυκό απόηχο απο το παραδιπλανό μπαρ μεταφέρει το αγέρι. Σπαστά, με διακοπές και πολλά μπάσα, συναρμολογείται νωθρά το ηχόχρωμα απο το μουσικό θέμα της ταινίας Amelie. Ακροβατεί στα όρια του μελαγχολικού. Προσπέραση. Δε θα ήθελε να τον θυμάται σαν κάποιον αέναο ταξιδιώτη στο νησί. Μιλάει απο μέσα του στην καλοκαιρινή καψούρα του. Αποφεύγει πεισματικά να διαβάσει τη σκέψη της, πως ο Νίκος είναι μια φευγαλέα νησιώτικη γνωριμία τεσσάρων λεπτών. Τη θέλει! Δεν της το δείχνει. Οι λεπτοδείκτες περιστρέφονται πεισματικά.

         

        Ευθυγράμμιση μυαλού. Συσσώρευση ανησυχίας. Κεντράρισμα αισθήσεων. Κόλλημα όρασης. Σαν σε αφυδάτωση τα ξηρά μάτια. Τους λείπει νερό! Έτοιμα να σπάσουν. Ευαίσθητα. Λιγότερο ελαστικά. Ξαφνικά ενυδάτωση. Αεικίνητα. Εκτόνωση. Τι ευτυχία! Εναρμονισμός του υγρού στοιχείου. Ένα με το συναίσθημα της στιγμής. Αυτός και αυτή. Και όλα τούτα, μονάχα σε τέσσερα λεπτά. «Φαντάσου και αφέσου. Είναι εύκολο. Μπορείς να το αισθανθείς κι εσύ. Αρκεί να το θελήσεις».

         

        Μια σχετικά ώριμη ελευθερία πριονίζει με αυτοπεποίθηση παλιότερες καθοδηγούμενες κρεμάστρες ασφυξίας. Άραγε πόση ώρα αγώνα δρόμου μέχρι το λιμάνι για να σαλπάρουν ως επιβάτες της γραμμής. Το πέτυχαν! Για άλλους, μπορεί να ήταν απλά ένας καβαλάρης μιας θερινής νύχτας. Και όλα αυτά γιατί; Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο!