Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Μπάσα Εξάτμιση

    • Μπάσα Εξάτμιση

      Η ποδιά του φορεσιά σα φουστανέλα. Σέλα ατομική χωρίς προέκταση και διάθεση για δεύτερο άτομο. Ο συνεπιβάτης έκανε «φτερά». Προτίμησα να βάλω ακουστικά και να χαθώ στις μητρικές μπασογραμμές. Ασπρόμαυρα φωνητικά, πολύχρωμες ερμηνείες. Νέος Moby με μια αργή νυχτερινή αργκό στο ακτιβιστικό του οδοιπορικό. Διαφορετικός. Αλλά και ίδιος.

       

      Εγώ, το παπάκι μου και ο πιο χαρισματικός καραφλός της ηλεκτρονικής μουσικής. Δε θέλω και πολλά. Τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή ένιωσα εντάξει. Άνοιξα καρδιά λέγοντας στοπ στη θαλπωρή της κατάθλιψης. Ένας μεγάλος χαιρετισμός στην πιο μεγάλη μουσική περσόνα του είδους. Αταξινόμητος χαρακτήρας. Χωρίς ταμπέλες. Μια κατηγορία που δημιούργησε μόνος, ανοίγοντας δρόμο για επίδοξους μιμητές.

       

      Το χαρακτηριστικό του ύφος με συνεπήρε. Δεν ήθελε και πολύ. Το κατάφερε στο λεπτό. Κι αυτή, κάπου εκεί στα κοντά, αποφάσισε να παρέμβει εγωιστικά διαλύοντας την μοναδικότητα της στιγμής με το πιο άκυρο μήνυμα ever! «Συγνώμη, δεν το ήθελα… θα βρεθούμε;»

       

      Πέταξα το κράνος δίχως σκέψη. Κρότος παχύς. Μακρόσυρτος με δίπλες. Εκνευρίστηκα και θόλωσα. Μια κυρία στην ηλικία της γιαγιάς με κοίταξε επίμονα. Ανταπέδωσα το βλέμμα. Φοβήθηκε. Η καμπούρα της τράπηκε σε γρήγορη φυγή. Το repeat στο αγαπημένο κομμάτι είναι συνεχές.

       

      Ναι, μερικές φορές ταυτίζομαι με μελωδίες. Γίνομαι προέκταση. Νιώθω κομπάρσος που δεν επιλέχθηκε από το καστ για να συμμετέχει. Γίνομαι ένα με τους στίχους και την μελοποίηση. Αυτή τη φορά το τερμάτισα. Δεν μπορώ να ελέγξω θυμό και φόβο. Τον αφόρητο γερανό συναισθημάτων. Το θυμικό της βούλησης.

       

      Ένα ορφανό και ταλαιπωρημένο παιδί ίσως να με καταλάβαινε. Άλλωστε οι στίχοι δώσανε το δικό τους show. Όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν. Είναι μέσα μου. Με άγγιξαν. Με καθόρισαν. Με επαναπροσδιόρισαν. Τουλάχιστον για το σπασμένο παιχνίδι της στιγμής.

       

      Που να ‘ξερε του λόγου της ότι η σαστισμένη ψυχή μου είναι κομματιασμένη. Διάσπαρτη σε χιλιάδες ψηφίδες νοσταλγικής καλησπέρας. Ένα γεια σου πέρασα να πω, να σου κάνω έκπληξη. Όπως παλιά, τότε στις αρχές. Με την ψευδαίσθηση πως θα πουμε μια κουβέντα παραπάνω πέρα από το εκκωφαντικό τίποτα. Αμήχανη ταραχή.

       

      Πέρασε καιρός για μένα. Η μορφή σου τατουάζ στην μνήμη και τη ραγισμένη καρδιά. Εμφανίστηκες στη χαραμάδα μισόγυμνη χωρίς να θέλεις να ανοίξεις την πόρτα. «Τι θέλεις εδώ;» είπες με μια ξαναμμένη απορία γεμάτη πανικό και αστάθεια. Έφυγα για το κενό με προορισμό την άγνωστη αποθέωση του μυαλού.

       

      Η πάπια με πήγαινε από μόνη. Εγώ, απλώς την ακολουθούσα. Πιστός καβαλάρης ταξιδιάρικων συνειδήσεων. Εν κινήσει μια ζωή. Φευγαλέος, πληγωμένος ιππότης. Κάτι τύπους σαν έμένα ο Moby τους έχει για πρωινό. Κάνει πλάκα μαζί μας! Μας ξέρει καλά. Φάνηκε άλλωστε στο ληξιπρόθεσμο ποίημα λίγο πριν την εκπνοή του 2017. Like A Motherless Child, λέει.

       

      Δεν υπάρχει πιο συμβατό. Έτσι κι έγινε. Στο μήνυμα απάντησα με δυο κενούς χαρακτήρες και μια καρδιά χωρισμένη ανάμεσα σε δύο πρώην αγαπημένες φιγούρες. Οφειλή στην ερώτηση σου. Με πόνο αλλά και πείσμα. Η μπάσα εξάτμιση απ’ το παπάκι μόλις εμφανίστηκε στους ήχους που με περιβάλλουν. Είναι αυτό που θέλω να ακούσω αμέσως μετά τη στάση για κλάμα.

       

      Και είμαι τόσο μακριά από το σπίτι. Μάλλον θα πρέπει να ψάξω για κάτι πιο κοντά. Ο άγνωστος δρόμος θα με βγάλει στο επομενο ραντεβού με την ελπίδα. Όχι, δε θα περάσω με κόκκινο. «Έβαψα» πολλά μέχρι τώρα. Περίεργο πράγμα το μυαλό όμως. Ή να ‘ναι η αγάπη; Θα ρωτήσω με μια ακατέργαστη προσδοκία και θα μάθω. Αφόρητο απογευματόβραδο. Πορεία κατευθείαν για να ξαναδώ το clip στο YouTube. Γουατέβα!