Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Ιστορίες Άγχους

    • Δίχως νόημα

        Στην επιστροφή προς το σπίτι, προτίμησε να περπατήσει. Δεν ήθελε να πάρει λεωφορείο. «Είναι η χειρότερη Τρίτη εδώ και πολύ καιρό», είπε στον αδερφό της σε μια σύντομη βιντεοκλήση, μετά από αρκετές αναπάντητες. Ένιωθε για καιρό ένα μεγάλο κενό, βλέποντας την απογοήτευση να ‘χει ρίξει τη δική της σημαδούρα. Από τότε που έγινε η πολυαναμενόμενη συγχώνευση της τράπεζας, τα πράγματα άλλαξαν πολύ στο γραφείο. Προς το χειρότερο φυσικά. Ποιος θα τολμούσε να σκεφτεί ότι η Στέλλα έχει εξελιχθεί σε μια αγνώριστη προσωπικότητα. Και όλα αυτά, μέσα σε λίγους μήνες. Άτιμο πράγμα η ανησυχία. Αβέβαιο μυστικό η ηρεμία.

         

        Η νεαρή σχετικά διευθύντρια του υποκαταστήματος, με την κραυγαλέα αυτοπεποίθηση που ξεχείλιζε κάνοντας μερικούς να γλιστράνε στο δρόμο και άλλους να σφυρίζουν κλέφτικα, ένιωσε κάτι που δεν μπορούσε εύκολα να συνειδητοποιήσει αλλά και να διαχειριστεί. Της ήταν δύσκολο να το αντιληφθεί. Από τότε που θυμάται να παίρνει τον εαυτό της αρκετά στα σοβαρά, αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνει η καλύτερη. Στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στην κοινωνία. Δε λογάριασε όμως την κρίση πανικού που παραμόνευε νωχελικά στη γωνία με άγριες διαθέσεις.

         

        Οι βάσεις για την πορεία προς την άδοξη κορυφή μπήκανε ένα μεσημέρι Κυριακής στο χωριό, όταν ο πατέρας της αγκομαχώντας από την κούραση κατάφερε και ανέβηκε τα αναθεματισμένα σκαλοπάτια του σπιτιού. Ταλαίπωρος και εκνευρισμένος από το χωράφι, δεν είχε πολλά να πει. Λίγα και σταράτα. «Πρόσεξε καλά κακομοίρα μου, το μόνο που θα έχεις στη ζωή είναι η γνώση και η σκληρή δουλειά. Εγώ τα κατάφερα μέχρι εδώ. Παραπάνω δεν μπόρεσα. Δεν ήθελε ο Κύριος. Εσύ πρέπει να με κάνεις περήφανο, εκεί στην πόλη που θα σε στείλω. Στρώσου στο διάβασμα χωρίς να αντιμιλάς σε κανέναν. Για να αναπαυθεί ήσυχα και η μάνα σου».

         

        Ούτε μια μέρα πέρασε τα τελευταία είκοσι χρόνια, που το γέρικο πριν την ώρα πρόσωπο του πατέρα της, δε θα έκανε έστω και στιγμιαία την εμφάνιση του. Έτσι για μια καλημέρα! Η αστραπιαία μορφή του είναι η καθημερινή αφορμή για ότι πέτυχε η Στέλλα. Αλλά και απέτυχε. Μέχρι τώρα. Γιατί όλο το προικισμένο δρομολόγιο που ακολούθησε, μάλλον έφτασε στα όρια του. Μπορεί η γνώση και η εργατικότητα να μοιάζουν με κινητήρια δύναμη συνεχίζοντας ακόμα πιο ψηλά, αλλά το τραίνο της επιτυχίας κάπου θα έκανε τη στάση του. Κι αυτή θα ήταν αρκετά απότομη. Ίσως και τερματική. Η πιο μακρινή απ’ όλους και απ’ όλα. Νόμιζε ότι ζούσε μια καλή ζωή. Γεμάτη ευτυχία και όνειρα, όπου ο πατέρας της θα ξεχείλιζε από περηφάνια. Αλλά το σταυροδρόμι της ευτυχίας έχει και αθέατες επιλογές που αξίζουν να τις περπατήσεις. Κάτι που δεν επέλεξε το κορίτσι από τον Θεσσαλικό κάμπο. Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα.

         

        Στον μυωπικό μονόδρομο της λογικής, κάπου χάθηκε το παιχνίδι. Ξυπνώντας η θαμμένη χωριατοπούλα μέσα της την επόμενη αυγή – όπως θυμάται να λέει η γιαγιά – αναρωτήθηκε γιατί τρέχει όλη μέρα και όλη νύχτα για κάτι που μετά από χρόνια θα είναι τόσο φευγαλέο. Το προηγούμενο βράδυ μετά από δεκατέσσερις ώρες δουλειά και τρεις απανωτές βότκες για να έρθει στα ίσα της, πιάστηκε κορόιδο από τον καινούργιο περιφερειακό διευθυντή. Βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες για εκπαίδευση. Δίχως νόημα. Κανένα όμως. Τη στρίμωξε στη γωνία του μπαρ πιέζοντας το χέρι της πολύ δυνατά. Ναι, ήταν σεξουαλική παρενόχληση. Και δεν ήταν η πρώτη φορά απέναντι της. Ήταν η πρώτη φορά όμως που αφέθηκε στην ελευθερία των αισθήσεων. Ήθελε να φωνάξει και να κλάψει δυνατά. Η φωνή του πατέρα της την εκάνε παρέα… Και τώρα. Το πνιξε.

         

        Η προδομένη αντίσταση, που ήταν κάτι τόσο ευχάριστο σε άλλους, ήρθε για να μείνει. Η τοξική ευτυχία έχει τελικά και υπόκωφες παρενέργειες. Επιφανειακά στρώματα ψευδαισθήσεων άρχισαν ξαφνικά να ξεκολλάνε. Κάστρα που χτίστηκαν με κόπο, ιδρώτα, ενέργεια και προοπτική σαν να βουβάθηκαν με τρόμο. Το κορίτσι βέβαια ξέρει από γη γιατί μεγάλωσε στα χώματα. Αλλά είχε καιρό να κυληστεί και να στριφογυρίσει κοιτάζοντας τον ουρανό και τ’ αστέρια. Ίσως γιατί για μεγάλο διάστημα νόμιζε ότι τα κατέκτησε. Με το βλέμμα της να είναι κυριαρχικό και με δύναμη προς τα κάτω. Προς όλους εμάς δηλαδή. Ψέμμα. Που έσκασε σα θρυμματισμένο τούβλο με θόρυβο αβάσταχτο.

         

        Κάποτε έφτασε στο σπίτι, μετά από αρκετά λίτρα δακρύων και τον κρύο αέρα να έχει εμφανίσει θριαμβευτικά το αυθεντικό υπαίθριο πρόσωπο της. Ήταν καλά κρυμμένο και αυτό. Η πόζα της Στέλλας ήθελε πεισματικά να βγει από την χρόνια πρόζα του δανεικού εαυτού της σε μια ξένη μορφή. Άλλο σώμα. Με ίδιες πληγές.

         

        Η ανταλλαγή και η μετάβαση «εαυτών» είναι κάτι δύσκολο, κάνοντας χρόνο να επανέλθει. Όχι όμως ακατόρθωτο. Αν πιστέψεις στον πραγματικό σου εαυτό και στην ανεξάντλητη δύναμη – όπως προσπαθεί συστηματικά η Στέλλα – τότε η νίκη θα είναι μεγάλη. Από εκείνες που δεν συγκρίνονται με τίποτα. Αθεράπευτα ασύγκριτες. «Καιρός να πάμε παρακάτω», θα εξομολογηθεί στο Skype, στο Θωμά τον αδερφό της. Γιατί καμία δανεική φορεσιά δε θα γίνει δικιά σου. Θα είναι πάντα αλλουνού. Σαν κάποια μαρμάρινα φιλιά, δίχως πάθος και συναίσθημα.

         

        Η ιστορία της Στέλλας είναι από τις δεκάδες σύχρονες μαρτυρίες που όλοι γνωρίζουμε και κατανοούμε, αλλά μέχρι και σήμερα κλείνουμε το μάτι. Το άγχος και τα συμπτώματα του μπορούν να προκληθούν – ναι είναι αλήθεια – και στην περίπτωση που όλα πηγαίνουν τέλεια. Όταν είναι φίνα. Πρίμα. Μήπως τελικά δεν είναι; Καιρός να το αντιμετωπίσουμε μαζί. Ή μάλλον όπως θα διαπιστώσεις στην πορεία, το κουβάρι της ψυχής είναι καλό να το ξετυλίγεις μόνος. Εσύ και ο πραγματικός εαυτός σου. Άσε τον φανταστικό για λίγο στην άκρη και ερωτεύσου αυτό που ρεαλιστικά είσαι. Άσε τα πάντα να συμβούν και όχι ιδανικά αυτά που θα ήθελες να συμβούν. Γιατί μπορείς! Έχει νόημα. Είναι στο χέρι σου. Μη φοβάσαι. Ο φόβος είναι για τους φοβητσιάρηδες. Είσαι; Ο Θωμάς της υπενθύμισε πως δεν είναι…