Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Καπουτσίνο Λάττε

    • Χαρτοφύλακας: δώρον άδωρον

        Στην επιστροφή πήρε κουλούρι με μανούρι και γαλοπούλα. Πεινούσε. Είχε να φάει από χθες. Σκέφτηκε τον Γιωργάκη χαρούμενος. Προτίμησε να παίξει με τα αμπαλάζ συναισθημάτων. Ήξερε ότι θα έβγαινε χαμένος. Όμως ήθελε παράταση στο σόου. Δεν μπορούσε να διαχειριστεί την ανακοίνωση του διευθυντή. Παραμονές νέου έτους, λίγο μετά τα αστραφτερά Χριστούγεννα, τα μαντάτα έσκασαν με προεόρτιο χαρακτήρα. Η απόλυση του Δημήτρη ήταν από τα πιο άγραφα άκυρα.

         

        «Φέτος πήρα προαγωγή, αντιστάθηκα στο φόβο του διαζυγίου, νίκησα την άνιση μάχη με τα περιττά κιλά και γεννήθηκε ο γιος μου. Στο πιο ουσιαστικό deadline – τραγουδώντας όλοι μαζί πάει ο παλιός ο χρόνος – δε θα είμαι μπροστάρης. Οι στόχοι, λέει, δεν ήρθανε. Αποκλειστικός υπεύθυνος εγώ και κανένας άλλος. Τίποτα προσωπικό Δημήτρη… Εκτελώ εντολές από τη διοίκηση». Σκόρπιες σκέψεις οδηγούν μόνες τη διαδρομή. Στη διασταύρωση με τη χαρά, κάποιος άλλος επέλεξε να τραβήξει χειρόφρενο. Δεν ήταν αυτό που περίμενε. Ή μάλλον δεν περνούσε καν από το μυαλό του.

         

        Μια κοπέλα γύρω στα είκοσι φωνάζει. Μιλάει στο κινητό δυνατά. «Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις, την παραμονή θα πάμε στο πάρτυ της Μιχαέλας», ακούγεται το λαρύγγι της σε ακτίνα πολλών μέτρων. Ένας ταλαιπωρημένος άστεγος παλεύει με την βρώμικη κουβέρτα. Ξυπνάει απότομα. Λίγο πιο πέρα ένα μεσόκοπο ζευγάρι μαλώνει για το μεθαυριανό επίσημο δείπνο. «Σούπα μινεστρόνε και ρολό κιμάς. Πότε να βγει η πράσινη σαλάτα με αποξηραμένα σύκα και μπλε τυρί; Μήπως οι κρέπες με σπανάκι και κρέμα κάσιους είναι υπερβολή;» Θα τους κοιτάξει με απορία η μελαχρινή γλυκιά μητέρα με την μορφή Χιονάτης. Η κορούλα της θέλει ξηρούς καρπούς. «Μετά την εκκλησία αγάπη μου, κάνε λίγη υπομονή».

         

        Ο Δημήτρης καταλαβαίνει πως κυκλοφορεί ανάμεσα στις ζωές των άλλων. Εκεί βρήκε παρηγοριά. Ψέμματα, ψευδαισθήσεις, αφθονία και μυστικά κάθε σπιτιού γίνανε προέκταση της επαγγελματικής τσάντας. Μωβ ουρανός κομμένος σε γαλαζοκόκκινους μετασχηματισμούς. Αυθαίρετο βάψιμο στο απέραντο. Ίσως ο Πόλοκ έβαλε το χεράκι του!

         

        Κι αυτός γεμάτος γαλήνη θέλει να τα σπάσει όλα. Του ‘ρχεται σιγά σιγά. Το πνίγει με πυγμή. Προσπαθεί. Νιώθει μόνος. Η Μαρία στέλνει μήνυμα στο Viber: «Αγάπη μου θα πω και την ομάδα σου από το γραφείο για την Πρωτοχρονιά, τι λες; Ο μικρός ανέβασε δέκατα…» Οι στίχοι της Άγιας Νύχτας, το μόνο που σκέφτεται, κρύβοντας επιμελώς το πρώτο δάκρυ. Δύο κερασμένα μελομακάρονα λιώσανε στο παλτό. Γρήγορη παρηγοριά σε μπέρμπον. Τι άλλο.

         

        Κάθε μέρα Κυριακή από δω και πέρα. Τεντωμένη σε κόκκινο πανί. Αναρωτιέται θολωμένα. Πάνε μέρες από τότε. Κοντεύει μήνας. Βγήκε και σήμερα. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Ευτυχώς μας άφησε πίσω η Μπλε Δευτέρα.