Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Το ημερολόγιο ενός influencer

    • Η μοναξιά του k

        Αν ήταν να σκέφτομαι οτιδήποτε που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τo στόχο για τον οποίο δουλεύω καθημερινά, τότε δε θα πόσταρα τίποτα. Σ’ αυτή τη δουλειά θέλει θράσος. Το να είσαι λιγάκι σκληρός είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για να αμυνθείς, προφυλάσοντας τον εκτιθέμενο εαυτό σου από τις κακές γλώσσες. Και όχι μόνο.

         

        Ενθουσιάστηκες με ένα θέμα ή μια φωτογραφία και θεωρείς ότι πρέπει να βγει οπωσδήποτε προς τα έξω; Ξανασκέψου το. Τώρα, μετά από τέσσερα χρόνια στο «σκαρί», οι followers δεν αστειεύονται. Ταράζονται με το παραμικρό. Τα καημένα μου! Έχουν αυτό το «μετα-σχόλιο» που σε απογειώνει ή σε ρίχνει στο δευτερόλεπτο. Σαν τις βολές του Αργύρη Καμπούρη το ’87, που όσες φορές κι αν τις δεις σε replay, κάτι σε πιάνει. Τους καλομαθαίνεις ή τους κακομαθαίνεις – δεν το ξέρω αυτό ακόμα. Το ψάχνω. Έρχεται όπου να ‘ναι. Κοντά είναι. Λέω εγώ.

         

        Το παιχνίδι με τις εταιρείες είναι επίσης μια πολύ μεγάλη παγίδα. Στην αρχή γλυκαίνεσαι. Τους κάνεις όλα τα χατίρια, δίχως όχι και άρνηση. Χαλί να πατηθείς. Γίνεται αλλιώς; Μπορεί και not. Ο στόχος είναι στον τζίρο – aka followers. Άρα τουμπεκί, άσχετα αν ξες πως αυτά που λένε δεν υπάρχουν. Μόνο στο πούθεν! Σ’ έναν δικό τους μικρόκοσμο με αγεφύρωτα κάστρα.

         

        Καταλαβαίνεις με τον καιρό και απορείς ότι άνθρωποι που κατέχουν θέσεις-κλειδιά στα marketing departments των εταιρειών που συνεργάζεσαι, θα ήταν ικανοί αποκλειστικά για ρεκλάμες κάκιστης αισθητικής των μπερδεμένων 80s. Αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι. Αδιαφορία μέχρι και απάθεια. Ασχετοσύνη στο έπακρον. Σαν το προχθεσινό story με το rainy denim outfit και το leather jacket ανάμεσα στο χορό της βροχής που σφύριξε με ορμή εκείνη τη στιγμή. Αλύπητα ντε. Ανάθεμα να προλάβω να τραβήξω με τη DSLR το ουράνιο τόξο, και όχι με το iPhone, για να διαφέρει η ποιότητα και να βγουν πάλι εντυπωσιακές όλες οι ψηφιακές λεπτομέρειες. Καλά ναι, παλιά στο Τέξας! Μονό εγώ έγινα μουσκίδι. Ποιον ενδιαφέρει άραγε; Δεν πληρώνεται μωρό μου αυτό. Εκεί το χάνεις. Στην αγνωμοσύνη τους.

         

        Και γιατί όλα αυτά; Επειδή βγήκε η άλλη απέναντι με 3k περισσότερο; Και τι να κάνουμε δηλαδή. Αυτά θα υπάρχουν. Σιγά μην τα βάψω μαύρα επειδή πήγε η κατινάρα και έγλειψε περσινούς ξινισμένους κώλους. Και μάλιστα που βρωμάνε κιόλας από χιλιόμετρα μακριά. Όχι κούκλα μου. Δεν πάει έτσι. Το φερμουάρ δε θα ανοιγοκλείνει όποτε το προκαλέσουν. Παρά μόνο όταν αυτό θελήσει. Αλλώς θα γατζωθεί. Και ξέρεις πως είναι – ναι αυτό. Πόνεσε ήδη.

         

        Πάω για ποτό τώρα. Βαρέθηκα όλη μέρα μπροστά στο iMac. Ένα cosmopolitan να στανιάρω και λίγη φυσική ζωή να μυρίσω. Να αισθανθώ. Να γευτώ. Γιατί καλό το blog και τα τελευταία του στατιστικά με τους 94.500 unique monthly visitors αλλά αν θυμάμαι καλά τελευταία φορά πρέπει να μίλησα με άνθρωπο (και όχι με νούμερο) χθες το απόγευμα. Κι αυτή στο FaceΤime.

         

        Χμ! Έχει δίκιο ο – Λεωνίδας PhD, όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ – κάθε Τετάρτη στις έξι, στο καθιερωμένο session: «Νάσια, πρέπει να βγαίνεις πιο πολύ, γιατί με τόσους που (μπαίνουν) κάθε μέρα, θα κουραστείς και θα έχουμε άλλα που δε χρειάζεται». Η μοναξιά του k είναι μεγάλη τελικά. Μάλλον γιατί μπορεί. Όχι αγάπη μου άλλο. ΤΕΛΟΣ. Για σήμερα! Μην το παρακάνουμε. Φαντάζεσαι να μείνεις το μοναδικό παλτό στο δικό σου portmanteau; Ε, δε θα το ‘θελα. Κάνει και Δευτέρα. Ότι πρέπει για μελαγχολικές μελωδίες. Τι είπες, δεν άκουσα, σ΄ έχασα…