Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Πάσχα με την Απέναντι

    • Πάσχα με την Απέναντι

        Ναι, έβλεπα μια τραντάρα και κάτι ψιλά να βάζει τα άπλυτα στο πλυντήριο από το απέναντι μπαλκόνι. Κάθε δεύτερη μέρα την ίδια ώρα. Μεταξύ επτά και επτάμιση. Ζούσε μόνη. Πέρυσι υπήρχε ένας μελαχρινός μπρουτάλ τύπος που κυκλοφορούσε. Πρέπει να ήταν λίγο μικρότερος της. Έχω καιρό να δω τα μούτρα του. Λογικά τον σχόλασε.

         

        Το πεδίο είναι ελεύθερο, σκέφτηκα. Είμαστε στην ίδια ηλικία με τα ίδια ωράρια και την ίδια μοναξιά. Το βράδυ βλέπει τηλεόραση ή μιλάει στο κινητό. Συνέχεια κάτι μασουλάει. Παίζει να είναι και τσίχλα. Τα μαλλιά της είναι πάντα πιασμένα κότσο. Της πάει πολύ. Προσδίδουν έναν αέρα εφηβείας και μια ανέμελη φρεσκάδα στο γυμνασμένο κορμί της.

         

        Όμως δεν την βλέπω τελευταία. Το διαμέρισμα είναι βυθισμένο σε ένα σκοτάδι που μιλάει. Πολλές μέρες αδειανές. Άρχισα να ανησυχώ μήπως έπαθε κάτι και έφυγε ή μετακόμισε. Μπορεί να δέχτηκε κάποια επαγγελματική προσφορά και χρειάστηκε να αλλάξει πόλη. «Λες να βρήκε κάποιον και να κοιμάται σπίτι του;», είπα στον Θάνο την επόμενη στο γραφείο, που ξέρει όλον τον νταλκά για την απέναντι.

         

        Το μεσημέρι της Μεγάλης Τρίτης σάστισα στο μετρό γυρίζοντας από τη δουλειά. «Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση, θα μιλήσουμε από βδομάδα», ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσα από την απέναντι καθώς έκλεισε το τηλέφωνο. Μα δεν είναι δυνατόν, την ξέρω τόσο καλά! Είναι σαν να τη γνωρίζω πρώτη φορά. Σχεδόν μπερδεύτηκα αν είναι όντως αυτή. Ξαφνικά το κατάλαβα στη στιγμή. Μα είναι η πρώτη φορά! Τα ΄χασα. Είναι τόσο όμορφη από κοντά. Καλοφτιαγμένη και κομψή. Τα ρούχα της φανερώνουν πως εργάζεται σε τράπεζα ή σε μεγάλη εταιρεία. Ψέμματα! Ίσως είναι στέλεχος σε διεθνή οργανισμό.

         

        Η τραμπάλα των σκέψεων έπιασε πάτο όταν συναντήθηκαν τα βλέμματα μας. Με κοίταξε δίχως συνέχεια στο βλέμμα. Φάνηκε να μου συστήνεται με έναν sexy μορφασμό με το αριστερό λακάκι της. Νεύμα χαιρετισμού με διάρκεια και χαρά. Πιθανόν δεν ξέρει πως είναι να αισθάνεσαι τον άλλον τόσο δικό σου και να μην είναι. Κάτι που συμβαίνει στα νέα παράθυρα της κοινωνίας – ψηφιακά και μη – .

         

        Κατεβήκαμε στην ίδια στάση. Μεταξουργείο. Άναψα τσιγάρο κλέφτικο Την έχασα για δευτερόλεπτα. «Μπορώ να δανειστώ τον αναπτήρα σου;» μου είπε κάνοντας έναν περίεργο ελιγμό από πίσω η ψιλόλιγνη σιλουέτα μέσα στο μακρύ μαύρο παλτό. Ένα σάλτο που ήρθε για να μείνει στη στιγμή. Καρφώθηκε στο σκληρό της μνήμης για πάντα. Και η ζωή συνεχίζεται όπως ακριβώς πριν μισή ώρα και δεκατέσσερις στάσεις πίσω. Μέχρι να την ξαναπετύχω παίρνοντας το θάρρος να της μιλήσω θα πάρει καιρό. Ώρα για βουβή καληνύχτα. Δυστυχώς.

         

        Από συνήθεια έβαλα τα ακουστικά. H Marta Karis, πιο διαπεραστική από ποτέ λύγισε με τα φωνητικά της την αγαλματώδη αμηχανία. Πίστεψα με ακατέργαστο θράσος στην αιθέρια μελωδία του Believe. Με πήγε από μόνο του. Αξεπέραστη βόλτα χωρίς προορισμό και κανέναν αντιπερισπασμό παρά μόνο μουσική. Αισθάνθηκα άγνωστος μεταξύ γνωστών. Αυτό δε γίνεται κάθε μέρα; Μέχρι πριν λίγο νόμιζα ότι ισχύει το αντίθετο.

         

        Είναι Πάσχα! Γιορτή σπιτική με την κάθε οικογένεια να έχει μια ετερόκλητη ελληνική αυθεντικότητα. Μέσα σε λίγα λεπτά – πέντε και κάτι για την ακρίβεια –  αποφάσισα να της στείλω τη δική μου εκδοχή των ημερών! Τέλος με το ένστικτο και το θυμικό της παρόρμησης. Ας αναλάβει η ατμόσφαιρα της σιωπής. Μπορεί και να είναι μεγάλος ο θόρυβος που θα προκαλέσει. Αρκεί να κοιτάξει απέναντι βλέποντας το κόκκινο μήνυμα που έγραψα ανάμεσα στο τσουρέκι και τα αβγά. Και τότε από το αυτή θα έχει γίνει το πρώτο βήμα στο εμείς. Ίσως και να πετύχει. Ποτέ δεν ξέρεις. Άλλωστε δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα στόχο να καταφέρω να κατακτήσω κάτι.