Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Το γιατί του Στεφανάκου

    • Το γιατί του Στεφανάκου

      «Μαμά, ο κύριος έξω από το ζαχαροπλαστείο γιατί ρώτησε αν μπορούμε να του δώσουμε λεφτά για να πάρει κι αυτός μια βασιλόπιτα; Δεν έχει στο σπίτι του; Και γιατί του φώναξε τόσο δυνατά εκείνη η θυμωμένη γιαγιά που έψαχνε στα σκουπίδια;

       

      Μαμά, ο μπαμπάς είπε ότι από την νέα χρονιά θα έχει πιο πολύ χρόνο για μένα και θα με βλέπει περισσότερο. Μπορεί και κάθε σαββατοκύριακο! Εσένα σου είπε κάτι άλλο; Μήπως τότε που μιλούσατε δυνατά στο δρόμο και μας βλέπανε όλοι. Και ήρθε ο κύριος με το σκούρο πρόσωπο και μου έδωσε τρία κάστανα καθαρισμένα, όπως τα κάνει η γιαγιά. Αλλά ο μπαμπάς τον έσπρωξε. Είχε και κρύο και γλιστρούσε κάτω. Θυμάσαι, που έπεσε αυτός ο κύριος και ξαφνικά άρχισε να τρέχει. Τρόμαξα πολύ τη στιγμή εκείνη. Μετά όταν γυρίσαμε, στο δωμάτιο μου έβαλα τα κλάμματα.

       

      O θείος του Κωστάκη είπε ότι θα ντυθεί Άγιος Βασίλης και θα μας βάλει στο έλκυθρο του. Δε θα στεναχωρεθεί ο Άγιος Βασίλης αν γίνει αυτό; Τόσο δρόμο θα κάνει από εκεί που θα ‘ρθει. Αφού μόνο αυτός ξέρει να οδηγάει το έλκυθρο με τα δώρα. Και πως θα περάσει από την καμινάδα; Θα ξέρει να βρει τις κάλτσες; Δύσκολο δεν είναι; Άσε τον Κωστάκη να φαντάζεται. Όλο υπερβολές λέει – έτσι του είπε η δασκάλα μας.

       

      Όμως γιατί κάτι άλλα παιδιά στο σχολείο δε θα πάνε εκδρομή τα Χριστούγεννα; Αφού η γιαγιά είπε ότι τις άσπρες μέρες τις περνάμε με την οικογένεια και πηγαίνουμε κάθε φορά ένα μαγικό ταξίδι! Μήπως δεν έχουνε λεφτά; Γιατί ο μπαμπάς είπε πως τα λεφτά είναι το παν και πρέπει να γίνω ο καλύτερος σε ότι κάνω για να βγάλω πολλά λεφτά. Για να είμαι ευτυχισμένος και να μην έχω ανάγκη κανέναν. Έτσι είπε. Μαμά εσύ τι λες; Κρυώνεις τόσο πολύ και δεν μιλάς; Μαμά τι είναι το σαλέπι;

       

      Ξέρεις, θυμάμαι τον παππού που δεν είναι πια εδώ και ζει παρεά με τους αγγέλους. Στον ουρανό έχει τόσα πολλά σπίτια ρε μαμά; Εγώ γιατί δεν τα βλέπω; Μάλλον θα είναι πολύ μακριά. Είναι αόρατα σαν τον παππού. Που με βλέπει πάντα και είναι μαζί μου και με προστατεύει αλλά εγώ δεν μπορώ να τον δω. Άντε, πότε θα ψηλώσω…

       

      Εσύ το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς θα είσαι μαζί μου; Ο μπαμπάς είπε πως θα είμαστε μαζί την άλλη μέρα, γιατί θα βγει με την καινούργια μου μαμά. Και θέλει να μου τα λέει όλα. Με βλέπει σα φίλο του, έτσι είπε. Μαμά γίνεται να έχω φίλο τον μπαμπά; Δεν είναι λίγο μεγάλος; Και να σου πω. Πόσες μαμάδες θα έχω; Εγώ θέλω μόνο μία. Εσένα, αγαπημένη μου μαμά!

       

      Σταμάτα να περπατάς τόσο γρήγορα. Κουράστηκα. Να πάμε στην μεγάλη φάτνη; Σε παρακαλώ. Θα είναι και ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης. Μαμά, ο Γιωργάκης πήρε καινούργιο τάμπλετ. Και ζήλεψα. Θέλω κι εγώ. Ο μπαμπάς είπε ότι θα μου το πάρει στη γιορτή μου. Τον αγαπώ τον μπαμπά αλλά σπάνια είναι καλός. Συνήθως με μαλώνει. Θα τρέχεις τόσο πολύ και το 2018; Η γιαγιά μου ψιθύρισε ένα μυστικό – ότι θα προσπαθήσεις να περπατάς αυτή τη χρονιά με βήμα αργό. Γίνεται να μην τρέχεις; Γιατί άμα τρέχεις με ξεχνάς. Όπως πριν ένα μήνα που σε περιμέναμε μαζί με τον κύριο Θάνο να έρθεις να με πάρεις από την προπόνηση. Ευτυχώς που έμεινε μαζί μου έξω από το γήπεδο και σε περιμέναμε δύο ώρες. Πεινούσα κιόλας. Και κρύωνα. Ήθελα να φάω σουβλάκια και αυτός μου έδωσε μανταρίνι. Μπλιαχ! Α ρε μαμά, με ξεχνάς.

       

      Το ξέρεις ότι όταν δεν παίζω καλά στους αγώνες μου βάζει τις φωνές; Ο μπαμπάς, όχι ο κύριος Θάνος. Αυτός πάντα είναι καλός και ευγενικός. Δεν καταλαβαίνω πως είναι χαρούμενος όταν χάνουμε. Είναι ακόμη πιο χαμογελαστός και μας μιλάει πιο πολύ, παρά όταν κερδίζουμε. Λες και θέλει να χάνουμε. Κάτι λέει ότι η νίκη και η προσπάθεια δεν μετριέται στο τελικό σκορ. Έτσι είναι; Σαν το μπαμπά που παίζει ένα παιχνίδι που λέγεται στοίχημα και θέλει να χάνει η ομάδα που υποστηρίζει. Δεν το καταλαβαίνω. Θα μου το εξηγήσεις, εσύ που τα ξέρεις όλα;

       

      Στο γράμμα που θα στείλω στον Άγιο Βασίλη, μου είπε η γιαγιά να του γράψω να κάνει ένα δώρο από μένα στον μπαμπά. Αλλά δεν το κατάλαβα ούτε αυτό. Μαμά λες να είμαι χαζός; Να του στείλει – είπε η γιαγιά – ένα δώρο που λέγεται υπομονή. Γιατί είναι λέει, αρετή. Η υπομονή δεν είναι εκείνο το πράγμα που χάνεις εσύ όταν αργώ να βάλω τα ρούχα μου και να πιω το γάλα μου; Τέλοσπάντων, δεν κατάλαβα και πολλά. Αλλά εγώ θα το κάνω. Κι ότι γίνει. Είναι σοφή η γιαγιά και την ακούω. Περίεργο να είσαι μεγάλος ρε παιδάκι μου.

       

      Μαμά, γιατί αυτός ο κύριος κοιμάται με την κουβέρτα του στο δρόμο; Δεν έχει σπίτι; Γίνεται να μην έχεις σπίτι, δε γίνεται. Μαμά γιατί όποτε ακους αυτό το Last Christmas κλαις; Μπορείς να μου μιλήσεις τώρα. Μεγάλο παιδί έγινα. Σε δυο βδομάδες έχω γενέθλια και γιορτή. Τα Χριστούγεννα θα γίνω οχτώωω!

       

      Περίμενε λίγο. Μισό λεπτό. Να σου πω κάτι. Σ’ αγαπώ πολύ! Χθες, που γυρνούσα με το σχολικό, σκεφτόμουν όταν κάνεις γιόγκα μοιάζεις με χριστουγεννιάτικο δέντρο. Άρα είσαι επίκαιρη για τη χειροτεχνία που έχω να παρουσιάσω στην κυρία μου στα εικαστικά. Λες να γίνω καλλιτέχνης τελικά και όχι ποδοσφαιριστής που θέλει ο μπαμπάς. Θα σε ζωγραφίσω. Και μετά θα σε πλέξω. Το αποφάσισα. Εσύ θα είσαι το θέμα μου μαμά. Δέχεσαι;

       

      Δεν πειράζει που δεν έχουμε πολλά λεφτά. Είχαμε πέρυσι. Ναι, το άκουσα τις προάλλες που μιλούσες στο τηλέφωνο με τη φίλη σου την κυρία Ντίνα. Δεν πειράζει αν δεν πάμε εκδρομή φέτος. Θα περάσουμε κι εδώ καλά. Σπίτι μας με τη γιαγιά. Θα φορέσω και γραβάτα και θα παίξουμε μάγους και ξωτικά με τον Κωστάκη. Μπορώ να καλέσω κι άλλους συμμαθητές μου; Kαι τη Γεωργία; Αφού την αγαπώ. Δε θέλω να είναι μόνη της. Όταν μεγαλώσουμε και παντρευτούμε θα είναι για πολύ καιρό μόνη γιατί εγώ θα λείπω σε δουλειές. Ας είμαστε μαζί τώρα που μπορούμε!

       

      Μαμά γιατί μερικοί άνθρωποι κλαίνε το πρωί που πάνε στη δουλειά τους; Εσύ μου είπες ότι η εργασία είναι χαρά! Με μπερδεύεις ρε μαμά. Αποφάσισε, για να ξέρω. Τελικά η γιαγιά θα συνεχίσει να μου λέει παραμύθια ή θα πάμε να μείνουμε στη Λισαβόνα; Και οι φίλοι μου; Δεν με πειράζει. Να ξέρεις. Εσύ να είσαι καλά! Τώρα γιατί κλαις; Ο μπαμπάς είπε ότι οι μεγάλοι δεν κλαίνε και πρέπει να μεγαλώσω γρήγορα γιατί βαρέθηκε να με βλέπει έτσι μικρό και νιάνιαρο.

       

      Χθες στα αγγλικά, τραγούδησα αυτό το τραγούδι που είπες να επιλέξω για το song contest. Και ξέρεις τι; Η κυρία Μυρτώ είπε πως έχω ρυθμό μέσα μου. Και τι ωραίο τραγούδι! Μπράβο μαμά που με φροντίζεις και νοιάζεσαι για μένα. Όλα τα προλαβαίνεις τελικά. Με ανακαλύπτεις σιγά-σιγά ή μάλλον ανακαλύπτουμε μαζί τα πράγματα. Όπως και οι στίχοι από το Discover Me μ’ αυτόν τον Ian Ikon και την Maria Zlatani που μου έδωσες! Και ναι, χόρευε όλη η τάξη μαζί μου. Όπως ακριβώς κάνουμε μαζί το πρωί που ξυπνάμε και γελάμε δυνατά! Και η κυρία Μυρτώ. Τι όμορφη που είναι ρε μαμά. Σαν εσένα. Α ρε μαμά.

       

      Ααα! Θα πρέπει να μάθουμε τα λόγια από τα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια για το σχολείο. Μαμά δεν μ’ αρέσουν αυτά τα τραγουδάκια. Είναι πολύ χαζά. Δεν είναι σαν τα δικά μας! Θα τα μάθω όμως, να μη λένε. Αλλά να ξες, εμένα δεν μου αρέσουν. Και να σου πω και κάτι άλλο. Τα βαριέμαι τα κάλαντα. Φοβάμαι μην κολλήσω και δεν τα πω σωστά και με κοροϊδέψουν. Όπως ο μπαμπάς που με κοροϊδεύει τις φορές που δεν μπορώ να μιλήσω καθαρά. Κάτι σε δυσς, λέξεις, λέκτ… κάτι τέτοια λέει ότι παθαίνω. Φοβάμαι να του δείξω αυτά που γράφω γιατί θα με πει άχρηστο πάλι. Μαμά είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. Μαμά είμαι άχρηστος;

       

      Ίσως όταν μεγαλώσω να μπορώ να σε προστατεύω όταν σε χτυπάει ο μπαμπάς. Αλλά μέχρι τότε θα φάω πολλές πατάτες για να δυναμώσω. Πώπω! Πείνασα πάλι. Πάμε να φάμε μπέργκερ; Και μετά να πάμε σπίτι μας να φάμε χριστουγεννιάτικες φλογέρες που μου υποσχέθηκε η γιαγιά. Δε θέλω άλλα μελομακάρονα. Τα βαρέθηκα. Θ’ ανάψουμε και το τζάκι. Πολύ μ’ αρέσει έτσι που το φτιάχνουμε με τα ξύλα. Το μπουμπουνίζει η γιαγιά και γίνεται τέλειο. Φέρνει και τα λουκάνικα. Θέλω να κοιτάω τη φωτιά με τις ώρες. Μα γιατί να σβήνει;»

       

      «Γιατί έγινε η σπίθα πυρκαγιά Στεφανάκο μου. Γιατί έγινε η σπίθα πυρκαγιά! Το λέει κι ένα αγαπημένο παλιό τραγούδι της μαμάς. Που της το έμαθε η γιαγιά. Μακάρι να μην το ζήσουμε ποτέ αγόρι μου. Ούτε εσύ αλλά ούτε κι εγώ. Αύριο είναι η μεγάλη μέρα για τη μαμά αλλά κυρίως για σένα. Αυτή η νύχτα θέλω να είναι μοναδική. Ας την περάσουμε όσο πιο γλυκά γίνεται. Από μεθαύριο ξημερώνει μια νέα μέρα που δε θα έχει τόσα πολλά γιατί. Θα έχει επιτέλους αξιοπρέπεια, νέα χαμόγελα και καθαρή συνείδηση. Κάτι που μπορεί να μην υπάρχει στην Ελλάδα… Κάτι που θα σου εξηγήσω στην πορεία, όπου κι αν είμαστε. Χωρίς να αναρωτιέσαι διαρκώς. Ή μάλλον, θα με προλάβεις εσύ στο δρόμο, δίνοντας αρκετές απαντήσεις στα κενά που υπάρχουν μεταξύ μας.

       

      Και μόνο για σήμερα, αλλά μην το πεις στη γιαγιά, θα περάσουμε από το Biscuit Story να πάρουμε μπισκοτάκια βουτύρου σε σχήμα χριστουγεννιάτικου δέντρου με πράσινη ζαχαρόπαστα! Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, ε τι λες; Έλα, φιλί και αγκαλίτσα τη μαμά! Πάμε τώρα να ανάψουμε τα χρωματιστά φωτάκια».

       

      «Μαμά, όταν έρθει ο Άγιος Βασίλης μπορώ να τον περιμένω να πιούμε μαζί κόκα-κόλα; Δε θέλω να είναι μόνος του. Θα είναι κουρασμένος. Είναι τόσα πολλά τα μυστικά που θέλω να του πω. Επιτέλους πρέπει να τον γνωρίσω! Θα τον κεράσω και κουραμπιέδες σπιτικούς που έμαθα ότι τους λατρεύει».

       

      Πηγή Φωτογραφίας: Unsplash