Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Το ημερολόγιο ενός influencer

    • Τρέξιμο δίχως αύριο

        Χτυπιόμουν παρέα με τους χτύπους της καρδιάς. Αναμέτρηση διαρκείας, δείχνοντας ξεκάθαρα ποιος θα περάσει πρώτος τη γραμμή του photo finish. Τα πονεμένα φωνητικά της Sarah Mclahan μέσα από τα λευκά μικροσκοπικά ακουστικά του iPhone φτιάχνανε κλίμα για το μοιραίο. Σκαλίζανε έδαφος. Σαν να το διαισθανόμουν. Αυτό το Steaming μπορεί να το άκουσα και έξι φορές συνεχόμενες. Ήρθε έντονα για να μείνει. Πάλι καλά που μου τελείωνε ο δρόμος. Αλλιώς, το λυσσαλέο τρέξιμο πάνω στη χρυσαφένια άμμο θα μπορούσε να απογειωθεί. Να μετασχηματιστεί σε αεροδιάδρομο με τον αναβάτη να νιώθει έξαλλος. Ταχύτητα, δύναμη, πορεία. Εξαύλωση και εκστατικότητα μαζί. Πάμε.

         

        Οι τελευταίες προπονήσεις δεν με ικανοποιούν. Το τζόκινγκ, έτσι όπως το ξεκίνησα, άρχισε να χάνει αισθητά από την καθημερινή ευφορία και ανασύνταξη του μυαλού. Η ευεξία του σώματος σημείωνε τα δικά της ρεκόρ στους παραδιπλανούς συναθλούμενους παρά σε μένα. Ένας αγώνας δίχως όρια. Μόνο με νικητή και ηττημένο. Κάτι περισσότερο από άνισος και ανταγωνιστικός. Ανάμεσα σε μένα και τον άλλον. Εκείνον. Τον φιλόδοξο εαυτό. Στην προκειμένη περίπτωση χαμένη θα ήμουν εγώ. Κι αυτό γιατί επέλεξα να το πάω στην κόψη. Είχε ξεφύγει πλέον. Ήταν κάτι που μετά βίας μπορούσα να ελέγξω πια.

         

        Αυτό που ξεκίνησε από το μοναχικό δωμάτιο του πατρικού σαν ένα πείσμα απάντησης, έγινε τελικά το απόλυτο προιόν που εμφανιζόταν που και που δειλά στη φαντασία. Το καλύτερο blog ομορφιάς στην Ελλάδα μάντεψε ποιανού είναι αγαπητό ημερολόγιο. Ναι, το δικό μου. Η χθεσινή βράβευση απλώς επιβεβαιώνει τα εχέγγυα στο τυπικό επιστέγασμα.

         

        Επτά χρόνια φαγούρας μετά τον καβγά, κανένας δεν μπορούσε να πει πως δεν είμαι ικανή να τα καταφέρω. Ούτε κιχ να βγάλει. Με τα χρόνια θύμωσα. Πίστεψα περισσότερο στην εγωιστική και γεμάτη εκνευρισμό ατάκα που μας χώρισε τόσο άδοξα. Αιτία ήταν τα πανίσχυρα και αμετάκλητα εγώ μας. «Δεν είσαι ικανή για τίποτα, ούτε ένα πιάτο μακαρόνια ξέρεις να φτιάχνεις. Ανεπρόκοπη». Κάθε μέρα επαναλαμβάνονται θολά οι πικρές και αρκετά καλά δουλεμένες λέξεις που ξεστόμισε δίχως συνέπεια και επίγνωση του αύριο. Πόσο πολύ όμως τον ευχαριστώ γι ‘αυτό. Που να ‘ξερε η γυναίκα του ποιος πραγματικά είναι ο Δημήτρης. Τη λυπάμαι καμιά φορά. Αλλά γιατί; Τι με νοιάζει εμένα. Λογικά – που δεν υπάρχει σε αυτό – με νοιάζει.

         

        Και να. Μετά την πολυετή καταιγίδα, επιτέλους άνοιξε! Ήρθε το αποτέλεσμα. Το επιδραστικότερο website για γυναίκες είναι το boudoir. Αλλά γιατί τέτοια μάχη από χθες στο μέσα μου; Τι φταίνε τα σπλάχνα μου και διαολίζονται τόσο άσχημα. Προς τι τέτοια σύγκρουση και απογοήτευση; Αναρωτιέμαι γιατί να μην μπορώ να απολαύσω ολοκληρωτικά την προσωπική επιτυχία.

         

        Κάτι άλλο είναι που ξεπηδάει με ορμή, λες και είναι χωμένο για καιρό σε άδυτα μονοπάτια. Η αντίδραση του οργανισμού μπορεί να είναι φυσιολογική. Να τρέχω ασταμάτητα, όσο πιο γρήγορα και περήφανα μπορώ ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Η αίσθηση του κύματος μαγνητίζει ελαφρώς τα βαριά πέλματα που μοιάζουν με δεκάδες καμαρωτά άλογα στην κούρσα της νίκης. Κανείς δεν πρόβλεψε όμως τον καβαλάρη δίχως αύριο.

         

        Next level αντίδρασης: Δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το συνεχές επόμενο. Το αδιανόητα εφήμερο του χθες, σήμερα βρίσκεται δεκάδες χιλιόμετρα αφημένο – σχεδόν παρατημένο – στο μπαγιάτικο timeline. Ένα παράδοξο αισθήσεων που εξιτάρει την λίμπιντο των likes.

         

        Ίσως έφτασε η στιγμή που τα συρταρωτά posts του boudoir θα κλείσουν, αφήνοντας μια χαραμάδα προσμονής και ευτυχίας να αγναντεύει με δυσκολία. Ο γλάρος είναι εκεί και συνοδεύει. Προσπαθεί να με κεντράρει. Με φλερτάρει. Καραδοκεί κι ας μη γνωρίζει τι γίνεται. Στην αφέλεια ποντάρει. Το ξέρω καλά το θέμα της «αφέλειας». Μ’ αυτό πορεύτηκα, καταθέτοντας ψυχή και στόχους στο βωμό του ψηφιακού μικρόκοσμου. Το δικό μου boudoir. Αλήθεια πόσοι από τους φίλους χάρηκαν χθες με την ευρωπαική διάκριση της δουλειάς μου…

         

        Αγαπημένο ημερολόγιο νικήσαμε. Χωρίς αμφιβολία. Μας δόθηκε η ευκαιρία απλόχερη. Αλλά η ατάκα του Τζιμάκου είναι φευγάτη για καιρό.  Διαχρονική τη λες. Από αυτές που σφινώνονται σαν προσωπογραφία στο δέρμα σου για πάντα. Η φάση μαζί του θα ήθελα να είναι ένα χαραγμένο τατουάζ εξελίξεων. Μια συνέχεια με αδυναμίες που μετατρέπονται σε ευκαιρίες.

         

        Δε με νοιάζει που παντρεύτηκε, δε με νοιάζει που έχει κόρη. Με νοιάζει να του μαγειρέψω ένα πιάτο μακαρόνια. Και την επόμενη ακόμη ένα. Για να μη λέει πως είμαι ανεπρόκοπη και ανέραστη. Και θα στο πω κι αυτό. Τόσο μονάχη δεν ένιωσα ποτέ. Ούτε τότε, όταν τα φλας του reach και του engagement ήταν στο ντεμί. Γιατί περάσαμε και την εποχή της αμφισβήτησης, θυμάσαι.

         

        Ένα ημίφως χαρακτηρίζει τη διάθεση μου. Αφού σκέφτομαι στα όνειρα μου να γυρίσω ένα βιντεάκι, λέγοντας τα όλα. Μια τελευταία εξομολόγηση καρδιάς. Μπορεί και η πρώτη (μη χορηγούμενη) της Μαρίας. Στο κανάλι μου στο YouTube θα κάνω κάτι για πρώτη φορά που δε θα με νοιάζει να το δει πολύς λαός. Ένα view θέλω μόνο. Από έναν άνθρωπο. Και μετά όλα στο reboot. Για την νέα σκηνή. Από εκεί που την αφήσαμε χαζά κάποτε. Γίνεται; Τρέξιμο δίχως αύριο. Μα γιατί. Πες μου, που τα ακούς τόση ώρα και δε μιλάς. Πες κάτι.