Home

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    SHARE

    Τζαζ, Τζιτζίκι και Τζατζίκι

    • Τζαζ, Τζιτζίκι και Τζατζίκι

        Σε πόση ώρα θα βγεί;

         

        – Σε κάνα επτάλεπτο. Θέλεις να περιμένεις εδώ στη σκιά; Σήμερα έχει πάρα πολλή ζέστη αγάπη μου!

         

        – Δεν ξέρω… Τι να κάνω; Άντε καλά, θα περιμένω. Από χθες μου μπήκε. Σκάει ο τζίτζικας! Μα πόσους μήνες ακούω αυτό το βουητό όμως. Το τερμάτισε να πουμε! Όπου και να πάω, αυτός εκεί, με ακολουθεί. Δεν μπορεί να είναι ένας, αλλά όλοι μαζί, εε σωστά;

         

        – Ναι. Παίζει. Anyway… Έχεις ξανακάνει θαλάσσιο σκι;

         

        – Θαλάσσιο όχι. Αλλά σκι γενικά ναι, στο βουνό και τέτοια. Και να ρωτήσω κάτι. Αυτός από την Αμερική έρχεται εδώ κάθε χρόνο για τα water sports και ξαναφεύγει πίσω;

         

        – Ναι! Κάθε χρόνο από τον Αύγουστο του ’95. Ήρθε με την παρέα του για διακοπές. Για δυο βδομάδες. Κάθισε τέσσερις. Κόλλησε άσχημα. Μετά από μερικούς μήνες, την Άνοιξη του ΄96, εμφανίζεται ο δικός σου με όλα τα συμπράγκαλα και μου ζητάει δουλειά εδώ. Κατάλαβα αμέσως πως ήταν πολύ καλός σκιέρ αλλά δεν του το ‘χα για εκπαιδευτής. Από τότε δουλεύει σαιζόν στην Ελλάδα, όσο πάει πλέον αυτή. Παλιότερα κλείναμε και επτά μήνες… μη σου πω. Τώρα με το ζόρι τέσσερις.

         

        – Και το χειμώνα επιστρέφει στο Αμέρικα;

         

        – Ναι! Έχει μια καντίνα με ελληνικό πρόχειρο φαγητό, στη Φιλαδέλφια. Και τα βράδια παίζει σαξόφωνο με ένα σχήμα στο καλύτερο τζαζ μπαρ της περιοχής. Μου διαφεύγει τώρα το όνομα. Πάντως είναι γνωστό στα πέριξ εκεί!

         

        – Πολυτάλαντο το αγόρι δηλαδή. Να το προσέχουμε! Παντρεμένος να φανταστώ.

         

        – Ενδιαφέρεσαι;

         

        – Όχι καλέ. Να τώρα, που πιάσαμε κουβέντα, κουτσομπολιό να γίνεται. Μου είπανε από το ξενοδοχείο ότι είναι ο καλύτερος εκπαιδευτής σκι σ’ ολόκληρη τη Χαλκιδική. Έρχονται και από τα τρία πόδια μόνο και μόνο για να μάθουνε από αυτόν. Η receptionist μου είπε επίσης πως σκάνε και από άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Μα τόσο καλός είναι ρε παιδί μου;

         

        – Κοίτα, αν είναι καλός δε θα το κρίνω εγώ. Να το διαπιστώσεις μόνη και να έρθεις να μου πεις τη γνώμη σου μετά το μάθημα – παρέα με μια παγωμένη μπύρα – . Αλλά να. Λίγο το Αμερικάνος, λίγο ότι έχει ένα φιζίκ που παραπέμπει σε πρώην πάικτη πόλο, λίγο η τζαζ φάση του, ε δε θέλει και πολύ. Έχει ένα ελκυστικό πακέτο που πουλάει. Αυτό διέκρινα πριν είκοσι χρόνια εγώ. «Αυτός θα μας φέρει λεφτά» είπα στη πρώην γυναίκα μου! «Macho man» μου απάντησε αυτή… Και όντως έτσι έγινε. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι περάσανε από δώ για να μάθουνε από τον Philip. Τι παρουσιάστριες, τι τραγουδιάρες, τι αθλητές! Χαμός σου λέω! Όλοι ακούγανε τις οδηγίες και το μάθημα του με μεγάλο ενθουσιασμό. Και προσήλωση! Είναι μεταδοτικός και αυτός όμως. Είναι γόης, πως να το κάνουμε. Αλλά δουλευταράς. Έντεκα μήνες το χρόνο λιώνει πάνω από δεκάξι ώρες την ημέρα. Εδώ, εκεί, παντού. Δεν μασάει. Τον Νοέμβριο πάει διακοπές. Μαθαίνουμε τον προορισμό που πήγε κάθε φορά, αφότου γυρίσει…

         

        – Θρύλος ο Philip! Φυσιογνωμία ακούγεται.

         

        – Έτσι ακριβώς. Γι’ αυτό κι εγώ, φέρθηκα έξυπνα. Τον έκανα συνέταιρο. Δεν είμαι αχάριστος. Αναγνωρίζω τη συνεισφορά του. Μα πάνω απ’ όλα είναι σπαθί! Άσχετα αν δεν μπορεί να κατάλαβει τι εννοώ με τη λέξη σπαθί αλλά έτσι είναι. Είμαστε οικογένεια πλέον. Ωπ! Νάτος ήρθε…. Philip έχεις in a row, καπάκι δικέ μου! Για μάθημα είναι η κοπέλα. Πρώτη φορά.

         

        – Οκ. Hi! Ουφ! Δύσκολος μαθητής ο προηγούμενος. Ωραία… πως σε λένε κούκλα μου;

         

        – Χριστίνα, χαίρομαι που σε γνωρίζω από κοντά. Έχω ακούσει τόοοσα πολλά.

         

        – Μην ακούς κανέναν. Υπερβολές. Χριστινάκι, le me προτείνω κάτι.

         

        – Παρακαλώ!

         

        – Μιας και είναι τέσσερις παρά τέταρτο και έχει μια ντάλα που δε σε βλέπω, θέλεις να σε κεράσουμε ένα ουζάκι και αφήνουμε το μάθημα για λίγο πιο μετά. Να πέσει λίγο ο ήλιος. Να «αλλάξει» και η θάλασσα. Τώρα είναι για τζατζίκι, σαρμαδάκι της Ντορίνας, φρέσκια ντομάτα, γυαλιστερές με λεμόνι και χταποδάκι που έπιασε ο Τίμος το πρωί στα βράχια. You know what i mean, τι λες; Χυμαδιό, αιώρα και τέτοια.

         

        – Εε, δεν ξέρω. Βασικά είναι και η φίλη μου. Της είπα πως θα γυρίσω σε καμιά ώρα για να πάμε να φάμε.

         

        – Χριστίνα my love, λάθος ξεκινάς. Στις διακοπές δεν υπάρχει schedule. Φώναξε your friend to join us να πιούμε ουζάκι όλοι μαζί. Λοιπόν, βουτάω να βγάλω μερικές γυαλιστερές για τον μεζέ και επιστρέφω. Μη χαθείς! Ωραίο σώμα by the way…!

         

        – Όχι πες. Υπάρχει κάτι που να σε κάνει να πιστέψεις ότι δε θα ξανάρθεις αγαπητή Χριστίνα; Ο άνθρωπος είναι original. Πιο Έλληνας και από μας έγινε.

         

        – Δεν έγινε. Εσύ πρέπει να έβαλες το χεράκι σου, αγαπητέ κύριε Τίμο! Καλή δουλειά έκανες πάντως. Από ελληνική εκπαίδευση, άλλο τίποτα. Καλά περνάτε εδώ. Παώ να φωνάξω την Νικολέτα. Να φέρω τίποτα; Καμιά μπύρα; Με άδεια χέρια να ρθουμε – νοικοκυρές γυναίκες, λέμε τώρα, κλαίει κόσμος με αυτό –! Δε γίνεται. Anyway, έρχομαι με ενισχύσεις!

         

        – Μια χαρά γεμάτα χέρια έχεις Blondie μου. Πίστεψε με. Έχω μια πείνα, δε σε βλέπω!

         

        – Για μάθημα πήγαμε, ραντεβού θα βγούμε στο τέλος. Τι σκι; ξεσκί το κόβω…!

         

        – Και στην εκκλησία μη σου πω! Άκουσε τον γέρο Τίμο. Κάτι ξέρει. Έχει διαίσθηση και όσφρηση. Τόσα χρόνια στη θάλασσα, έμαθα τελικά ποιο είναι το πραγματικό αλάτι της ζωής. Απλά εσύ τυχαίνει να κρατάς το πιπέρι. Και είναι κάτι το οποίο, ίσως να μην το ξέρεις ακόμα…

         

        – Τελικά καλός είναι εδώ ο τζίτζικας… Μπορεί κάτι να ξέρει κι αυτός για να είναι τόσο λαλίστατος! Ρε με τι αγόρια μπλέκω συνέχεια…

         

        – Σαν τη Dalida, darling ένα πράμα! Τη θυμάσαι; Αλλά είσαι και μικρούλα εσύ. Μοιραία και άχαστη θεά! Από τις πιο αγαπημένες μούσες του Philip!

         

        – Εγώ ξέρω πάντως κάτι άλλο… γαλλικό: Hasta la vista mi amor. «Πενιά» δια χειρός Mc Solaar, if you know what I mean monsieur Timos! Αυτό!