Home

NOTEBOOK

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Maria’s Next (2): It’s the blind leading the bold. Χάρης Καραντζάς/ Founder Blind Studio.

    • Είναι γραφίστας. Ξέρει και κώδικα. Του αρέσει να συλλέγει γνώσεις από διάφορα δημιουργικά πεδία: έχει παρακολουθήσει από μαθήματα μεταξοτυπίας μέχρι σεμινάρια επιμέλειας εικαστικών εκθέσεων. Από το 2015 ο Χάρης Καραντζάς, μαζί με άλλους δύο συνεργάτες, είναι ο ιθύνων νους του Blind Studio, ενός ιδιαίτερου γραφείου οπτικής επικοινωνίας που, παρά την παραδοξότητα του ονόματός, καταφέρνει να στρέψει τα βλέμματα πάνω του. Οι δουλειές του μας δείχνουν έναν διαφορετικό δρόμο, αποδεικνύοντας πως η επιτυχία στην οπτική επικοινωνία δεν είναι… τυφλοσούρτης. Θέλει τόλμη, όραμα, διορατικότητα και κρύβεται όχι απαραίτητα σε όσα φαίνονται, αλλά πιο πολύ στα άλλα, τα αθέατα, τα πιο σημαντικά.

       

      1. Τι γυρεύει μια ομάδα… τυφλών στο σύμπαν της οπτικής επικοινωνίας; Μίλησέ μας λίγο για το σκεπτικό πίσω από αυτό το οξύμωρο σχήμα.

       

      Περί τυφλότητος λοιπόν. Η αλήθεια είναι πως όταν έρχεσαι σε μια ακραία κατάσταση αναγκάζεσαι να σκεφτείς πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να μπορέσεις να επιβιώσεις. Σε αυτή την κατάσταση προσπαθούμε να μπούμε και να βάλουμε τους πελάτες μας. Μπορεί η όρασή μας να κυριεύει και να γοητεύει την αισθητική, αλλά υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν βλέπουμε όταν κάνουμε μια επιλογή, και ακόμη περισσότερα που δεν έχουμε σκεφτεί, ακριβώς επειδή ηδονοβλεπτικά προσπαθούμε να κλέψουμε την παράσταση. Εκείνο που προσπαθούμε να πούμε λοιπόν είναι πως δεν πρέπει να είναι μόνο το βλέμμα αυτό που καθοδηγεί, αλλά ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο, που ξεκινά από τον διαφορετικό χαρακτήρα και τα επιμέρους ζητούμενα κάθε δουλειάς.

       

      2. Κάτι μου λέει ότι σου αρέσουν οι ιστορίες. Ιστορίες που γράφονται πρωτίστως με εικόνες. Τι σημαίνει για σένα storytelling και ποιος ο ρόλος του στη δημιουργική διαδικασία;

       

      Αφού μιλάμε για την όραση, έχεις διαβάσει την Ιστορία του Ματιού; Έχει έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο τρόπο να σε κάνει να έρθεις αντιμέτωπος με στερεότυπα και δεισιδαιμονίες, όμως στο τέλος σε κερδίζει. Αυτό που θέλω να πω είναι πως οι ιστορίες που κατασκευάζεις στο μυαλό ενός ανθρώπου είναι πολύ πιο δυνατές από τις ιστορίες που μπορείς να κατασκευάσεις οπτικά. Αν καταφέρεις να κάνεις μια δυνατή ιστορία, μπορεί αυτή να ξεπεράσει και την ίδια την αλήθεια. Αυτό βέβαια δεν είναι εύκολη κατάκτηση, αλλά σίγουρα είναι μια διαδικασία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

       

      3. Design χωρίς κώδικα είναι σαν…

       

      Βαβέλ Ήδη όση ώρα σκεφτόμουν την ερώτηση έχω σκεφτεί τρεις ερμηνείες για τη λέξη “κώδικας”. Η πρώτη είναι ο ηθικός κώδικας που μάλλον είναι το πιο βασικό θεμέλιο για να μπορέσεις να χτίσεις ενα μακρόπνοο πλάνο. Η δεύτερη, ο κώδικας επικοινωνίας που είναι η ιδιαιτερότητα που έχουμε ως γραφείο, δηλαδή ενώ έχουμε πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες βρίσκουμε πάντα έναν τρόπο να επικοινωνούμε, που ξεφεύγει από το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο. Τέλος, το τρίτο είναι ο κώδικας όπως τον εννοούν οι πληροφορικάριοι, που είναι και αυτός βασικό κομμάτι της επικοινωνίας σήμερα. Από αυτά διάλεξα τον κώδικα επικοινωνίας, μιας και σήμερα ο δυνατότερος είναι αυτός που μπορεί να μεταφέρει σχεδόν αμετάβλητο το μήνυμά του μέσα στα άπειρα κανάλια επικοινωνίας και την πολυπολιτισμική αντίληψη που τείνει να δημιουργηθεί. Τα σύνορα και οι φραγμοί σιγά σιγά θα σβήσουν και είναι βασικό κομμάτι να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κώδικες επικοινωνίας που μπορούν να διαπερνούν τους σύγχρονους “τοίχους”.

       

      4. Όταν κάνεις το hobby σου δουλειά, πόσος χρόνος μένει τελικά για το hobby σου;

       

      Δεν ξέρω αν ποτέ είχα χόμπι όπως αυτό εννοείται από τους περισσότερους ανθρώπους. Το σύνολο των πραγμάτων που κάνω έχει σχέση με μια γενική κατεύθυνση που ορίζει όλη τη ζωή. Δεν μπορώ να πω πως συνειδητά επιλέγω να είναι πλέον δουλειά, κάτι που πριν είχε ξεκινήσει ως χόμπι ή οτιδήποτε αντίστοιχο. Απλώς η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν περισσεύει χρόνος για χαλαρές ασχολίες όπως ένα hobby, ακριβώς επειδή η εργασία στον συγκεκριμένο χώρο έρχεται και κυριεύει την καθημερινότητα, κάποιες φορές με όμορφο και άλλες με αρκετά βίαιο τρόπο. Δεν μπορείς να ορίσεις πότε θα κάνεις δουλειά ή όχι, ακριβώς γιατί το μυαλό έχει μια μόνιμη τάση να επιστρέφει σε αυτά που το βασανίζουν. Όπως και να έχει ο στόχος μου είναι αν ποτέ βρεθεί χρόνος για hobby, να είναι κάτι αρκετά ιδιαίτερο. Ως τότε επιλέγω την παντελή αποφυγή κάθε είδους αντίστοιχης δραστηριότητας!

       

      5. Στο Blind Studio, δηλώνετε… visionaires. Όραμα λοιπόν, έναντι της όρασης. Τι οραματίζεστε;

       

      Η όραση είναι μια κατασκευή που ως κοινωνία έχουμε νοηματοδοτήσει. Από τα ονόματα στα χρώματα μέχρι δοσμένες καταστάσεις που έχουν συγκεκριμένη νόρμα μέσα στον εγκέφαλό μας. Θα θέλαμε να μπορέσουμε να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Στην ιστορία της ανθρωπότητας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι άνθρωποι που οραματίζονταν μπορούσαν να δουν ένα βήμα μακριά. Αυτό βέβαια έχει αρκετές ατυχίες για αυτούς, αλλά σίγουρα βοήθησαν να γραφτούν όμορφες ιστορίες. Έτσι διαλέξαμε στρατόπεδο ενάντια στη κανονικότητα, και το μεγαλύτερο εφόδιο σε κάτι τέτοιο είναι να οραματίζεσαι ότι μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που δεν γίνεται. Μια ουτοπία.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

    Maria’s Next (1): Πίσω από τις λέξεις. Γιώργος Μαντζουρανίδης, copywriter – brand narrator.

    • Tον έχουμε δει. Είναι αυτός, από την πολιτιστική εταιρεία Dot2Dot, που μαζί με… “αυτές και τα μυστήρια”, σουλατσάρουν στη μεταφυσική ιστορία της πόλης, ρίχνοντας φως στις μυστικές της διαδρομές. Είναι ο ίδιος που κάθε καλοκαίρι σκαρφαλώνει στην Taratsa, οργανώνοντας μαζί με άλλους το πρωτότυπο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης.

       

      Tον έχουμε ακούσει. Να διαλέγει μουσικές στον offradio ή να μιλάει για τη δουλειά του σε σεμινάρια και workshops, όπως το “Concept Workshop” ή τον ῾᾽Ψηφιακό λόγο”.

       

      Τον έχουμε διαβάσει. Πέρα από τη διαφήμιση, ιστορίες του φιλοξενούνται στις ανθολογίες φαντασίας και μυστηρίου Αντίθετο Ημισφαίριο 3 & 4 της Gamecraft, κείμενά του περιλαμβάνονται στο ονομαστό “To Name But A Few” -ένα εναλλακτικό ανθολόγιο εορτών απ’ όλο το φάσμα του χριστιανικού τόξου- το οποίο έγινε πράξη σε συνεργασία με τον Ιωάννη Εργελετζή, ενώ μια εικονογραφημένη συλλογή 100 μικρών ιστοριών με σκοπό την καταπολέμηση της αϋπνίας, τα Αχταρμύθια, είναι ήδη στον δρόμο για το τυπογραφείο.

       

      Ο Γιώργος Μαντζουρανίδης είναι πολυτάλαντος, πολυπράγμων και πολυγραφότατος.
      Ήταν καιρός να του μιλήσουμε.

       

      1. Το copy έκανε το αβγό ή… το αβγό το copy; Πώς γεννιέται η ιδέα στη δημιουργική διαδικασία; Η εικόνα προηγείται ή ακολουθεί το κείμενο;

       

      Για να είμαι ειλικρινής, κανένα από τα δύο. Προηγούνται οι εικόνες -και πιο συγκεκριμένα, όλες οι εικόνες που συγκεντρώνεις καθημερινά ως ερεθίσματα. Από το πώς φέρεται ο κόσμος στη διάβαση ως την επικαιρότητα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, όλα μπορούν να συνδυαστούν και να ενταχθούν στη διαδικασία. Και σήμερα είναι ευκολότερο από ποτέ, με δεδομένο πως σε μεγάλο βαθμό βρισκόμαστε απέναντι σε ένα κοινό με κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις -από την ενημέρωση ως την ποπ κουλτούρα.

       

      2. Πες μας τι σκέφτεσαι πριν γράψεις. Από πού εμπνέεσαι. Και τελικά, πόσο… κόπο απαιτεί ένα καλό copy;

       

      Αρχικά, σκέφτομαι τι δεν θα γράψω. Για παράδειγμα, προσπαθώ να αποφύγω κοινοτοπίες και τετριμμένες προσεγγίσεις -καλή η παράδοση, αλλά δεν μπορεί κάθε φούρνος, κουλουρτζίδικο, μαγειρείο να μιλάει για “τη συνταγή της γιαγιάς”. Ακόμα όμως και αν αυτό ισχύει -γιατί η γιαγιά ήταν προκομμένη και όντως “το είχε”- υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να το πεις. Στη συνέχεια, υλικό για σκέψη αποτελούν όλα όσα λέει ο κόσμος για το αντικείμενο που γράφω. Στην τελική, σε αυτούς σκοπεύω να μιλήσω, άρα το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να τους ακούσω πρώτα. Κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται και η έρευνα -και του brand, και του κλάδου. Θα το έλεγα προσπάθεια, όχι κόπο. Αλλά χρειάζεται αρκετή. Και φυσικά, το πρώτο χτύπημα στο πληκτρολόγιο έρχεται αφού θεωρείς πως όλα τα παραπάνω σε έχουν καλύψει -ή απλά πλησιάζει το deadline, να τα λέμε και αυτά…

       

      3. Το copy στα χρόνια του content. Χωρίς… χάσταγκ έχεις χάσει το παιχνίδι; Γίνεται ένας copywriter να είναι… instagrammatos;

       

      Μιλώντας τεχνικά, και το χάσταγκ κείμενο είναι. Και φυσικά ένας copywriter οφείλει να γίνεται ό,τι χρειάζεται. Τίποτα δεν λειτουργεί μεμονωμένα ή αποσπασματικά. Περιεχόμενο υπάρχει παντού γύρω μας και σε κάθε μορφή, και το δόγμα “η εικόνα κυριαρχεί, οι λέξεις υποχωρούν” δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Όσο περιγραφική και να είναι μια φωτογραφία ή ένα illustration, δεν μπορεί να απεικονίσει με τον ίδιο τρόπο σε ολόκληρο τον κόσμο ένα “just do it”. Και μιλάμε για 3 λέξεις, απλές και κατανοητές από όποιον μιλάει τα ελάχιστα Αγγλικά. Το θέμα δεν είναι να πείσεις πως απαιτείται κείμενο κάπου. Το θέμα είναι να πείσεις πως απαιτείται το ιδανικό κείμενο -και αν είναι το δικό σου, ακόμα καλύτερα…

       

      4. Κι όταν δεν γράφεις, τι κάνεις;

       

      Βλέπεις -από ντοκιμαντέρ και ασιατικό κινηματογράφο μέχρι τελεμάρκετινγκ. Ακούς -από μίνιμαλ πιάνο μέχρι τον θόρυβο της πόλης. Ταξιδεύεις -όπου και όσο μπορείς (ναι, μετράει και η άλλη άκρη της πόλης σου), εξάλλου ακόμα και ο ίδιος προορισμός δεν είναι ποτέ ίδιος με την προηγούμενη φορά. Διαβάζεις -από Ροθ μέχρι τις ετικέτες της χλωρίνης. Κυρίως όμως, παρατηρείς. Τον κόσμο, τον κόσμο γύρω σου, τον Κόσμο τη νύχτα. Μόνο έτσι αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή, τη μη αλλαγή, την κλίμακα, την παροδικότητα, τη ζωή. Γιατί γι’ αυτή γράφεις στο εντέλει.

       

      5. Τι θα… έγραφες στους νέους που ονειρεύονται να κοπιάσουν στην παρέα των copywriters;

       

      Αρχικά, σκέψου γιατί θες να το κάνεις. Και μετά ξανασκέψου το. Μίλησε με μία ή έναν συνάδελφο (ή και περισσότερους/ες), ρώτα ό,τι θες και νομίζεις πως μπορεί να σε κάνει να καταλάβεις καλύτερα το αντικείμενο. Και αν αμφιβάλλεις, ξανασκέψου το. Και στο τέλος, να το κάνεις. Όχι για τη δόξα. Όχι για τα λεφτά. Αλλά για την παρέα. Και τα υπόλοιπα, έρχονται.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Photo credits: Γιάννης Τόμτσης

       

    Fabrika Says Hellofrom Thessaloniki

    • Εικόνες, πρόσωπα, γεύσεις, αρώματα. Αναμνήσεις και συναισθήματα που ζουν στο θυμικό, διατηρούν ζωντανή τη γοητεία τους μέσα από τον χώρο του Hellofrom, που ξέρει σίγουρα πως να κατακλύζει με δημιουργικά ερεθίσματα αυτόν που το αναζητά!

       

      Ο σύγχρονος αστικός ταξιδιώτης βρίσκει τη δική του έκφραση σε ένα μέρος όπου ευρηματικές συνέργειες δίνουν ανοιχτή πρόσκληση για διάλογο με τον κόσμο των εμπειριών.

       

      Ανάμεσα σε εκλεπτυσμένα σουβενίρ που επαναπροσδιορίζουν με μοναδικό τρόπο τόσο τη σύγχρονη αστική χροιά της πόλης όσο και των δικών σου αναμνήσεων από την επίσκεψη στη “Νύφη του Θερμαϊκού”, θα βρεις χώρο και… λόγο να γράψεις τη δική σου ιστορία! Τα σημειωματάρια του Fabrika τοποθετούνται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, μέσα σε έναν χώρο όπου lifestyle vibes λικνίζονται ρυθμικά στα ράφια με ανεπανάληπτη αισθητική.

       

      Εξερεύνησε, βίωσε, εμπνεύσου και άσε το μελάνι να αποτυπώσει το δικό σου storytelling στο προσωπικό σου «τύπου notebook» Fabrika σημειωματάριο, με αφετηρία πάντα το Hellofrom Thessaloniki.

       

      Wordscredit: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Creative Copywriter & FABRIKA Associate

    MBA 911: Τι μάθημα κι αυτό

    • Ήταν η πρώτη ώρα του πρώτου μαθήματος στο πρώτο έτος του μεταπτυχιακού. Το 2001 υπήρχε διδακτική ενότητα στο M.B.A. με τίτλο Δημιουργικότητα & Καινοτομία. Ο καθηγητής ήταν – και παραμένει – από τους καλύτερους δασκάλους σε διεθνές επίπεδο που εμπνέουν θεωρητική γνώση σε συνδυασμό με πρακτική εφαρμογή. Ο απόλυτος Master! Έπαιζε το management στα δάχτυλα. Η επικοινωνία ήταν μια φυσική προέκταση του εαυτού του. Το Γαλλοβρετανικό πλαίσιο μάθησης που μετέδιδε ήταν από μόνο του ένας νοητός καλλιτεχνικός καμβάς δημιουργικότητας. Η κιναίσθηση και η γλώσσα του σώματος τραβούσαν χωρίς δυσκολία αλλά με μια ιδιαίτερη πειθώ τα δεκάδες ζευγάρια από βλέμματα επίδοξων managers που γέμιζαν με λαχτάρα τις αίθουσες διδασκαλίας του.

       

      Όμως εκείνη την ημέρα, δεν είχε μεγάλη έλξη το περιεχόμενο του μαθήματος. Ήταν λίγο μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη. 9/11 σαν να μην πέρασε μια μέρα! Το θυμάμαι ακόμα. Καρφωμένο κάδρο ψυχής που δυστυχώς άφησε το στίγμα του στη σφαίρα του παραλόγου. «Σήμερα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για management και δημιουργικότητα. Τι μπορούμε να πουμε; Τι να προβλέψουμε και να εξηγήσουμε… Σήμερα άλλαξε ο κόσμος. Θα το αντιληφθούμε σε λίγα χρόνια. Σήμερα άλλαξε ο τρόπος που θα γίνονται οι δουλειές. Όλα αυτά που συζητάμε για προσαρμοστικότητα δεν μπορούν να έχουν καμία απολύτως εφαρμογή. Σήμερα νομίζω πως θα δανειστώ τις έννοιες του χάους, της ασυμμετρίας και της απο-μάθησης. Το μάθημα θα βασιστεί στην πυραμίδα του χάους και της σταδιακής αναζήτησης κοινωνικών αξιών – αν υπάρχουν στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς. Είναι μια τραγική ημέρα. Το management αλλαγής θα είναι διαφορετικό κατά 180ο στην αντίληψη των ηγετικών και καλών στελεχών για τα πράγματα από εδώ και πέρα…»

       

      Τον άκουγα με καθήλωση, όπως πάντα άλλωστε. Όμως εκείνη τη στιγμή νομίζω πως με διαμόρφωσε, καθορίζοντας μια σοβαρή υποθήκη για μια υπόσχεση του μέλλοντος. Μου έκλεισε το μάτι για το επόμενο βήμα. Κατάλαβα ότι ήθελα μετά από αρκετά χρόνια να προσπαθήσω να μεταδώσω κι εγώ τις εμπειρίες μου από τη δουλειά. Δε θα ήταν εύκολο. Αντιθέτως – πολύ δύσκολο μάλιστα. Κατάλαβα πως ήθελα οπωσδήποτε να ασχοληθώ με ανθρώπους, επικοινωνία, στρατηγική, δημιουργικότητα και εκπαίδευση. Αν δεν προηγηθεί μια σχετικά καλή εργασιακή και επαγγελματική εμπειρία, τότε είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις αποτελεσματική μάθηση. Όμως το προσπαθώ καθημερινά, δουλεύοντας ακούραστα πάνω στις δεξιότητες μου με μεγάλη χαρά και συνεχή περιέργεια για το καινούργιο, δίχως να ξεχνώ τη βάση.

       

      Η διάλεξη στο μάθημα του μεταπτυχιακού την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 έμεινε χαραγμένη στην μνήμη μου για πολλά χρόνια. Σε κάθε δυσκολία και επαγγελματικό εμπόδιο γινόταν κάτι το μαγικό. Ερχόταν συνειρμικά, από το πουθενά και μου «φώναζε» η ομιλία του χαρισματικού καθηγητή από τα Τρίκαλα. Η αφετηρία – για μια χαοτική εποχή, όπως εξελίχθηκε – έγινε εκείνη την ημερομηνία. Τουλάχιστον για τη δική μου γενιά και τις προσωπικές προσλαμβάνουσες.

       

      Δεν ξέρω αν η φωνή της λογικής θα ήταν ικανή να διαχειριστεί τις κακές ημέρες στη δουλειά. Ξέρω όμως πως το M.B.A. δε θα είχε κανένα νόημα απόκτησης αν δεν εμβάθυνε τόσο πολύ στη ριζοσπαστική θεώρηση του στρατηγικού management και την εξερεύνηση του χάους στην παγκόσμια αγορά. Γιατί οι όποιες επιχειρηματικές ικανότητες υφίστανται και ακμάζουν, πρώτα προέρχονται από ικανές ανθρώπινες δεξιότητες.

       

      Η ατομική δημιουργικότητα είναι κάτι που το έχεις. Ήμουν τυχερός γιατί το είχα. Όμως δεν είχα ιδέα για το αντικείμενο εφαρμογής της αν δεν «πέφτανε» οι πύργοι εκείνη την ημέρα. Η ημέρα που καθόρισε τα πάνω-κάτω, άλλαξε και ήχησε ένα σπουδαίο τράνταγμα σε μια γραμμική εποχή. Όχι, τα πράγματα δεν είναι γραμμικά. Γι’ αυτό και στην οργανωσιακή ανάπτυξη οφείλουμε να μην βλέπουμε το σήμερα μόνο. Αν θέλουμε να παράγουμε φίλτρα και ενέργεια καινοτομικής σκέψης, καλό είναι να βλέπουμε ανάποδα. Με αναπλαισίωση και όρεξη για αλλαγή. Μόνο τότε, το «μαύρο κουτί» της απόφασης θα είναι έτοιμο και ώριμο για σκανάρισμα. Αλλιώς το παρελθόν θα είναι πάντα έτοιμο να επιβάλλεται με άνεση. Κάτι το οποίο δεν το θέλουμε, αν επιδιώκουμε να δημιουργούμε εξωστρεφή πρότυπα με συγκριτικό πλεονέκτημα. Γιατί με τις εξαιρέσεις προχωράμε, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο μπροστά, ξεκινώντας από την μικρότερη κίνηση που σταδιακά οδηγεί στην μεγαλύτερη αλλαγή.

       

      Πηγή φωτογραφίας: Unsplash

    Μη μετράς τα likes. Μέτρα τα feelings.

    • Το 2004 η Ελλάδα ζούσε την απόλυτη μέθη της σε παγκόσμια εμβέλεια. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήρθαν και… έμειναν για πολλά χρόνια. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, κάπου σε ένα φοιτητικό δωμάτιο στο Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης  – και μετέπειτα στον γεωγραφικό ομφάλιο λώρο των εταιριών τεχνολογίας, στην Καλιφόρνια – δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη και επιδραστικότερη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που άλλαξε τον τρόπο ζωής, ενημέρωσης και κοινωνικοπολιτιστικού προσδιορισμού όλων των ανθρώπων.

       

      Το Facebook δεν ήταν ακόμα μία εφαρμογή που θα διαμόρφωνε σχέσεις διαδραστικής επαφής και συναλλακτικής επικοινωνίας με τους ακόλουθους χρήστες του. Πολύ περισσότερο, ήταν η πρώτη εφαρμογή «κοινωνικού» χαρακτήρα που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο άνθρωποι, εταιρείες, κυβερνήσεις, χρηματιστήρια και κράτη θα βλέπανε τον κόσμο. Ήταν ο προθάλαμος ή καλύτερα ο εμπνευστής ηγέτης για χιλιάδες άλλες εταιρείες και ταλαντούχους οραματιστές που θέλησαν – μερικοί τα κατάφεραν, πάρα πολλοί όχι – να προσπαθήσουν να μπουν στο δημιουργικό παιχνίδι της ψηφιακής οικονομίας και της νέας εποχής για περιεχόμενο τεχνολογικής επιχειρηματικότητας.

       

      Όμως, όπως όλα τα «ωραία» πράγματα κάποτε αναθεωρούνται, έτσι και το πομπώδες μπάσιμο των social media είναι σε μία φάση επαναπροσδιορισμού και επαναξιολόγησης των χρήσεων του από τους ανθρώπους. Τουλάχιστον στις νεότερες ηλικίες. Μπορεί να ζούμε στην εποχή της εικόνας, του instant και του capture moment αλλά μέχρι κι εκεί αρχίζει και δημιουργείται ένα φαινόμενο κορεσμού. Ίσως ακόμη και το influencer marketing, που πολλοί μιλάνε και λίγοι καταλαβαίνουν την ωφέλεια του, βρίσκεται σε σημείο καμπής και διαμόρφωσης της ταυτότητας του από την αρχή.

       

      Και υπάρχει εξήγηση. Πολλοί κάνουν λόγο για το τέλος της social εποχής όπως την γνωρίσαμε και την ακολουθήσαμε στο Web. Το σίγουρο είναι πως η Gen Z αλλά και αρκετοί late Millenials αρχίζουν και κουνάνε το μαντήλι στην μεγάλη-μικρή κοινωνία που συνήθισαν οι σημερινοί σαραντάρηδες. Ορισμένες αμερικανικές έρευνες δείχνουν τη σταδιακή αποχή από τα κλασσικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκτός από το YouTube και το Snapchat. Είναι λογικό, λόγω της υπερβολικής και πληθωρικής πληροφορίας και απίστευτου στοχευμένου – και μη – περιεχομένου. Κάποτε θα άρχισε να κουράζει και αυτό. Και να που έγινε, με τον κορεσμό να έρχεται εσωτερικά, μέσα από την ίδια την ψηφιακή βιομηχανία και τα παράγωγα προιόντα και υπηρεσίες που κατευθύνει και διακινεί.

       

      Οι επόμενες γενιές δε θα έχουν Instagram. Θα έχουν κάτι άλλο, που δεν ξέρω πως θα λειτουργεί και με ποιο σκοπό. Εννοείται πως το Facebook θα είναι κάτι το διαφορετικό, χωρίς να έχει ίχνος από την αρχική του αποστολή, παραπέμποντας σε δεινόσαυρο του internet. Το τι θα υπάρχει και θα είναι social hype είναι κάτι που θα συζητιέται διαρκώς, θα εξελίσσεται, θα αναμορφώνεται και θα συντάσσεται με γραμμές κώδικα και απίθανες ιδέες που θα προσπαθούν να καλύψουν ή να κατασκευάσουν νέα κενά επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

       

      Η όποια επανάσταση προήλθε, με τις προηγούμενες καινοτομίες και τεχνολογικές αλλαγές αποτελώντας ριζικό σταθμό για τη ζωή μας, στο δρόμο για την επόμενη στάση δεν ξέρουμε τον προορισμό. Στη Γαλλία απαγορεύονται τα κινητά στα σχολεία και στη Γερμανία παιδιά δημοτικού κατεβαίνουν και «διαδηλώνουν» απέναντι στους γονείς τους με κεντρικό σύνθημα «άσε το κινητό και παίξε παραπάνω μαζί μου, το έχω ανάγκη».

       

      Στη συζήτηση εγκατάλειψης ή απομάκρυνσης τουλάχιστον από το Facebook και σταδιακά από όλα τα υπόλοιπα social apps, ο απόηχος θα βρίσκει όλο και περισσότερους followers. Κι αυτό γιατί η κούραση από την υπερέκθεση του εικονικού κόσμου που ερωτευτήκαμε αλλά δεν μας χαρίστηκε με ρεαλισμό τελικά, είναι εμφανής και συνεχής.

       

      Η έξοδος από τα Social Media είναι δεδομένη – τουλάχιστον με την τωρινή της μορφή. Ίσως γιατί μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, καταλαβαίνουμε πως η ζωή είναι τελικά εκεί έξω και όχι εδώ μέσα. Μπορεί τελικά να έχουμε ανάγκη για επιστροφή στα βασικά πράγματα. Εκεί που οι αξίες είναι αυθεντικές και αυθόρμητες με μεγάλο περιθώριο λάθους που συγχωρείται. Άλλωστε επικοινωνία είναι να κάνεις κάποιον να βλέπει ότι βλέπεις. Και η ερμηνεία αυτού είναι κάτι που «ελέγχεται» και ξεχνιέται το 2018.

       

      Που ξέρεις, μπορεί σε ένα μικρό φοιτητικό δωμάτιο αυτή τη στιγμή να παράγεται μια νέα λογική με έμφαση στον αλγόριθμο που επηρεάζει τη ζωή και την τεχνολογική μας καθημερινότητα με βάση την πραγματικά συναισθηματική και ανθρώπινη εγκεφαλική νοημοσύνη και όχι την καθοδηγούμενη ρομποτική και τεχνητή ευφύια. Μέχρι τότε, προσπάθησε να μη μετράς τα likes και νιώσε τη στιγμή των feelings. Το κατάλαβε μέχρι και ο Mark με τα λεγόμενα «reactions». Ήταν πλέον όμως πολύ αργά για το προϊόν του που μοιράστηκε μαζί μας με τεράστια επιτυχία.

       

      Πηγή φωτογραφίας: Unsplash

    John Roa: Τα είπε όλα μόνος του, χωρίς να ρωτήσω και πολλά.

    • Μία Τρίτη και 13 του Μαρτίου ήμουν προσκεκλημένος από το City College για να δημιουργήσω και να συντονίσω ένα (Fireside Chat) – όπως μου υποδείχθηκε – γεμάτο αρκετές και σύντομες ερωτήσεις στον John Roa. Η αλήθεια είναι πως τον τύπο δεν τον ήξερα. Δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ! Μόλις μου στείλανε το brief με το bio του, ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα περισσότερο. Δεν εντυπωσιάστηκα τόσο από το απίστευτα γρήγορα επιχειρηματικό έργο και το επενδυτικό κεφάλαιο που αξίζουν οι δουλειές του – όσο από την ίδια τη ζωή του. Άφραγκος στα 28, εκατομμυριούχος στα 31! Από τις «αναποδιές» που γίνονται στην πορεία αλλά με μια καλή… κατάληξη. Η περιέργεια είχε αρχίσει πλέον να γίνεται ενοχλητική. Μέχρι που ήρθε η στιγμή της «ανάκρισης».

       

      Στη χειραψία, μου φάνηκε λιγάκι ψυχρός, απόμακρος και τυπικός επιχειρηματίας. Από τα αμερικανάκια που νομίζεις ότι ζούνε σε έναν άλλο κόσμο. Οι προσδοκίες μου είχαν αρχίσει να μπερδεύονται. Όμως μόλις άρχισα να ακούω την ιστορία του (από τον ίδιο) στο κατάμεστο αμφιθέατρο του City College, κατάλαβα πως το δίκιο ήταν με το μερός μου τις προηγούμενες εβδομάδες. Συμπέρασμα; Μην κρίνεις ποτέ έναν άνθρωπο από την πρώτη εντύπωση – παράδοξο και κόντρα σε αυτά που ξέρεις αλλά ισχύει. Όσο περνούσε η ώρα και άρχισα να «βαράω» με ερωτήσεις βασισμένες σε ένα πλαίσιο Business Canvas αλλά και Creativity Measurement Skills, διαπίστωσα πως ο John ξέρει πολύ καλά να παίζει τον ρόλο του. Γεννημένος νικητής με άψογη διαίσθηση και μεγάλη αντίληψη του τι θέλει και τι χρειάζεται η εκάστοτε αγορά στην οποία επενδύει και κάνει business.

       

      Είναι από τις λίγες φορές που ο Storyteller στην αίθουσα ήταν κάποιος άλλος. Αφέθηκα στο αφήγημα της ζωής του – που μόνο εύκολη δεν ήταν, κάνοντας πολλές και  απαιτητικές δουλειές που μερικές φορές μάλιστα ήταν στα πρόθυρα ανθρώπινης επιβίωσης – θέλοντας να ακούσω όλο και πιο πολλά από τον άξιο millennial που είχα δίπλα μου. Χαλαρός, με αίσθηση του ακροατηρίου και αρκετά μεταδοτικός, ο John Roa συγκαταλέγεται στους νέους εκατομμυριούχους με μια διαφορετική οπτική της επιχειρηματικότητας, «σουτάροντας» με επιτυχία όποτε βρίσκει ευκαιρία. Ο διεθνής προσανατολισμός και η κοσμοπολίτικη εξωστρέφεια του μοιάζουν στοιχεία αυθόρμητα και συνεχή με σωστό και προσεχτικό vibe. Σικάγο, Λονδίνο, Αθήνα και αρκετές ακόμη περιοχές, δίνουν το «στίγμα» του περίφημου πορτραίτου του.

       

      Όμως μόνο η ψυχή του γνωρίζει πόσο δύσκολο και μοναχικό είναι αυτό που φαίνεται σχετικά εύκολο, glam και αξιοζήλευτο. Η γλωσσα του σώματος αλλά και η απόλυτη ψυχραιμία του προδόθηκαν μερικές στιγμές από το πόσο δύσκολο είναι το επάγγελμα του. Όμως οι καλοί επιχειρηματίες είναι σαν τους ροκ σταρς. Έχουν και τις μικρές αδυναμίες τους. Γι’ αυτό τους γουστάρουμε τρελλά! Και ο John Roa είναι ένας φανταστικός ροκ σταρ των διεθνών επιχειρήσεων. Το έργο του άλλωστε είναι τόσο πολυσχιδές, που χρειάζεται χρόνος για να αντιληφθεί κάποιος το βαρύ «portfolio» των επενδύσεων του. Μια ματιά από το roa.com αρκεί για να καταλάβεις το ταλέντο και τον δυναμισμό αυτού του τριανταπεντάρη jetsetter με σκοπό.

       

      Προς το τέλος της ομιλίας, σκέφτηκα να επικοινωνήσω ένα σετ από ερωτήσεις που είχαν να κάνουν περισσότερο με το βαθμό δημιουργικότητας και των άυλων χαρακτηριστικών που οφείλει να έχει ένας επιχειρηματίας ή ένας new entry startupper. Ενώ τον «ζάλιζα» με τις ρομαντικές ερωτήσεις μου περιορίζοντας τον εαυτό μου σε μαϊντανό της εκδήλωσης – με σκοπό την αρχή μιας διαδραστικής συζήτησης με τους φοιτητές του Business Department και επίδοξους μιμητές του – κατάλαβα ένα πράγμα: Μπορεί να φαίνεται μοδάτος και άξιος συνεχιστής του διεθνούς κεφαλαίου αλλά δεν ξέχασε από που ξεκίνησε και από που προέρχεται. Η αξία της οικογένειας και η ηθική που τον διακρίνει είναι «ποιότητες» που φαίνονται με γυμνό μάτι – τουλάχιστον όσο μπόρεσα να σκανάρω το μοντέλο John Roa!

       

      Μπορεί να γυρίζει όλον τον κόσμο – με την Ελλάδα να έχει γίνει δεύτερο σπίτι του – χτυπώντας, ακούγοντας και «πιτσάροντας» ευκαιρίες αλλά η αλαζονεία και η κακόβουλη αυτοπεποίθηση που έχουν μερικοί «συνάδελφοι» του είναι άγνωστες έννοιες για αυτό το παιδί. Σίγουρα δε θα γίνουν όλοι σαν τον cool John. Δε χρειάζεται κιόλας να γίνουν σαν τον Roa. Δε θα γίνουν. Το σίγουρο είναι πως οφείλουν να πιστέψουν και να προσπαθήσουν να «κλέψουν» λίγο από τις αρχές και το είναι του προσωπικού του venture canvas – αν μπορεί να αναφερθεί με μια έκφραση. Και τότε, κάτι θα γίνει… θα δεις – που λέει και ένα καλό σύγχρονο ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο!

       

      Σίγουρα πάντως θα περίμενα με ανυπομονησία το δικό του βιβλίο που σαφέστατα θα γινόταν best seller. Προς το παρόν, το πιθανότερο είναι να τον πετύχεις στη Μύκονο σε μία από τις τουριστικές ή κτηματομεσιτικές δραστηριότητες που πρόσφατα απέκτησε. Ή στο Instagram για μια πιο άμεση… γνωριμία! Και για πιο sophisticated αναλύσεις σχετικά με το μυστικό της επιτυχίας, στο Μedium τα λέει ωραία! Χάρηκα για την γνωριμία John – it’s been a pleasure.

    START: Μια αρχή με επαναλαμβανόμενα ξεκινήματα

    • Το ξεκίνημα συνήθως είναι κάτι παραπάνω από το ήμισυ της τελικής προσπάθειας. Στην περίπτωση που η αρχή προδιαγράφεται με πνεύμα συνοχής, συνεχή ροή δημιουργικότητας και παραγωγική διάρκεια, τότε το επιθυμητό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην έχει κάτι από… START. Το όραμα του START είναι η μεθοδολογία του ετήσιου προγράμματος υποτροφιών και ανάπτυξης δεξιοτήτων, προάγοντας και εξελίσσοντας τη σύγχρονη και πολυδιάστατη μορφή της συνεχώς εμφανιζόμενης κοινωνικoπολιτιστικής επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα. Αποστολή του είναι να εκπαιδεύει επίδοξα στελέχη πολιτιστικής διαχείρισης, σμιλεύοντας με λεπτομέρεια ένα ολιστικό σύνολο ικανοτήτων ηγεσίας με έμφαση στην αναλογική, σφαιρική, και αποτελεσματική ενσυναίσθηση της δημιουργικής οικονομίας.

       

      Η κατασκευή ηγεσίας που δομείται και αναπαράγεται με επιμονή στο εντατικό μονοετές πρόγραμμα, προσπαθεί να εμπνεύσει τα «τυχερά» φρέσκα μυαλά των νέων υποτρόφων με σκοπό να μεταδώσουν το παράδειγμα της κοινωνικής αλλαγής στον τόπο διαμονής και δραστηριοποίησης τους μέσω μιας πολιτιστικής πρωτοβουλίας. Σε μια Ελλάδα που αναμορφώνεται και προσαρμόζεται συστηματικά στις νέες προκλήσεις της παγκόσμιας δικτυακής επιχειρηματικότητας, το ψηφιακό και δικτυακό αποτύπωμα του START έρχεται με φόρα παρουσιάζοντας σε κάθε κύκλο του μια διαφορετική νεανική χώρα. Αποτέλεσμα; Η έναρξη ενός διαρκούς μοτίβου που γεννάει ρυθμό και κλιμακωτά φίλτρα ενέργειας για περαιτέρω ανακάλυψη δημιουργικότητας και διαμόρφωσης ευρηματικών αντιλήψεων.

       

      Η γλώσσα, το νόημα και το ύφος της κάθε ιδέας – αφηγήματος «μιλάει» με στόχο και άξονα αναφοράς – την εξέλιξη φορέα αλλαγής – εκπροσωπόντας την κατάληξη μιας διαφοροποιημένης ερμηνείας πραγμάτων. Αυτή, της ενδυνάμωσης στρατηγικής δημιουργικότητας. Έννοιες και λογικές – καθόλου αφηρημένες αλλά με στόχο και αντικείμενο μελέτης – όπως συνεισφορά, συνδιαμόρφωση, συνδιαλλαγή και σύμπλευση πρωτοβουλιών, εξελίσσονται από απλές τοπικές δράσεις σε ουσιαστικές τομές πρωτοβουλιών με πανελλήνιο διαπολιτισμικό αντίκτυπο προβολής και επικοινωνίας. Κόμβοι πολιτισμού, παραγωγή άμεσης συμμετοχικής κοινωνικής πολιτικής, αλλαγή νοοτροπιών στην καθημερινότητα, ρεαλιστικές εικονοκλαστικές αφηγήσεις και αρκετές εφαρμοσμένες τεχνικές διακίνησης ιστοριών – που όντως κάτι έχουν να πουν με πράξεις και όχι μόνο με λόγια – είναι μια μικρογραφία των παραδειγματικών πρακτικών ενεργητικής μάθησης μέσω ευέλικτων και παραμετροποιήσιμων σχεδιαστικών προσεγγίσεων από την εμπειρία του START.

       

      Στην ερώτηση τι είναι το START, η απάντηση έρχεται με φανερά αυξημένη τη δύναμη της αλήθειας. Ότι δηλαδή υπάρχουν νέοι επαγγελματίες εκεί έξω που μπορούν και στοχεύουν, διευκολύνοντας την κοινωνική συνοχή, τολμάνε, οραματίζονται, μεταδίδουν – δεν εγκλωβίζονται στα κοινωνικά στεγανά και προκαταλήψεις, επιδρώντας θετικά στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών – και απελευθερώνουν περίφημες δόσεις αυθεντικότητας και δημιουργίας, περιγράφοντας με παραγωγικό τρόπο την απόδοση επικοινωνίας μιας ιστορίας που «είδαν» και συνέλαβαν.

       

      Είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θέτει θεμελιώδη στοιχεία, τακτικές και εργαλεία κατανόησης συνέργειας μεταξύ ανθρώπων και ομάδων, επιτελώντας ένα συγκεκριμένο έργο με ξεκάθαρο σκοπό: Την ανάπτυξη και υλοποίηση μιας καινοτόμου ιδέας σε μια πολιτιστική πρωτοβουλία που αποκτάει κλιμακωτή επιχειρηματική και δημιουργική βιωσιμότητα. Με γνώμονα την ανάπτυξη τοπικής συνεισφοράς, την κατασκευή διαλόγου κατανόησης κοινωνικοπολιτιστικών αναγκών αλλά και αισθήσεων νοημάτων με έμφαση στην καινοτομία προβληματισμού, είναι η επιδιωκόμενη συνταγή επιτυχίας για να ξεκινήσει κάποιος ενδιαφερόμενος το ταξίδι της καθοριστικής διαδρομής του START. Οι επόμενες «στάσεις» του εγχειρήματος είναι δομημένες με ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης˙ μια δεξιότητα πάρα πολύ σημαντική στη διαμόρφωση επαγγελματικής προσωπικότητας του απόλυτου STARTER.

       

      Οι τρίτοι απόφοιτοι του START 2017/18 ενέπνευσαν με αέρα νίκης και μεταμόρφωσης στο Bazaar Ιδεών που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στις 28 και 29 Ιουνίου. Οι ιδέες τους δεν είχαν τον αστερισμό του κομήτη που πέρασε και δεν ακούμπησε αλλά της κατάκτησης μιας πεποίθησης, μιας σκέψης και ενός συνεχιζόμενου οράματος που αγκαλιάζεται με χαρά στο πέρασμα του. Οι πρωτοβουλίες – ιδέες, το σίγουρο είναι πως δημιουργήθηκαν για να εξαπλωθούν και να ενώσουν τους πολίτες με σκοπό την αμφίδρομη διάδραση, συμβάλλοντας δυναμικά στην προοπτική της κοινωνικής επιχειρηματικόητητας. Όμως ας αφήσουμε καλύτερα να «μιλήσουν» οι πραγματικοί πρωταγωνιστές με τις πράξεις των ιστοριών τους, παίρνοντας ένα σχετικό άρωμα από το αντικείμενο ιδεών για το οποίο εργάζονται σκληρά μαζί με την κάθε ομάδα τους.

       

      Στο φετινό START, το Smallville ενδυνάμωσε το δίκτυο πολιτών μικρών πόλεων μέσα από τα «Άτυπα Κοινωνικά Συμβούλια» με εργαλείο το θέατρο, υποκινώντας τους συμμετέχοντες να γίνουν φορείς κοινωνικής αλλαγής. Το Restory ενεργοποίησε εγκαταλελειμμένους χώρους και ιστορικά κτήρια κινητοποιώντας τις τοπικές κοινότητες με συλλογικές βιωματικές δραστηριότητες θεατρικών εργαστηρίων. Στη συνέχεια, το MoAM έφερε κοντά ανθρώπους από απομακρυσμένες γεννεές, διαφορετικούς πολιτισμούς και φάσμα σωματικών ικανοτήτων μέσω της Μουσικής του Σώματος. Το Tempo υποστηρίζει τη συμπερίληψη παιδιών με λιγότερες ευκαιρίες μέσω της ανάπτυξης και εφαρμογής καινοτόμων εκπαιδευτικών πρακτικών με εργαλεία τη μουσική και την τεχνολογία. Roots are Routes είναι το πολύ πετυχημένο όνομα μπροστά από το πρόγραμμα που δημιουγεί ερεθίσματα προσωπικής ανάπτυξης και επαγγελματικής εκπαίδευσης, σχεδιάζοντας βιωματικές διαδρομές στη φύση, την τέχνη και την παράδοση με κύριο ερέθισμα και «εργαλείο» την έμπνευση με τα χέρια.

       

      Επιπροσθέτως, το Scool στόχευσε – και τα κατάφερε περίφημα – να κάνει γνωστή την μέθοδο του eduLARP (εκπαιδευτικά παιχνίδια ρόλων) στην Ελλάδα, βρίσκοντας τρόπους εφαρμογής της στα ελληνικά σχολεία. Ένα διαφορετικό camp, το The Bee Camp, είναι μια περιβαλλοντική και κοινωνική πρωτοβουλία που σκοπεύει να φέρει τα παιδιά στη φύση δημιουργώντας ακόμα πιο «πράσινη» συνείδηση. Να και ένας χώρος που δεν πίνεις μόνο καφέ αλλά την «ψάχνεις» και λίγο περισσότερο. Ο λόγος για το Peri Viou: Ένα κοινωνικοπολιτιστικό κέντρο που ενώνει ομάδες και διαφορετικές κουλτούρες ανθρώπων κάτω από μία στέγη, λειτουργώντας ως προθάλαμος κινημάτων και τεχνών. Όταν κάποιος πετάει το φαγητό του ή σπαταλάει περισσότερα υλικά από αυτά που πραγματικά χρειάζεται, τότε το Redirect αναλαμβάνει δράση. Το αποτύπωμα της πρωτοβουλίας του έχει στόχο να επικοινωνήσει το θέμα της σπατάλης τροφίμων σε ένα ευρύτερο κοινό, ανάγοντας το απορριπτέο σε δομικό λίθο με το οποίο συλλογικά χτίζουμε ένα καλύτερο αστικό περιβάλλον. Σύμμαχοι, συνάδελφοι, συνεργάτες ή αλλιώς Partners in Fun: Μια κινητή παιδική χαρά με στοιχεία Επαυξημένης Πραγματικότητας (Augmented Reality) προσφέρει σε παιδιά κάθε πολιτισμικού υπόβαθρου την ευκαιρία να γνωριστούν και να επικοινωνήσουν μέσω του παιχνιδιού. More than a fun!

       

      Χάρη στην αντιρετροϊκή αγωγή, ένας οροθετικός μπορεί σήμερα να ζει με τον HIV, μια ζωή όπως κάθε άλλος. Επόμενος σταθμός: To Whom It May Concern . Ένας πολυεπίπεδος κόμβος αλληλεπίδρασης σε ένα έργο-ιδέα που φέρνει τον HIV ως ανθρώπινη εμπειρία στο επίκεντρο της δημόσιας προσοχής μέσα από μια συμμετοχική διαδικασία αυτοέκφρασης με ανθρώπους που ζουν με τον HIV. Ισότητα, προσβασιμότητα, συμπερίληψη. Τρείς λέξεις που χαρακτηρίζουν το Kyma Project. Το… Κύμα δημιουργεί ευκαιρίες έκφρασης και ενασχόλησης με τον σύγχρονο χορό σε άτομα με αναπηρία και περιθωριοποιημένες ομάδες. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το This is not a feminist project, η πολυμεσική ψηφιακή πλατφόρμα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα. Η γυναικεία εμπειρία στην πιο κοινωνικοπολιτιστική και θεσμική διαμόρφωση της. Δε θα μπορούσε να αναδειχθεί καλύτερα το ιδανικό εργαλείο που προάγει τη συντροφικότητα, δίνοντας «έδαφος» στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν, λαμβάνοντας μια γερή δόση αυτοπεποίθησης. Το Theatre of Integration ενσωματώνει και δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να συναντηθούν και να δημιουργήσουν μια θεατρική παράσταση με θέμα την ίδια τη ζωή, σβήνοντας τα σύνορα, το ρατσισμό και τις προκαταλήψεις. Τελευταίο – αλλά εξίσου σημαντικό στις φετινές υποτροφίες του START – είναι το Flying Duets. Μια εξατομικευμένη πλατφόρμα που φέρνει ενεργά κοντά, ανθρώπους με ποικίλες κοινωνικές και πολιτιστικές ταυτότητες με κοινό παρανομαστή την τέχνη. Πρόκειται για μια διαδικασία ντουέτων μετασχηματιστικής μάθησης μέσω μιας διαδικασίας εποικοδομητικής κοινωνικής «όσμωσης».

       

      Ίσως είναι τα λεγόμενα «σημεία των καιρών». Μπορεί και όχι. Το σίγουρο είναι πως μια διαφορετική μορφή επιχειρηματικότητας είναι αισθητή με τη δυναμική προοπτικής εξέλιξης να μοιάζει πιο ευανάγνωστη από ποτέ. Τα μηνύματα που προβάλλονται έχουν ολιστική αισθητική δράσης και όχι μια στενή και υπεραπλουστευμένη, μονόπλευρη στόχευση του κέρδους. Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τις παραπάνω ιδέες είναι η εντιμότητα, η συλλογική καθοδήγηση, η κοινωνική παραδοχή, η πολιτική βούληση που παράγεται από την πολιτεία των πολιτών και φυσικά ο αστικός πολυπολιτισμός. Ένα ακόμα κοινό στοιχείο είναι η έμμεση εμπλοκή και η θεμιτή ανταλλαγή σκέψης, στήριξης, συμπεριφοράς και στάσης τεχνογνωσίας από τον έναν πολιτιστικό διαχειριστή προς τον άλλον. Η αίσθηση συναδερφικότητας, φιλίας και βοήθειας. Ένας συναγωνισμός δίχως όρια και τέλος. Μια αρχή με επαναλαμβανόμενα ξεκινήματα χωρίς μέση, «τοίχους και ταβάνια». Δεκαπέντε φίλοι σε ένα παρεάκι που γίνεται αφετηριακό σημείο έμπνευσης εντός και εκτός συνόρων με κοινό καλό.

       

      Τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή η φιλοσοφία και το τρίπτυχο μοντέλο (Πολιτιστική Διαχείριση, Τοπική Κοινωνία, Κοινωνική Αλλαγή) που βασίζεται η υλοποίηση ιδεών του START, είναι και η στιγμή που θα «ηχήσει» ακόμα πιο ελκυστικά η συνεχής και ανοιχτή σχέση μαζί του. H υποστήριξη των δεκαπέντε δημιουργικών Cultural Managers και των πρωτοβουλιών τους, είναι σχέση χτισίματος εμπιστοσύνης επιδιώκοντας τη διερεύνηση συνεργασίας με ιδέες και οργανωσιακές οντότητες που μπορούν και στοχεύουν πέραν της μεγιστοποίησης κεφαλαίου. Ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό και επανασύσταση χρειαζόμαστε όλοι – ο καθένας ανάλογα τον χρόνο και το χώρο που θα το βιώσει – . Κάπου εκεί, έρχεται η ανακάλυψη της γοητείας του άυλου πνευματικού κεφαλαίου! Μια εμπεριστατωμένη συλλογιστική που θέτει τα θεμέλια και το πρίσμα για «πατήματα» υπόσχεσης μιας άλλης Ελλάδας.

       

      Μια Ελλάδα που δε βρίσκει το δρόμο της φεύγοντας στο εξωτερικό αλλά πατώντας σε βήματα εξωστρέφειας μένοντας στο εσωτερικό. Και όχι απαραίτητα στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα. Αλλά με έμφαση και πείσμα στην τόνωση πνευματικής, καλλιτεχνικής, κοινωνικής και επιχειρηματικής αποκέντρωσης. Ένας προπομπός μεταδοτικότητας και πόλος έλξης ταλέντων με ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη για όλη τη χώρα, όπου υπάρχει αίσθημα αλληλεγγύης, συλλογικής ικανότητας και στάσης αλλαγής. Σημαντικό να αναφερθεί πως το START CREATE CULTURAL CHANGE είναι ένα πρόγραμμα του Robert Bosch Stiftung που υλοποιείται σε συνεργασία με το Goethe-Institut Thessaloniki και την Ομοσπονδιακή Ένωση Κοινωνικοπολιτιστικών Κέντρων. Επίσης υποστηρίζεται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και το Ίδρυμα Μποδοσάκη.

       

      Σήμερα, πολύς κόσμος – ειδικά της δημιουργικής βιομηχανίας και της ψηφιακής οικονομίας – βασίζει το επιχειρηματικό του μοντέλο στο περιβόητο «αφήγημα». Η έννοια του Storytelling δεν είναι εντελώς καινούργια. Είναι όμως πιο πρακτική και εφαρμόσιμη από ποτέ. Την ημέρα που κλήθηκα να συνεισφέρω στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του START με τη διδασκαλία του Storytelling Workshop, ήταν ημέρα εξέλιξης και αναθεώρησης. Μια ημέρα προστιθέμενης αξίας σε αυτό που κάνω. Δεν είναι μόνο ότι προσπάθησα να μεταφέρω το παράδειγμα του Storytelling στις δεκαπέντε μελέτες περιπτώσεων που είχα απέναντι μου. Είναι από τις φορές που λειτούργησε μπούμερανγκ. Το πνευματικό κεφάλαιο, η δύναμη της ιδέας και όλο το… STARTing point, ήταν και για μένα κάτι το εξαιρετικό. Έμαθα πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω περισσότερα από όλους τους απόφοιτους Cultural Managers που είχα την τιμή να γνωρίσω και να δουλέψω μαζί τους. Το πλαίσιο μάθησης και (απο-μάθησης) ήταν και είναι αμφίδρομο. Ένα Storytelling με πινγκ-πονγκ challenge θα έλεγε κανείς. Δίπλα μας, μέσα μας, τριγύρω μας. Χωρίς να χάνουμε την ουσία, αλλά βρίσκοντας τα αίτια και τις αφορμές να σταθούμε και να δουλέψουμε με σύνεση δίπλα της.

       

      Ένας απτός δείκτης αποτελεσμάτων πως αν πιστέψεις σε κάτι πολύ καλό, τότε γίνεται. Αρκεί να βγεις έξω από το καβούκι της εσωστρέφειας, της πολυπλοκότητας και του αδιέξοδου «μαύρου κουτιού» που διατυμπάνιζε μέχρι πρότινος ένα άλλο… αφήγημα, πως στην Ελλάδα δε συμβαίνουν και πολλά. Να, που γίνονται πράγματα και με το παραπάνω! Από τη στιγμή που είσαι στην αρχή μην το σκέφτεσαι. Πάρε μια καλή ιδέα από το START in Action documentary film που μας ταξιδεύει στο όραμα των δεκαπέντε projects για μια καλύτερη κοινωνία. Η κρίση αξιών τελειώνει όταν εμείς αποφασίσουμε να τελειώσει, ενεργοποιώντας την εξωστρεφή και δημιουργική πλευρά του εαυτού μας. Λοιπόν, τι λες; Μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκινήσεις τη δική σου υποδειγματική ιστορία; Θυμήσου μόνο, ότι μετά το START δεν έχει stop, παρά μόνο ανοιχτά παράθυρα για επίμονο restart. Με λίγα λόγια, η αμφισβήτηση του δεδομένου ίσως είναι η καλύτερη απάντηση για μια εικονοκλαστική ανατροφοδότηση στην επικοινωνία και στη στάση αντίληψης της ζωής. Κάτι που τελικά δουλεύει και μάλιστα πολύ αποδοτικά.

       

       

    Το μόνο που χρειάζεται, είναι μια καλή ιστορία να πουλήσεις!

    • Λένε πως θα εκτιμήσεις τη χώρα σου, αν βρεθείς αρκετά μίλια μακριά της. Κι όμως, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα εκεί έξω που δουλεύει και για την Ελλάδα μεταξύ άλλων. Η κυρία Έλενα Ε. Φωτεινάτου είναι Αναπληρώτρια Διευθύντρια Υπηρεσιών Δωρητών και Μη Κερδοσκοπικών Οργανισμών του King Baudouin Foundation United States (KBFUS).

       

      Το KBFUS είναι ένας αμερικανικός φιλανθρωπικός φορέας που ιδρύθηκε το 2002, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα σε δωρητές με έδρα την Αμερική και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο.  Σε συνεργασία με ιδιώτες, εταιρείες και άλλα ιδρύματα, το KBFUS βοηθά δωρητές να επιχορηγήσουν τους οργανισμούς που επιλέγουν στην Ευρώπη και την Αφρική.

       

      Στο KBFUS, η κυρία Έλενα Φωτεινάτου είναι υπεύθυνη διαχείρισης δωρεών και επικοινωνίας με χορηγούς και συνεργαζόμενους φορείς.  Έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο να βοηθήσει Ευρωπαϊκούς οργανισμούς να προσεγγίσουν δωρητές και χορηγούς στις ΗΠΑ και έχει συμβάλει στη διαμόρφωση περισσότερων από 300 συνεργασιών. Τα τελευταία τρία χρόνια, το KBFUS έχει διασφαλίσει δωρεές ύψους $50 εκατομμύριων σε μη κερδοσκοπικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς εκτός Η.Π.Α.

       

      Πριν μερικές ημέρες, το μεσημέρι της Δευτέρας είχε μια διαφορετική διάθεση στο ξεκίνημα της εβδομάδας, γεμάτη αισιοδοξία και αίσθηση δημιουργίας. Η ομιλία της κυρίας Φωτεινάτου ήταν μια πραγματική έμπνευση – πρόσκληση στο δικαίωμα της ευκαιρίας. Ένα παράθυρο στο μέλλον με έμφαση την καινοτομία σκέψης και την ελευθερία παραγωγής πολιτισμικών και επιχειρηματικών αξιών.

       

      Το King Baudouin Foundation USA (KBFUS) εργάζεται πιστά και με διαρκή μέθοδο προσπαθώντας να προσφέρει υπηρεσίες με γνώμονα την κατανόηση και ανάπτυξη ενός καλύτερου κόσμου. Πράγμα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Μια ματιά στο website του οργανισμού και εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την «δουλειά» γενναιοδωρίας που γίνεται στην άλλη όχθη του ατλαντικού. Με αφετηρία την Νέα Υόρκη και προορισμό όπου υπάρχει επιθυμία για κοινωνικό και παραγωγικό πολιτισμό, η συζήτηση ανάγκης διευκόλυνσης και εξυπηρέτησης προς σχετικούς ενδιαφερόμενους είναι πάντα διαδραστική, ουσιαστική, πρακτική και εποικοδομητική.

       

      Σε μια σχετική διαφάνεια από την παρουσίαση της κυρίας Φωτεινάτου, σημειώθηκαν δέκα κατηγορίες από δυνητικά προφίλ που θα μπορούσαν εύκολα να επωφεληθούν από την επενδυτική και στρατηγική συνεισφορά του KBFUS. Ιδιαίτερη εντύπωση έχει η σχέση ερμηνείας που αναλύθηκε, δημιουργώντας εσωτερικές αναζητήσεις: ΓΙΑΤΙ κάποιος με ισχυρή οικονομική επιφάνεια να προσφέρει (GIVING) σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ομάδα, φορέα, ιδέα, οργανισμό; Ένα ερώτημα που έχει απαντηθεί αποτελεσματικά με πολλή μελέτη και έρευνα από το KFBUS.

       

      Το (fundraising) ή αλλιώς (stewardship development) είναι μια «ιστορία» που μετράει αρκετά χρόνια απασχόλησης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί να ψάξει κανείς στο Google και θα διαπιστώσει πόσα δισεκατομμύρια «δόθηκαν» το προηγούμενο έτος σε grants. Ένα πραγματικά πολύ μεγάλο νούμερο – ειδικά για τα δικά μας ελληνικά δεδομένα – . Όμως η συνέπεια και η μεθοδικότητα σχεδιασμού, πλάνου επικοινωνίας, προβολής της μοναδικής ιδέας και η τεχνογνωσία πάνω στο πολιτιστικό και κοινωνικό όραμα˙ είναι «ποιότητες» που σκανάρει το λεγόμενο potential skyline identity του KBFUS, όταν θα έχει την ευκαιρία να εξετάσει κάποια αίτηση χρηματοδότησης ενεργειών για πιθανούς πολιτιστικούς και κοινωνικούς σκοπούς.

       

      Αν λοιπόν αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση μπορεί να έχει η αποστολή ενός τόσο μεγάλου οργανισμού με το storytelling, η απάντηση έρχεται με έναν αποστομοτικό χαρακτήρα! Two Minute Pitch ή αλλιώς «έχεις δύο λεπτά από τον χρόνο μας για να μας πεις γιατί θέλεις χρήματα από εμάς», είναι το απόλυτο bottom line για την έναρξη μιας πετυχημένης στρατηγικής επικοινωνίας. Εκείνα τα δύο λεπτά θα καθορίσουν τη συνέχεια των επόμενων – αν υπάρξουν – .

       

      Η αυθεντικότητα και η δημιουργικότητα με παρανομαστή την ενίσχυση και μετάδοση της πνευματικής εξωστρέφειας για το κοινό καλό˙ είναι τα σημεία που θα παίξουν ρόλο για το πράσινο φως των διαδικασιών στην έναρξη επικοινωνίας ή όχι. Two Minute Storytelling Pitch θα μπορούσε να λέγεται η «δοκιμασία» που θα υποβάλλονται οι συμμετέχοντες διεκδικώντας μια χρυσή ευκαιρία από ένα θαυμάσιο οργανισμό, που δουλειά του είναι να βοηθάει αυτούς οι οποίοι έχουν ανάγκη να δημιουργήσουν. Tο να θέλεις να πουλήσεις σε κάποιον μια ιδέα για να επενδύσει επειδή έχει τη δυνατότητα να το κάνει, θέλει στρατηγικη και έμπνευση. Η μεταδοτικότητα του πεδίου δράσης ξεκινάει από το πόσο καλά στημένος storyteller είσαι.

       

      Λίγο πριν τελειώσει η ομιλία στην αίθουσα παρουσιάσεων του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, η θάλασσα δίπλα μου – μια ανάσα από το τζάμι που έγειρα για λίγο – είχε αρχίσει να φουσκώνει. Τα σύννεφα είχαν αραιώσει και η ζέστη χτυπούσε κόκκινο. Το καλοκαίρι ήταν πιο αισθητό από ποτέ και το κλίμα πιο ευχάριστο.

       

      Όπως ακριβώς και τα πρόσωπα από τους περίπου εβδομήντα ανθρώπους – με κοινό ενδιαφέρον τον πολιτισμό και το cultural management – που παρακολουθήσαμε την ζωντανή κινησιολογία λόγου της κυρίας Φωτεινάτου. Άρα λοιπόν ποιος ο λόγος να ξενιτευτείς για να εκτιμήσεις την ομορφία του τόπου σου, όταν τον έχεις στα πόδια σου; Το έλεγε άλλωστε και o τίτλος πρόσκλησης από το Αμερικανικό Προξενείο Θεσσαλονίκης: “Working Together For A Better Society”.

    H Άλλη Όψη Του Ταλέντου

    • Λίγες είναι οι φορές που δε χρειάζεται σχεδόν καθόλου «ψήσιμο» ώστε να πουλήσεις οτιδήποτε υπάρχει και κινείται στο δυτικό κόσμο. Ακόμα πιο ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που η οπτική εικόνα του συμβολισμού για μια ενέργεια επικοινωνίας δε χρειάζεται καμία εισαγωγή. Είναι όπως η ιδέα της σειράς «My Νext Guest Needs No Introduction» με τον David Letterman, που προβάλλεται στο Netflix.

       

      Πιο συγκεκριμένα, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου είναι ένα προιόν που ελκύει και τους πιο «άμπαλους», προκαλώντας μεγάλα ερεθίσματα διάδρασης και πιστής επαναληψιμότητας. Οι πρωταγωνιστές του, ανάλογα με τη διάθεση τους – όπου στο άκουσμα και το εκτόπισμα τους πέφτουν και ανεβαίνουν εταιρείες, brands και κυβερνήσεις – μπορούν να διεισδύσουν με την… τρίπλα του ταλέντου τους με ένα απλό on demand!

       

      Neymar, Messi και Ronaldo, εκτός από το ότι είναι οι σταρ των σταρ και οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές στον κόσμο, παίζουν ακόμα μία διαπραγματευτική μπάλα εκτός της στρογγυλής θεάς. Είναι αυτοί που καθρεφτίζουν το απόλυτο budgeting storytelling πάνω στο οποίο χτίζεται η στρατηγική επικοινωνία της ψηφιακής οικονομίας – χωρίς απαραίτητα να το γνωρίζουν ακόμα και οι ίδιοι. Το πορτραίτο της ιστορίας τους είναι ιδιαίτερο και φαντεζί που δύσκολα αφήνει αδιάφορους ακόμα και τους πιο μικρούς πιτσιρικάδες ή τους πιο απαιτητικούς μεγάλους. Το χρηματιστήριο της μπάλας είναι τόσο υψηλό που η παράλληλη αγορά κάνει κύκλους εργασιών πολύ μεγαλύτερους από το ίδιο το «χαρτί».

       

      Η άλλη όψη του ταλέντου έρχεται να υιοθετήσει αντιληπτικές συνειδήσεις και αγοραστικές συνήθειες με έναν όχι και τόσο δύσκολο τρόπο. Κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί, να μην ακολουθεί τα brands και τις εταιρείες που επιδρούν στην προσωπικότητα μας υπό το χαρισματικό χαμόγελο των πρωταγωνιστών. Το σύστημα του integrated marketing είναι πιο δραστήριο και ολιστικό από ποτέ. Εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται προσοχή και ένας ακόμα επιπρόσθετος παράγοντας για… ανάλυση των φάσεων!

       

      Οι επαγγελματίες storytellers που διαμορφώνουν brand voice μέσω της επιρροής αυτών των μυθικών προσώπων (mega influencers), μπορούν – και πολλοί το κάνουν είναι η αλήθεια – να φιλτράρουν μια αίσθηση κοινωνικής συνοχής και ηθικής αναπαράστασης της προιοντικής «σέντρας». Κάτι εξαιρετικά δύσκολο και αρκετά ποταπό σε μια εποχή που όλα μετριούνται και πιστώνονται με κοινό συντελεστή το μέγεθος. Όμως είναι και η επόμενη γενιά που μεγαλώνει και η γενιά αμέσως μετά την επόμενη. Και όπως και να το κάνουμε, τα πρότυπα δεν τα λες και τελείως εκπαιδευμένα. Γιατί όλος ο στοχευμένος πληθυσμός (μικροί-μεγάλοι) να θέλει να πασάρει το ποδοσφαιρικό lifestyle;

       

      Γι΄αυτό λοιπόν αν υπάρχουν – που υπάρχουν – στη διεθνή αγορά στελέχη και μυαλά με υπεύθυνη γνώση και ανθρώπινη στάση με ανοιχτό παράθυρο στο μέλλον, ίσως να είναι καλό να δίνεται μεγαλύτερη προσοχή στρατηγικού σχεδιασμού όταν χρειάζεται να συνδεθεί η φωνή που εκπροσωπεί ένα πρόσωπο που καλείται να «σουτάρει» την υπηρεσία. Φανταστείτε να υπάρχει μια γενιά στο μέλλον (κυρίως από αγόρια) που το μόνο που θα θέλει να κατακτήσει, να είναι μια θέση σε μια μεγάλη ποδοσφαιρική ενδεκάδα. Δε θέλω να φανταστώ την ψυχοσύνθεση τους σε στιγμές περιθώριου λάθους. Είναι κάτι σαν το τέλειο, που αρνούμαι πεισματικά να υποκύψω στο μεγαλείο του. Ίσως γιατί θέλω να υπάρχει η δουλειά μου με τα λάθη της. Μου δημιουργεί επιπλέον κίνητρο για δημιουργία. Κάτι που στο τέλειο, πολύ απλά δεν παίζει.

       

      Νομίζω πως υπάρχουν και άλλα θαυμάσια επαγγέλματα που περιμένουν υπομονετικά να πάρουν λίγη από την αίγλη που τους αξίζει. Μπορεί οι ισχυρότεροι σταρ του μέλλοντος να είναι οι επιστήμονες της Τεχνητής Νοημοσύνης ή κάποιοι άλλοι που δούλεψαν, κόπιασαν, σπούδασαν και πίστεψαν σε αυτό που κάνουν, όπως η περιβόητη ποδοσφαιρκή τριάδα που αναφέρθηκε παραπάνω. Εκεί, το storytelling θα  παίξει επίσης μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση κοινής γνώμης.

       

      Και επειδή όλα πλασιώνονται από την παιδεία – και όχι την χορηγούμενη επιτηδευμένη μόρφωση – ο ρόλος των προτύπων είναι μια υπόθεση που ξεκινάει από το σπίτι και συνεχίζει στην κοινωνία. Άλλωστε οι ιστορίες είναι για όλους. Απλώς κάποιοι ταυτίζονται περισσότερο ή λιγότερο με αυτές. Και το μουντιάλ είναι μια τέτοια περίπτωση χωρίς άξιο ανταγωνιστή στο τερέν. Εκτός αν βρεθεί κάποιος στη γωνία των προσεχών ετών, δείχνοντας τον δρόμο για τους επόμενους «διαμεσολαβητές» της δημιουργικής βιομηχανίας. Για την ώρα πάντως – επειδή μερικές φορές το φαβορί είναι το νέο αουτσάιντερ, όπως φαίνεται άλλωστε – η γνωστή όψη του ποδοσφαιρικού ταλέντου είναι για μόνιμο… repeat υψηλής ευκρίνειας!

       

       

    Lenny The Storyteller

    • Στο δρόμο προς το μάθημα, η διαδρομή ήταν πολύ ευχάριστη, με τον ήλιο να έχει πάρει τη θέση που του αξίζει για τα καλά. Η καλοκαιρινή πόζα του έχει κάτι το διαφορετικό. Εντελώς ξεσηκωτικό. Σκεφτόμουν πως να αρχίσω τη σημερινή παρουσίαση και πραγματικά δεν έβρισκα κάτι που να υποκινεί ούτε εμένα άρα ούτε και το ώριμο ακροατήριο. Ήταν και κυριακάτικα το μάθημα, οπότε καταλαβαίνεις!

       

      Μέχρι που η λύση – ως δια μαγείας πάλι – ήρθε από το ραδιόφωνο και την μουσική. Ο Lenny Kravitz έκανε το θαύμα του για ακόμα μία φορά με το νέο Low! Το single μιλάει για κοινωνικές και ανθρώπινες διαδρομές – τον πιάσανε τα «μεσήλικα» του μάλλον – αλλά όπως και να το κάνουμε είναι το hit του καλοκαιριού. Σίγουρα θα μπορούσα να πιαστώ από έναν στίχο που αναφέρει για ευκαιρίες που μπορούμε να κυνηγήσουμε. Τουλάχιστον έτσι το μετέφρασα εγώ. Γιατί στην τέχνη, όλα επιτρέπονται.

       

      Είχα βρει το πιο δυναμικό εισαγωγικό σημείωμα για να δέσω την μεταπτυχιακή διάλεξη στο ΑΤΕΙΘ. Το μάθημα έχει τίτλο «Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες». Αποφάσισα να αφήσω να «μιλήσει» η ίδια η μουσική. Να ακούσουμε τι είχε να πει και να μεταδώσει. Πως θα μας έκανε να αισθανθούμε στην αυγή ενός ζεστού κυριακάτικου πρωινού σε μια τάξη από φοιτητές που θέλουν να μάθουν τη σύγχρονη ματιά ανάμεσα στους ανθρώπους και τους πολιτιστικούς οργανισμούς αλλά και τον ρόλο της Δημιουργικότητας στα ψηφιακά μέσα;

       

      «Αφήστε με να αρχίσω με μια ιστορία πριν συνεχίσουμε στην προγραμματισμένη ροή του μαθήματος, που όμως έχει μεγάλη σχέση με αυτό που κάνουμε. Αλλά καλύτερα να αφήσουμε το video clip να παίξει», ήταν τα πρώτα βαριά λόγια μου. Ξαφνικά συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πόσο διευρυμένο και πολύτιμο εργαλείο είναι η εφαρμοσμένη σύνδεση του παραδείγματος του Storytelling με την ισχύ του Coaching στη Δημιουργική Βιομηχανία.

       

      Όταν τελείωσε η μουσική ή μάλλον η εμπειρία των τεσσάρων λεπτών που προετοίμασε το κλίμα με ένα δημιουργικό μπάσιμο στο προσεχές PowerPoint, η ατμόσφαιρα είχε γυρίσει. Είχε αντιστραφεί. Ο καφές ήταν ήδη στην μέση! Όλοι ήταν έτοιμοι και καρφωμένοι, σχεδόν αποφασισμένοι να ακούσουν και να δουλέψουν πάνω στο επόμενο case study που είχα προετοιμάσει με θέμα το Creativity Coaching.

       

      Είναι από τις φορές που η ίδια η Δημιουργικότητα εξελίσσεται σε κάτι το ακούσιο και ξεμπλοκάρει όποια εμπόδια υφίστανται ώστε να συνεχίσεις. Γιατί και πως; Μα πολύ απλά, γιατί είναι πάντα δίπλα σου, γύρω σου, κοντά σου. Την αισθάνεσαι, την πιάνεις, την καθοδηγείς! Τα ερεθίσματα (stimulants) είναι ανεξάντλητα και διαρκή. Τροφοδοτούν την πορεία της δουλειάς παίρνονας αφορμή από το πιο πιθανό απίθανο.

       

      Ίσως τα πιο παραδοσιακά πλάνα Στρατηγικής Επικοινωνίας να δίνουν σιγά σιγά «σκυτάλη» σε έναν πιο ουσιαστικό καμβά. Αυτόν της ανθρώπινης επαφής και της διάδρασης (interactivity) μέσα στο περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε. Η σχέση της επαφής λοιπόν, αποτελείται από ένα αρκετά ιδιαίτερο DNA προάγοντας ένα μοναδικό Identity Culture. Την ενσυναίσθηση. Ισχύει στις τέχνες, στις επιχειρήσεις, στους ανθρώπους. Όμως ας αφήσουμε το play να κάνει τη δουλειά του, όπως αυτό ξέρει καλύτερα απ΄όλους! Μπορεί η φυσιογνωμία του Lenny να δώσει εκείνο το extra credit που χρειάζεται για περισσότερο food for thought.

       

      To μεσημέρι, επιστρέφοντας στο σπίτι, η πόλη φαινόταν άδεια. Φέτος ο δεκαπενταύγουστος έσκασε νωρίς. «Ο κόσμος πήγε για μπάνιο, μπορεί και διακοπές», σκέφτηκα φωναχτά. Τι καλύτερο από το απόλυτο ελληνικό σκηνικό που επιβάλλει η εποχή! Κι όμως υπάρχει και κάτι άλλο. Η δυνατότητα να μπορείς να μεταφέρεις το ταξίδι ακριβώς όπως το φαντάστηκες. Αυτή η σκέψη κόλλησε σαν κουνούπι – που δύσκολα ξεκολλάει – και δεν έλεγε να φύγει. Κάπως έτσι σημείωσα την έμπνευση εισαγωγής που θα ξεκινούσε το επόμενο Workshop με αντικείμενο τη Δημιουργικότητα Σκέψης και Αναλογία Μεταφορών στους Graphic Designers.

       

      Την επόμενη Κυριακή ήμουν ελεύθερος από επαγγελματικές υποχρεώσεις αλλά η θάλασσα γεμάτη συγκίνηση για την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού. Η παγωμένη μπύρα και ο Lenny ήταν μαζί μου. Παλι. Σαν να βγήκαν από διαφημιστικό σενάριο. Ποτέ δεν ξέρεις. Στη Δημιουργικότητα πολλά συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις. Όμως είσαι πάντα εκεί για να καλωσορίσεις την επεξεργασία τους.

    Start Me Up

    • Σε μια έκθεση που γράψαμε όλοι οι μαθητές στην πρώτη γυμνασίου, η αξιαγάπητη φιλόλογος μας ζήτησε να αναπτύξουμε ένα θέμα σχετικά με το Σαββατοκύριακο που πέρασε.

       

      Οι περισσότεροι συμμαθητές μου περιγράψανε με λεπτομέρειες τις δραστηριότητες που κάνανε μόνοι ή με την οικογένεια τους. Εγώ πάλι, έγραψα μια ιστορία δίνοντας τον τίτλο «48 ώρες». Μίλησα για τα ρούχα που μου αγόρασε η μαμά μου, για την μουσική που άρχισα να κολλάω, για τις αγαπημένες συνταγές της γιαγιάς και φυσικά για το ατελείωτο παιχνίδι με τους φίλους. Κάπου εκεί στο τέλος, ανέφερα και την ομάδα μπάσκετ που πήγαινα προπόνηση, με το μυαλό μου όμως να είναι στο skate, τα κοριτσάκια, τα παγωτά και τις βόλτες.

       

      Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι όταν μεγαλώσω θέλω να ασχοληθώ με… αληθινά παραμύθια βγαλμένα από στοιχεία της καθημερινότητας!

       

      Η τελευταία πρόταση της έκθεσης παρέμεινε ανέπαφη στο πέρασμα του χρόνου, καθώς η συμπαθέστατη καθηγήτρια ακόμα θα τη θυμάται. «Το γαμώτο της υπόθεσης» άφησε εποχή και έφερε τον μπαμπά μου στο γυμνασιάρχη!

       

      Η δημιουργικότητα στις λέξεις έρχεται με ένα συναισθηματικό τόνο που θέλουν να εμπιστεύονται σήμερα όλα τα σύγχρονα brands, θέλοντας να απογειώσουν τη φήμη, το χαρακτήρα, την υπεραξία και τη διαδραστική δυναμική που διεκδικούν.

       

      Οι ιστορίες είναι αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα μέχρι στιγμής. Να ακούω, να διαβάζω, να παρατηρώ, να αισθάνομαι και να γράφω. Όταν κατασκευάζω μια ιστορία το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι να βλέπω τη στιγμιαία παραστατική φωνή του αναγνώστη.

       

      Αν η αίσθηση από το εικονοκλαστικό storytelling πέρασε και «ακούμπησε», τότε η αφήγηση της μεταφοράς από το δρόμο στην οθόνη πέτυχε το στόχο της. Όπως τότε, στην πρώτη μου αφήγηση, που ήθελα να με θυμάται όλη η τάξη, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

       

      Τώρα που μεγάλωσα και ξέρω τι θέλω από τη ζωή – καλά ναι – προτείνω το εξής: Νιώθεις ότι σου αρέσει και σενα να σκαρώνεις συναρπαστικές ιστορίες που μιλάνε από μόνες τους; Έλα να τις διηγηθούμε παρέα και πίστεψε στη φαντασία της ιδέας για την οποία εργάζεσαι. Brand personas out! Παίζει πολύ.

    Close