Home

Maria’s Next (14): Mind our own business. Κοτσακάς Χρήστος/ epixeiro.gr

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Maria’s Next (14): Mind our own business. Κοτσακάς Χρήστος/ epixeiro.gr

    • Το να εκτελείς χρέη senior editor σε ένα από τα πλέον δημοφιλή business portals εκεί έξω, δεν είναι παίξε-γέλασε, είναι από μόνο του serious business – κυριολεκτικά. Θέλει ταλέντο. Πείσμα. Ένστικτο. Επιμονή. Υπομονή. Διορατικότητα. Ετοιμότητα. Γρήγορα αντανακλαστικά. Αφοσίωση. Πολύ από τον χρόνο σου. Για την ακρίβεια, ολο τον χρόνο σου -και πάλι λίγος θα είναι. Θα μπορούσαμε να αραδιάσουμε πολλές ακόμη λέξεις-ιδιότητες που μοιάζει να απαιτεί ένας τέτοιος νευραλγικός ρόλος, σε ένα τόσο influential site. Ας μην μακρυγορήσουμε όμως. Ας συνοψίσουμε με μια, ελαφρώς εκλαϊκευμένη, αλλά σίγουρα εύστοχη έκφραση: Ένα τέτοιο πόστο, θέλει κότσια. Κι ο Χρήστος Κοτσ(ι)ακάς τα έχει (pun intended). Διάβασε και θα δεις.

       

      1. Επιχείρηση… “Επιχειρώ”! Μίλησέ μας λίγο για τον ρόλο σου ως Senior Editor στο μεγαλύτερο website επιχειρηματικότητας.

       

      Ο ρόλος μου ως senior editor στο epixeiro.gr κινείται γύρω από το περιεχόμενο του portal μας. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε αυτό το περιεχόμενο. Μέχρι όμως να φτάσει το επιθυμητό αποτέλεσμα στις οθόνες των αναγνωστών μας, υπάρχει από «πίσω» μια ολόκληρη διαδικασία. Υπάρχει ρεπορτάζ, υπάρχουν συνεντεύξεις, αφιερώματα, υπάρχουν ειδήσεις που πρέπει να παρακολουθείς, υπάρχουν άρθρα. Υπάρχουν όλα αυτά που οδηγούν στο προαναφερθέν αποτέλεσμα και που απαιτούν τη δική τους διαχείριση. Ένας ολόκληρος κόσμος που κινείται γύρω σου, που σε ορίζει και τον ορίζεις. Και υπάρχει και μια ομάδα που τα φέρνει όλα αυτά εις πέρας. Και η σημασία της ομάδας και της συνεργασίας μεταξύ των μελών της είναι τεράστια. Όσο senior και αν είσαι, μόνος σου δεν κάνεις πολλά πράγματα. Πέρα από το να περιφέρεις τον όποιο τίτλο σου.

       

      2. Επιχειρηματικό ρεπορτάζ λοιπόν. Όταν εγώ ήμουν φοιτήτρια, δεν υπήρχε στο πρόγραμμα σπουδών. Πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα σχετικά νέο είδος δημοσιογραφίας,που αναδύθηκε μέσα από τις ριζικές αλλαγές που επέφερε η ψηφιακή εποχή στο επιχειρηματικό τοπίο;

       

      Δεν το συνδέω άμεσα με την ψηφιακή εποχή. Άλλωστε, μπορείς να το συναντήσεις ακόμη και στις «κλασσικές» εφημερίδες. Αυτό που θα μπορούσα να συνδέσω με τη συγκεκριμένη εποχή είναι το τεχνολογικό, με το οποίο έχω ασχοληθεί για πολλά χρόνια και το οποίο μπορείς να πεις ότι αναπτύχθηκε μετά το 2000. Ακόμη και σήμερα όμως, δεν ξέρω αν μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον «τεχνολογικό ρεπόρτερ». Υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται με αυτό, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει «επίσημη αναγνώριση», αν θέλεις, από τον χώρο, στην Ελλάδα. Στο επιχειρηματικό, πάντως, μπορείς να πεις ότι πιάνεις πολλά είδη. Ασχολείσαι με οικονομία, με εργασιακά, με τεχνολογία, με πολιτική, ακόμη και με αστυνομικό ρεπορτάζ ή με υγείας. Τα έχει όλα!

       

      3. Σκρολάροντας κανείς στο site, βλέπει μια θεματολογία που κινείται γύρω από τους άξονες της τεχνολογίας, της καινοτομίας, της δημιουργικής οικονομίας. Πόσο εύκολο είναι να συγκεντρωθεί σχετικό υλικό; Τι απαιτήσεις έχει αυτού του είδους η δημοσιογραφία;

       

      Ακριβώς για αυτό ανέφερα προηγουμένως πως καλύπτει διάφορες θεματικές. Αυτή η δημοσιογραφία έχει μεγάλες απαιτήσεις και, ως αποτέλεσμα, τεράστιο ενδιαφέρον. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα: μπορεί το πρωί να ψάχνεις τα οικονομικά αποτελέσματα μιας εταιρείας, ανάμεσα σε ποσοστά και ένα σωρό αριθμούς, λίγο αργότερα να απομαγνητοφωνείς τις δηλώσεις κάποιου υπουργού για ένα νέο πρόγραμμα ή κάποια πολιτική εξέλιξη, κάποιες ώρες μετά να γράφεις για τα προϊόντα ενός τεχνολογικού κολοσσού και να καταλήξεις, τελικά, προς το απόγευμα να γράφεις για τις διεθνείς αγορές και τους εμπορικούς «πολέμους». Πρόσθεσε σε αυτά και κάποια συνέντευξη με έναν υποψήφιο βουλευτή ή κάποιον CEO και έχεις ένα μεγάλο σύνολο απαιτήσεων! Όσον αφορά στη δυσκολία εντοπισμού του υλικού, αυτό είναι σχετικό. Η καλή, η αποκλειστική είδηση, δεν «βγαίνει» το ίδιο εύκολα με μια εξέλιξη που θα σου έρθει μέσω δελτίου Τύπου. Για αυτό και είναι διαφορετική η σημασία και η βαρύτητα της.

       

      4. Σε τι διαφέρει το Content Writing από την …παραδοσιακή αρθρογραφία; Υπάρχουν καλοί Content Writers σήμερα στην Ελλάδα;

       

      Η στόχευση είναι πάντα η ίδια: να μεταδόσεις μια ιδέα, μια άποψη, μια «εικόνα», κάτι που θέλεις να μοιραστείς με αυτούς που θα το διαβάσουν. Απλώς, στην εποχή του διαδικτύου, όλο αυτό μπαίνει και σε διαφορετικά πλαίσια. Λένε πως έχεις ελάχιστα δευτερόλεπτα για να τραβήξεις το ενδιαφέρον κάποιου και ελάχιστες προσπάθειες για να τον κρατήσεις και να τον οδηγήσεις στην κατακλείδα. Άλλωστε, η έξοδος βρίσκεται μισό κλικ μακριά. Αυτός όλος ο ψηφιακός ανταγωνισμός ίσως θέτει και το πλαίσιο του content writing. Όσον αφορά στο εάν υπάρχουν καλοί content writers στην Ελλάδα, ναι, υπάρχουν. Θα ήταν παράδοξο να μην υπάρχουν. Και υπάρχει και εδώ ένα πλαίσιο: αν μιλάμε για κείμενα στα ελληνικά, η αγορά είναι συγκεκριμένη και σχετικά μικρή. Το ότι δεν έχεις να ανταγωνιστείς ολόκληρο τον… πλανήτη είναι περιοριστικό, αλλά μπορεί να προσφέρει περισσότερες θέσεις στον τοπικό ήλιο.

       

      5. Πόσο εξοικειωμένη είναι η σύγχρονη ελληνική επιχειρηματική κοινότητα με ένα ψηφιακό μέσο ενημέρωσης σε θέματα επιχειρηματικότητας;

       

      Μπορώ με σιγουριά να σου πω πως είναι εξαιρετικά εξοικειωμένη. Όταν ένα μέσο φτάνει να είναι «αναγνωρισμένο», με άποψη και παρουσία (όπως το epixeiro.gr), είναι φυσικό επόμενο πως θα σε παρακολουθεί και ο κόσμος στον οποίο αναφέρεσαι. Ξέρεις, κάποιες φορές μπορεί να γράφεις κάτι, να βλέπεις πόσοι το διαβάζουν, σε πόσους αρέσει, σε πόσους δεν αρέσει κτλ, αλλά είναι πάντα διαφορετικό όταν συναντάς από κοντά ένα στέλεχος και να σου λέει για εκείνο το άρθρο που είχες γράψει πριν 8 μήνες, πόσο συμφωνούσε ή διαφωνούσε. Για αυτό και δεν είναι όλα νούμερα, ποσοστά, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως στις δύο πλευρές αυτής της εξίσωσης (του συντάκτη και του αναγνώστη) βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι, όχι ρομπότ. Είναι κάτι που σου θυμίζει τις ευθύνες που έρχονται με τη «δύναμη» που έχεις.

       

      6. To “γεράκι” από την IERAX ANALYTIX θα ήθελε να μοιραστεί μαζί σου κάποιες ερωτήσεις, αν δεν έχεις αντίρρηση. Όταν σκέφτεσαι να κάνεις ένα θέμα για ένα άρθρο ή μια συνέντευξη για ένα startup ή ακόμα και για μια νέα τεχνολογική ανακάλυψη ή μια επιχειρηματική παρουσίαση, ποια μεθοδολογία έρευνας ακολουθείς; Είσαι άνθρωπος που πατάει περισσότερο σε δεδομένα ή στη γενικότερη αίσθηση που έχεις για το τι θα ήθελε να διαβάσει ο αναγνώστης (follower) του επιχειρώ; Σε τελική ανάλυση τι πιστεύεις για τη σύγχρονη έρευνα αγοράς;

       

      Το τι θα ήθελε να διαβάσει ο αναγνώστης είναι μια επιστήμη ολόκληρη! Είναι σαφές πως όλα κρίνονται βάσει προτεραιοτήτων. Το κάθε θέμα, η κάθε είδηση, η κάθε συνέντευξη, το κάθε άρθρο έχει τη δική του σημασία. Όταν κάνεις την επιλογή (και αυτό είναι μια τεράστια ευθύνη), πριν φτάσεις να δώσεις το «πράσινο φως» (ακόμη και στον εαυτό σου) μπαίνουν σε λειτουργία μια σειρά κριτηρίων, ακόμη και χωρίς να το θέλεις. Στο τέλος της ημέρας προσπαθείς να κρίνεις με βάση τη σημασία που θα έχει το εκάστοτε θέμα για τον αναγνώστη σου, το πώς και πόσο τον επηρεάζει και τον απασχολεί. Εννοείται πως δεν τα καταφέρνεις πάντα ή δεν τα καταφέρνεις πάντα τόσο καλά. Και αυτό γιατί έχουν και οι αναγνώστες τα δικά τους κριτήρια. Και μέσα σε όλη αυτή τη «διαμάχη» κριτηρίων αλλά και την υπερπληροφόρηση που προσφέρεται μέσω του διαδικτύου, προσπαθείς να δώσεις το καλύτερο αποτέλεσμα.

           

      7. Λένε πως η δημοσιογραφία δεν είναι για όλους. Προφανώς και είναι για σένα. Πώς και πότε κατάλαβες ότι είσαι γεννημένος για να γράφεις; Υπάρχει κάτι άλλο, που κάνεις εξίσου καλά;

       

      Εγώ το ανακάλυψα λίγο μετά τα 18 μου, εκεί στις μακρινές αρχές της περασμένης δεκαετίας. Γράφοντας σε κάποια ελληνικά sites, μέσω του «προπολεμικού» dial-up internet και των modem που με τον θόρυβό τους ξυπνούσαν τη γειτονιά, ανακάλυψα πως μου αρέσει να ενημερώνω πρώτος για κάτι που έγινε. Το «κυνήγι της είδησης» βγήκε από μέσα μου πριν καν σκεφτώ να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Το πόσο καλά το κάνω είναι υποκειμενικό. Αν υπάρχει κάτι που να μου αρέσει τόσο ή που να νιώθω πως το καταφέρνω εξίσου ικανοποιητικά, αυτό είναι η ενασχόλησή μου με τον τεχνολογικό χώρο. Θα καταφέρω να βρω τι δεν πάει καλά με τον υπολογιστή σου και να στον φτιάξω (είμαι ο κλασσικός geek), αλλά από την άλλη ούτε θέλω, ούτε κατέχω το να γίνω προγραμματιστής. Άλλο παράδειγμα, η μουσική. Έχω δοκιμάσει να παίξω και αρμόνιο και κιθάρα, νομίζοντας πως θα φτιάξω τη δική μου μπάντα και θα κατακτήσω τον κόσμο. Αλλά ποτέ δεν κατάφερα να μάθω.

       

      Ναι, η δημοσιογραφία δεν είναι για όλους. Ίσως αυτό μπορείς να το πεις για πολλά επαγγέλματα. Σίγουρα όμως μπορείς να το πεις για τη δημοσιογραφία. Το ρεπορτάζ, οι εξελίξεις, οι επαφές δεν σταματούν την ώρα που θα κλείσεις την πόρτα του γραφείου σου ή όταν φτάσεις σπίτι. Και αν μιλάμε για ειδήσεις, κάτι που έγινε τώρα, αύριο το απόγευμα θα να είναι περσινά ξινά σταφύλια. Η δημοσιογραφία μπορεί να εξελιχθεί για κάποιον σε μια συνεχή διαμάχη με το πού θα μπουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και πόσο θα επηρεάζεται ή θα διασυνδέεται ο ένας τομέας με τον άλλον. Εγώ δεν είμαι το κατάλληλο παράδειγμα να σου μιλήσω για αυτό, αφού έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί έβαλαν μόλις 24 ώρες σε κάθε μέρα. Αλλά ούτε καυχιέμαι για αυτό, ούτε μπορώ να το προτείνω. Είναι απλώς επιλογή μου.

       

      Και για αυτό, σε κάθε περίπτωση, ισχύουν δύο πράγματα: ο καθένας κάνει τις επιλογές του και οι δυσκολίες είναι «de facto». Εάν κάποιος δεν αντέχει τον χώρο, τα ωράρια και τις απαιτήσεις του, θα πρέπει να θυμάται πως η δημοσιογραφία δεν είναι το τελευταίο επάγγελμα στον κόσμο. Υπάρχει πληθώρα άλλων, ενδεχομένως και με καλύτερες συνθήκες ή προοπτικές. Η δημοσιογραφία, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι εκείνη η δουλειά που θα πας στις 9, θα φύγεις στις 5 και την υπόλοιπη μέρα δεν θα έχεις καμία επαφή με αυτήν. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, η δημοσιογραφία είναι μικρόβιο. Και τα μικρόβια δεν έχουν ρολόι.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Close