Home

Maria’s Next (15): Art at heart. Γιώργος Θεοδώρου/ Εικαστικός, Εκπαιδευτικός

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Maria’s Next (15): Art at heart. Γιώργος Θεοδώρου/ Εικαστικός, Εκπαιδευτικός

    • Είναι δεδομένο ότι η μεγάλη του αγάπη είναι η ζωγραφική. Κι ίσως για αυτό όλα πάντα ξεκινούν και επιστρέφουν εκεί: στον καμβά. Στο χρώμα και τη φόρμα. Όμως, για τον εικαστικό Γιώργο Θεοδώρου, η δημιουργική διαδικασία δεν σταματά στην καλλιτεχνική παραγωγή. Bρίσκει κι άλλους τρόπους να εκφραστεί. Από τη θέση του εκπαιδευτικού, που έρχεται να εμφυσήσει στις νεότερες γενιές την αγάπη για τις αρετές του καλού design. Και βέβαια, από το νευραλγικό πόστο του ακαδημαϊκού διευθυντή, σε ένα από τα σημαντικότερα κολέγια Art&Design της χώρας, όπου πλέον καλείται να διαμορφώσει το πρόγραμμα σπουδών που θα γαλουχήσει τους Graphic Designers, που με τη σειρά τους θα ντύσουν τον αστικό καμβά με την οπτική επικοινωνία του αύριο. Από την Αθήνα μέχρι τη Νέα Υόρκη, από τη δημιουργική σιγή του ατελιέ μέχρι τις ατέλειωτες αρμοδιότητες της ακαδημαϊκής διεύθυνσης, από το “Καραβάνι της Αθωότητας” μέχρι τα αεικίνητα και ανίκητα (;) μέσα της τεχνητής νοημοσύνης, ο Γιώργος Θεοδώρου ζωγράφισε με… λέξεις, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

       

      1. Καλλιτέχνης, Καθηγητής ή Διευθυντής; Ή είναι τρεις ιδιότητες του Γιώργου χωρίς να μπορεί να τις διαχωρίσει;

       

      Η ιστορία σίγουρα ξεκινάει από την ιδιότητα του καλλιτέχνη. Όλες οι αρχικές επιλογές μου, οι οποίες αντικατοπτρίζονται και στις σπουδές μου (Ζωγραφική – Γραφιστική) ανήκουν σε αυτόν τον χώρο. Στη συνέχεια επέλεξα και τη διδασκαλία, την οποία ασκώ κυρίως στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η τρίτη ιδιότητα, αυτή του ακαδημαϊκού διευθυντή, στο κολεγιακό πρόγραμμα σπουδών του ΑΚΤΟ, προέκυψε και αποτέλεσε για μένα μεγάλη πρόκληση. Ήταν ένα νέο πεδίο που μου δημιούργησε νέους προβληματισμούς και δυνατότητες, με κύρια στόχευση τη δημιουργία ενός σύγχρονου προγράμματος σπουδών στη Γραφιστική. Αισθάνομαι τυχερός και πλήρης και με τις τρεις ιδιότητές μου, καθώς απαιτούν γνώση και φέρουν μεγάλη κοινωνική ευθύνη. Τις διαχωρίζω όμως ως λειτουργίες στα κύρια ζητούμενά τους. Η τέχνη ζητά διανοητική αφοσίωση και στοχασμό. Η εκπαίδευση επικοινωνία και ενσυναίσθηση. Η ακαδημαϊκή διεύθυνση αποφασιστικότητα και δικαιοσύνη.

       

      2. Η πρόσφατη έκθεση σου στην Νέα Υόρκη ήταν ένα σημαντικό γεγονός για τα ελληνικά εικαστικά των ΗΠΑ. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας αυτήν την σημαντική εμπειρία της καριέρας σου;

       

      Η εμπειρία μιας ατομικής Έκθεσης Ζωγραφικής σε μία πόλη σαν τη Νέα Υόρκη είναι εξαρχής ιδιαίτερα απαιτητική αλλά και συναρπαστική. Όπως γνωρίζετε, ο εσωτερικός δρόμος της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι μοναχικός, χωρίς πολλές βεβαιότητες και κυριαρχείται από αμφιβολία. Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσο η έκθεσή μου ήταν σημαντική για τα ελληνικά εικαστικά των ΗΠΑ, εύχομαι όμως να κατάφερα να εκθέσω κάτι ενδιαφέρον από τη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική. «Το καραβάνι της αθωότητας», που ήταν και το θέμα της έκθεσης, ήταν επιλογή  έργων των τελευταίων τεσσάρων ετών κυρίως. Το θέμα όμως έχει ξεκινήσει σιωπηλά και χωρίς ιδιαίτερη συνειδητοποίηση από την αρχή των «σκοτεινών χρόνων» της κρίσης, το 2010. Έχει ως αφορμή τη μετανάστευση και «δείχνει» συνθέσεις και πρόσωπα ανθρώπων που είναι υποχρεωμένοι να αναζητήσουν καλύτερη μοίρα. Ο στόχος όμως του καραβανιού είναι να γίνει φορέας ιδεών και να αποκτήσει καθολικό χαρακτήρα, ξεπερνώντας τα όρια της αφορμής του. Οι άνθρωποι – πρόσωπα θα μπορούσαμε να είμαστε και εμείς. Υποφέρουμε, αγωνιούμε αλλά είμαστε όρθιοι, περήφανοι με βλέμμα καθαρό, είμαστε κυρίως νέοι, φοβόμαστε αλλά συνεχίζουμε. Δεν είμαστε θύματα αλλά δύναμη. Αυτός για μένα είναι ο μετανάστης, ο πρόσφυγας. Έχει βασικό ρόλο στη δημιουργία της Ιστορίας. Το καραβάνι ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη, την πόλη που έχει δεχθεί ίσως τους περισσότερους  μετανάστες στην Ιστορία και θέλησε να συνδεθεί με αυτό, να φτιάξει μια γέφυρα ανθρώπων και εποχών.

       

      3. Μίλησε μας αν θέλεις για την τέχνη σου, τα ερεθίσματα που εμπνέουν τον καμβά σου, την καλλιτεχνική εξέλιξη της ανησυχίας σου και γενικά ποιος ο ρόλος της δημιουργικότητας στη ζωή σου:

       

      Προς το παρόν παραμένω στον καμβά και στη Ζωγραφική. Ως μέσο έκφρασης έχω κάνει αρκετές προσπάθειες να δημιουργήσω και με άλλους τρόπους (έργα ψηφιακά, εννοιολογικά ή στον χώρο) αλλά η μεγάλη αγάπη μου δείχνει να είναι η Ζωγραφική, με αυτήν έχω την αίσθηση ότι δεν συμμετέχω στον χρόνο. Το μέσο, ο χώρος, η ανεξαρτησία, η δυσκολία της παραμένουν για μένα αξεπέραστα. Μέχρι τώρα σε όλες τις ενότητες έργων μου προσπαθώ, είτε συμβολικά είτε αναπαραστατικά, να προκαλέσω συσχετισμούς εννοιών και εικόνων. Αυτό που με κινητοποιεί καλλιτεχνικά είναι ο άνθρωπος και η κατάστασή του. Οι σχέσεις, οι φυγάδες, οι μετανάστες, οι γέροι, οι έφηβοι, οι παράνομοι, ο θάνατος, η παραφροσύνη, η αρρώστια, η καταστροφή. Με ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος στα όριά του και όχι σε καταστάσεις ισορροπίας. Η ισορροπία, αν και σημαντική για τον καθημερινό μας βίο, είναι βαρετή, όπως η ομοιομορφία μιας στολής. Ο Άνθρωπος αναδεικνύεται, στα όρια της προσπάθειάς του, εκεί προχωράει και εκεί γράφει Ιστορία. Για τη δημιουργικότητα και τον ρόλο της στην ζωή μου θεωρώ ότι απλά κινητοποιώ μία ανάγκη μου. Η δημιουργικότητα δεν αφορά μόνο στο χώρο της τέχνης, ζει παντού. Είναι ο κώδικας της εξέλιξης και της ζωής. Εμείς απλά ανταποκρινόμαστε σε αυτό. Σε κάθε χώρο και δραστηριότητα υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας. Η άρνησή της ή η αδυναμία κάνει τη ζωή αφόρητη… αν όχι ανύπαρκτη.

       

      4. Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, θα υπήρχε κάτι που θα άλλαζες στη δημιουργική σου πορεία;

       

      Νομίζω πως δεν θα άλλαζα την πορεία μου. Σίγουρα όμως θα μπορούσα να βελτιώσω πολλά της σημεία. Όλα αυτά όμως είναι πάντα εκτιμήσεις εκ των υστέρων. Γενικά είμαι ευχαριστημένος με αυτά που ασχολούμαι. Είναι πολύ εύκολο να ζητάς συνέχεια περισσότερα, αυτή άλλωστε είναι και η ¨κεντρική ιδέα¨ του συστήματος που ζούμε. Στο τέλος όμως διαπιστώνεις ότι έχεις κάνει πρωταθλητισμό στη ματαιοδοξία.

       

      5. Διδάσκεις και Διευθύνεις ακαδημαϊκά νέους graphic designers. Ποια η αίσθηση σου  γι’ αυτούς που διεισδύουν στην αγορά και αναλαμβάνουν να μεταφράσουν την οπτική επικοινωνία του κάθε account αλλά και brand που κινείται με εταιρικούς στόχους;

       

      Οι νέοι σχεδιαστές καλούνται να ανταποκριθούν και να ικανοποιήσουν δημιουργικά, πολύπλοκα σχήματα και συστήματα διαχείρισης. Αυτό καθιστά την εργασία τους ιδιαίτερα απαιτητική και δύσκολη. Η σταθερή και μόνιμη εγκαθίδρυση της τεχνοκρατικής επιρροής στον σχεδιασμό και στην έμπνευση του graphic designer δεν αποτελεί κάτι νέο. Είναι αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς του γραφίστα και εκεί δοκιμάζεται και η ποιότητά του. Η άποψη ότι σχεδιάζω ελεύθερα είναι αφελής για την καριέρα ενός σχεδιαστή, κυρίως στην αρχή της. Οι παράμετροι και τα δεδομένα υπήρχαν πάντα και στην ουσία συνθέτουν το brief κάθε εργασίας.  Ο εμπνευσμένος και ευφυής γραφίστας μπορεί και ξέρει να ¨επηρεάζει¨ και να ¨διδάσκει¨ με την εικόνα του και την πρωτοτυπία του. Υπάρχει δυνατότητα για δημιουργικότητα ακόμα και κάτω από την πίεση των στεγνών εταιρικών στόχων. Ας μην ξεχνάμε ότι μια νέα και πρωτότυπη εικόνα ωθεί σε νέα συστήματα αντίληψης και επικοινωνίας, τα οποία δεν είναι πάντα προβλέψιμα από τη συντηρητική ματιά της τεχνοκρατικής επιρροής. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους δημιουργικούς χώρους, εφαρμοσμένους ή μη. Κάθε account ή brand οφείλει να αφήνει χώρο και για την ευφυΐα του σχεδιαστή. Αν δεν τον κάνει, τότε ίσως να ήταν βοηθητικό να επιμορφωθεί από την αποκαλυπτική Ιστορία του Design. Οι νέοι γραφίστες βρίσκονται στην νέα εποχή όπου η οπτική επικοινωνία της αγοράς καθοδηγείται πια από ευφυείς αλγόριθμους και τεχνητή νοημοσύνη. Οι ανάγκες και η στόχευση έχουν αλλάξει και η κάθε εταιρία ¨ξέρει¨ και προσεγγίζει το κοινό της με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή είναι και η πραγματικά νέα κατάσταση και πρόκληση για τον σημερινό σχεδιαστή αλλά και για εμάς που διδάσκουμε και δημιουργούμε προγράμματα σπουδών. Χρειάζεται από όλους μελέτη και παρατήρηση των νέων γνωστικών πεδίων και ερευνών.

       

      6. Ο Data Analyst Χάρης Λαλάτσης από την εταιρεία ερευνών IERAX ANALYTIX έχει μια… διπλή ερώτηση για σένα: i) Αν διαβάζεις αποτελέσματα ερευνών και μελετών σχετικά με τον κλάδο/τομέα του design που δραστηριοποιείσαι; ii) Πόση έρευνα αγοράς χωράει τελικά στην δημιουργικότητα; Θεωρείς πως ένας σχεδιαστής εμπορικών εφαρμογών, οπτικής επικοινωνίας ή ακόμα και product design μπορεί και πρέπει να κάνει δοκιμές (pilot tests, beta periods) ώστε να «μετριέται» η προτίμηση του ανθρώπινου feedback της αγοράς;

       

      Διαβάζω και μελετώ έρευνες, άρθρα, απόψεις και προβληματισμούς για το πεδίο της γραφιστικής και για το μέλλον του σε διεθνές επίπεδο, με βασικό στόχο την εναρμόνιση του ακαδημαϊκού προγράμματος σπουδών με τις σύγχρονες ανάγκες. Η εστίασή μου είναι κυρίως ακαδημαϊκού επιπέδου και λιγότερο μελέτες αγοράς. Πολύ μεγάλη σημασία δίνω και στις έρευνες και προβληματισμούς για τη θέση του επαγγέλματος στην κοινωνία. Ο γραφίστας δυστυχώς ακόμη δεν απολαμβάνει την αναγνώριση που ίσως θα έπρεπε σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι εξαιρετικά απαραίτητος στη σημερινή κυρίως εποχή, είναι και αυτός βασικός πυλώνας στη δημιουργία του οπτικού πολιτισμού, άρα είναι και απολογητής της ιστορίας της σύγχρονης εποχής.  Δεν είναι τυχαίο που τα μεγάλα Μουσεία Σύγχρονης Τέχνης φιλοξενούν πολύ συχνά πια και εκθέσεις Design. Στην εποχή μας οι αλληλεπιδράσεις είναι πολύ μεγάλες και το design επηρεάζει σημαντικά και τη Σύγχρονη Τέχνη και κινητοποιεί νέες δημιουργικές εκφράσεις στον ευρύτατο χώρο της. Όσον αφορά στο δεύτερο ερώτημα, θεωρώ σταθερά πως το δημιουργικό άτομο δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μελέτες και έρευνες. Κάποιες από αυτές μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητικές. Οι μετρήσεις επίσης αρκετές φορές είναι πολύ χρήσιμες και για τον σχεδιαστή. Εξαρτάται πολύ από τη στόχευσή τους. Γενικά δεν δαιμονοποιώ τα ¨εργαλεία¨ προώθησης και μέτρησης, αρκεί αυτά να αντιλαμβάνονται τη σχεδιαστική ευφυΐα προκειμένου να δημιουργούν χώρο έκφρασής της. Αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε ¨τα εργαλεία θέλουν επαναπροσδιορισμό¨ ή ¨αλλαγή¨. Δεν φταίει μόνο ο designer σε αυτόν τον κόσμο.

       

      7. Κλείνοντας, θα θέλαμε ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο για το αν μπορεί η Ελλάδα να πρωταγωνιστήσει με σοβαρό και ανταγωνιστικό γόητρο στις διεθνείς εξελίξεις της σύγχρονης    πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και δημιουργικής σκηνής;

       

      Η συνηθισμένη, εύκολη και αρκετά βαρετή απάντηση στο ερώτημα αυτό, είναι ότι η χώρα έχει εξαιρετικές δημιουργικές δυνάμεις και αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι σοβαρές μελέτες και νόμους που θα βοηθούν πραγματικά στην προώθηση και την προβολή σε διεθνές επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, προκειμένου η χώρα να συμμετέχει ισότιμα στον σύγχρονο διάλογο της πολιτιστικής σκηνής. Ως καλλιτέχνης όμως και δάσκαλος θα κάνω τον κοινωνικό σχολιασμό μου θέτοντας τα εξής ερωτήματα. Α)  Ποια είναι τα κριτήρια του σοβαρού και ανταγωνιστικού γοήτρου για τις διεθνείς εξελίξεις, και τι τα καθορίζει; Β) Από πού πηγάζει η ιεράρχηση και ο ανταγωνισμός των πολιτισμών; Ο συσχετισμός των πολιτισμικών αγαθών και γενικότερα της καλλιτεχνικής δημιουργίας με την ορολογία αλλά και τους κανόνες της αγοράς δεν με βρίσκει σύμφωνο εξ αρχής. Η ανταγωνιστικότητα δεν θα έπρεπε να αποτελεί πεδίο του πολιτισμού. Το ότι συμβαίνει μαρτυρά τον εκχυδαϊσμό της αγοράς με την εμμονική προϊοντοποίηση των πάντων και  βέβαια, τη νοσηρή αποικιοκρατική αντίληψη περί ανώτερων πολιτισμών. Όλοι οι πολιτισμοί και οι χώρες έχουν μεγάλες δυνάμεις και μπορούν να προσφέρουν ισότιμα στον ανθρώπινο πολιτισμό αν αυτός ήταν πραγματικά δημοκρατικός. Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολυπολιτισμική ιστορικά και με πολύ μεγάλη καλλιτεχνική παράδοση. Είμαστε μπολιασμένοι (βιολογικά και διανοητικά) από πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς και αυτό δημιουργεί δυνατότητες εξ ορισμού μεγάλες. Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι ότι ζούμε σε μία χώρα που δημιουργεί και παράγει σταθερά απατεώνες σε πολλά μεγέθη και σε όλους τους χώρους. Πολλοί από αυτούς μάλιστα είναι ή δοξασμένοι ή έχουν μεγάλη επιρροή και εξουσία. Στο τελευταίο δε, μάλλον κάνουμε πρωταθλητισμό. Αν αυτό το πρόβλημα καταφέρουμε να το ελέγξουμε λίγο περισσότερο, θεωρώ δεδομένο ότι έχουμε λαμπρό μέλλον.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Close