Home

NOTEBOOK

Γιάννης Μυλόπουλος

  • Behind The Cover

    Λένε πως «εν αρχή ην ο λόγος» με κάθε μήνυμα να βρίσκεται μόλις λίγα βήματα πίσω από τις λέξεις. Όταν διηγούμαστε ιστορίες, αυτόματα γινόμαστε φορείς μετάδοσης εμπειριών και αλληλεπίδρασης.

     

    Η κατανόηση της σύγχρονης επικοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνική αρχή της παρατήρησης, βάση αίσθησης και αισθητικής αυτού του νοήματος. Η ψηφιακή – και μη – μορφή των πραγμάτων στις επιχειρήσεις, τις τέχνες, την μάθηση και τους ανθρώπους, εμπνέεται από το παράδειγμα της αφηγηματικής παραγωγής ερεθισμάτων (narrative storytelling).

     

    Το πλαίσιο σκέψης, συμπεριφοράς και εφαρμογής του FABRIKA αποτελεί πεδίο δημιουργίας μορφοποιημένης συμβουλευτικής ιδεών και κειμενογραφικής αποτύπωσης. H σύλληψη, η παραμετροποίηση αλλά και η οπτικοποίηση μιας φρέσκιας ιδέας συμβάλουν δυναμικά στον συστηματικό κορμό ενός ισχυρού περιεχομένου (content analysis).

     

    Η ρεαλιστική ικανότητα σύλληψης και κατασκευής εξατομικευμένων ιδεών περιεχομένου με αποδοτική διάρκεια είναι αποτέλεσμα καθοδήγησης και μεταφοράς δημιουργικότητας.

     

    Ο Γιάννης Μυλόπουλος βρίσκεται πίσω από την ταυτότητα του FABRIKA. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εργάζεται συστηματικά με κορυφαία ελληνικά και διεθνή brands. Πτυχιούχος Marketing &  Επικοινωνίας με M.B.A. στη Στρατηγική Διοίκηση και MSc στην Οργανωσιακή Αλλαγή των Οργανισμών. Σπούδασε επίσης Κοινωνιολογία. Επικεντρώθηκε στην έρευνα της ευτυχίας και της δημιουργικότητας των σύγχρονων επιχειρήσεων σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο.

     

    Διδάσκει το μάθημα Στρατηγική Επικοινωνίας σε προπτυχιακό επίπεδο στους σπουδαστές Γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Eίναι επιστημονικός συνεργάτης και επισκέπτης καθηγητής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει το μάθημα Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση Πληροφοριών σε Ψηφιακό Περιβάλλον» του τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης. Σχεδιάζει και παραδίδει την ενότητα Storytelling Coaching στο fellowship πρόγραμμα START Create Cultural Change του Goethe Institut Thesssaloniki σε υποτρόφους πολιτιστικούς διαχειριστές. Σκοπός του είναι να μπορεί να δημιουργεί αποτελεσματικά tailor-made προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (workshops & masterclasses) με θέμα το Creative Storytelling σε στελέχη επιχειρήσεων και εταιρειών επικοινωνίας αλλά και σε μεμονωμένους επαγγελματίες.

     

    Μελετάει, μαθαίνει, δίνει ενέργεια και φρεσκάρει διαρκώς το στυλ της δουλειάς μέσω της γραφής. Οι βραβευμένες προτάσεις του επιδιώκουν να φέρνουν νόημα ολοένα και περισσότερο στις εταιρικές συνεργασίες που αναζητούν να βελτιώνουν μια πειστική λύση στο απαιτητικό κομμάτι της κειμενογράφησης (creative copywriting).

     

    Στο προοδευτικό ταξίδι της προσαρμογής προς τη νέα δραστική αντίληψη, η αξιοποίηση της εικόνας-αλλαγής ανταποκρίνεται στη δική μας ιστορία. Ας τη γράψουμε μαζί!

    Maria’s Next (15): Art at heart. Γιώργος Θεοδώρου/ Εικαστικός, Εκπαιδευτικός

    • Είναι δεδομένο ότι η μεγάλη του αγάπη είναι η ζωγραφική. Κι ίσως για αυτό όλα πάντα ξεκινούν και επιστρέφουν εκεί: στον καμβά. Στο χρώμα και τη φόρμα. Όμως, για τον εικαστικό Γιώργο Θεοδώρου, η δημιουργική διαδικασία δεν σταματά στην καλλιτεχνική παραγωγή. Bρίσκει κι άλλους τρόπους να εκφραστεί. Από τη θέση του εκπαιδευτικού, που έρχεται να εμφυσήσει στις νεότερες γενιές την αγάπη για τις αρετές του καλού design. Και βέβαια, από το νευραλγικό πόστο του ακαδημαϊκού διευθυντή, σε ένα από τα σημαντικότερα κολέγια Art&Design της χώρας, όπου πλέον καλείται να διαμορφώσει το πρόγραμμα σπουδών που θα γαλουχήσει τους Graphic Designers, που με τη σειρά τους θα ντύσουν τον αστικό καμβά με την οπτική επικοινωνία του αύριο. Από την Αθήνα μέχρι τη Νέα Υόρκη, από τη δημιουργική σιγή του ατελιέ μέχρι τις ατέλειωτες αρμοδιότητες της ακαδημαϊκής διεύθυνσης, από το “Καραβάνι της Αθωότητας” μέχρι τα αεικίνητα και ανίκητα (;) μέσα της τεχνητής νοημοσύνης, ο Γιώργος Θεοδώρου ζωγράφισε με… λέξεις, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

       

      1. Καλλιτέχνης, Καθηγητής ή Διευθυντής; Ή είναι τρεις ιδιότητες του Γιώργου χωρίς να μπορεί να τις διαχωρίσει;

       

      Η ιστορία σίγουρα ξεκινάει από την ιδιότητα του καλλιτέχνη. Όλες οι αρχικές επιλογές μου, οι οποίες αντικατοπτρίζονται και στις σπουδές μου (Ζωγραφική – Γραφιστική) ανήκουν σε αυτόν τον χώρο. Στη συνέχεια επέλεξα και τη διδασκαλία, την οποία ασκώ κυρίως στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η τρίτη ιδιότητα, αυτή του ακαδημαϊκού διευθυντή, στο κολεγιακό πρόγραμμα σπουδών του ΑΚΤΟ, προέκυψε και αποτέλεσε για μένα μεγάλη πρόκληση. Ήταν ένα νέο πεδίο που μου δημιούργησε νέους προβληματισμούς και δυνατότητες, με κύρια στόχευση τη δημιουργία ενός σύγχρονου προγράμματος σπουδών στη Γραφιστική. Αισθάνομαι τυχερός και πλήρης και με τις τρεις ιδιότητές μου, καθώς απαιτούν γνώση και φέρουν μεγάλη κοινωνική ευθύνη. Τις διαχωρίζω όμως ως λειτουργίες στα κύρια ζητούμενά τους. Η τέχνη ζητά διανοητική αφοσίωση και στοχασμό. Η εκπαίδευση επικοινωνία και ενσυναίσθηση. Η ακαδημαϊκή διεύθυνση αποφασιστικότητα και δικαιοσύνη.

       

      2. Η πρόσφατη έκθεση σου στην Νέα Υόρκη ήταν ένα σημαντικό γεγονός για τα ελληνικά εικαστικά των ΗΠΑ. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας αυτήν την σημαντική εμπειρία της καριέρας σου;

       

      Η εμπειρία μιας ατομικής Έκθεσης Ζωγραφικής σε μία πόλη σαν τη Νέα Υόρκη είναι εξαρχής ιδιαίτερα απαιτητική αλλά και συναρπαστική. Όπως γνωρίζετε, ο εσωτερικός δρόμος της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι μοναχικός, χωρίς πολλές βεβαιότητες και κυριαρχείται από αμφιβολία. Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσο η έκθεσή μου ήταν σημαντική για τα ελληνικά εικαστικά των ΗΠΑ, εύχομαι όμως να κατάφερα να εκθέσω κάτι ενδιαφέρον από τη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική. «Το καραβάνι της αθωότητας», που ήταν και το θέμα της έκθεσης, ήταν επιλογή  έργων των τελευταίων τεσσάρων ετών κυρίως. Το θέμα όμως έχει ξεκινήσει σιωπηλά και χωρίς ιδιαίτερη συνειδητοποίηση από την αρχή των «σκοτεινών χρόνων» της κρίσης, το 2010. Έχει ως αφορμή τη μετανάστευση και «δείχνει» συνθέσεις και πρόσωπα ανθρώπων που είναι υποχρεωμένοι να αναζητήσουν καλύτερη μοίρα. Ο στόχος όμως του καραβανιού είναι να γίνει φορέας ιδεών και να αποκτήσει καθολικό χαρακτήρα, ξεπερνώντας τα όρια της αφορμής του. Οι άνθρωποι – πρόσωπα θα μπορούσαμε να είμαστε και εμείς. Υποφέρουμε, αγωνιούμε αλλά είμαστε όρθιοι, περήφανοι με βλέμμα καθαρό, είμαστε κυρίως νέοι, φοβόμαστε αλλά συνεχίζουμε. Δεν είμαστε θύματα αλλά δύναμη. Αυτός για μένα είναι ο μετανάστης, ο πρόσφυγας. Έχει βασικό ρόλο στη δημιουργία της Ιστορίας. Το καραβάνι ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη, την πόλη που έχει δεχθεί ίσως τους περισσότερους  μετανάστες στην Ιστορία και θέλησε να συνδεθεί με αυτό, να φτιάξει μια γέφυρα ανθρώπων και εποχών.

       

      3. Μίλησε μας αν θέλεις για την τέχνη σου, τα ερεθίσματα που εμπνέουν τον καμβά σου, την καλλιτεχνική εξέλιξη της ανησυχίας σου και γενικά ποιος ο ρόλος της δημιουργικότητας στη ζωή σου:

       

      Προς το παρόν παραμένω στον καμβά και στη Ζωγραφική. Ως μέσο έκφρασης έχω κάνει αρκετές προσπάθειες να δημιουργήσω και με άλλους τρόπους (έργα ψηφιακά, εννοιολογικά ή στον χώρο) αλλά η μεγάλη αγάπη μου δείχνει να είναι η Ζωγραφική, με αυτήν έχω την αίσθηση ότι δεν συμμετέχω στον χρόνο. Το μέσο, ο χώρος, η ανεξαρτησία, η δυσκολία της παραμένουν για μένα αξεπέραστα. Μέχρι τώρα σε όλες τις ενότητες έργων μου προσπαθώ, είτε συμβολικά είτε αναπαραστατικά, να προκαλέσω συσχετισμούς εννοιών και εικόνων. Αυτό που με κινητοποιεί καλλιτεχνικά είναι ο άνθρωπος και η κατάστασή του. Οι σχέσεις, οι φυγάδες, οι μετανάστες, οι γέροι, οι έφηβοι, οι παράνομοι, ο θάνατος, η παραφροσύνη, η αρρώστια, η καταστροφή. Με ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος στα όριά του και όχι σε καταστάσεις ισορροπίας. Η ισορροπία, αν και σημαντική για τον καθημερινό μας βίο, είναι βαρετή, όπως η ομοιομορφία μιας στολής. Ο Άνθρωπος αναδεικνύεται, στα όρια της προσπάθειάς του, εκεί προχωράει και εκεί γράφει Ιστορία. Για τη δημιουργικότητα και τον ρόλο της στην ζωή μου θεωρώ ότι απλά κινητοποιώ μία ανάγκη μου. Η δημιουργικότητα δεν αφορά μόνο στο χώρο της τέχνης, ζει παντού. Είναι ο κώδικας της εξέλιξης και της ζωής. Εμείς απλά ανταποκρινόμαστε σε αυτό. Σε κάθε χώρο και δραστηριότητα υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας. Η άρνησή της ή η αδυναμία κάνει τη ζωή αφόρητη… αν όχι ανύπαρκτη.

       

      4. Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, θα υπήρχε κάτι που θα άλλαζες στη δημιουργική σου πορεία;

       

      Νομίζω πως δεν θα άλλαζα την πορεία μου. Σίγουρα όμως θα μπορούσα να βελτιώσω πολλά της σημεία. Όλα αυτά όμως είναι πάντα εκτιμήσεις εκ των υστέρων. Γενικά είμαι ευχαριστημένος με αυτά που ασχολούμαι. Είναι πολύ εύκολο να ζητάς συνέχεια περισσότερα, αυτή άλλωστε είναι και η ¨κεντρική ιδέα¨ του συστήματος που ζούμε. Στο τέλος όμως διαπιστώνεις ότι έχεις κάνει πρωταθλητισμό στη ματαιοδοξία.

       

      5. Διδάσκεις και Διευθύνεις ακαδημαϊκά νέους graphic designers. Ποια η αίσθηση σου  γι’ αυτούς που διεισδύουν στην αγορά και αναλαμβάνουν να μεταφράσουν την οπτική επικοινωνία του κάθε account αλλά και brand που κινείται με εταιρικούς στόχους;

       

      Οι νέοι σχεδιαστές καλούνται να ανταποκριθούν και να ικανοποιήσουν δημιουργικά, πολύπλοκα σχήματα και συστήματα διαχείρισης. Αυτό καθιστά την εργασία τους ιδιαίτερα απαιτητική και δύσκολη. Η σταθερή και μόνιμη εγκαθίδρυση της τεχνοκρατικής επιρροής στον σχεδιασμό και στην έμπνευση του graphic designer δεν αποτελεί κάτι νέο. Είναι αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς του γραφίστα και εκεί δοκιμάζεται και η ποιότητά του. Η άποψη ότι σχεδιάζω ελεύθερα είναι αφελής για την καριέρα ενός σχεδιαστή, κυρίως στην αρχή της. Οι παράμετροι και τα δεδομένα υπήρχαν πάντα και στην ουσία συνθέτουν το brief κάθε εργασίας.  Ο εμπνευσμένος και ευφυής γραφίστας μπορεί και ξέρει να ¨επηρεάζει¨ και να ¨διδάσκει¨ με την εικόνα του και την πρωτοτυπία του. Υπάρχει δυνατότητα για δημιουργικότητα ακόμα και κάτω από την πίεση των στεγνών εταιρικών στόχων. Ας μην ξεχνάμε ότι μια νέα και πρωτότυπη εικόνα ωθεί σε νέα συστήματα αντίληψης και επικοινωνίας, τα οποία δεν είναι πάντα προβλέψιμα από τη συντηρητική ματιά της τεχνοκρατικής επιρροής. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους δημιουργικούς χώρους, εφαρμοσμένους ή μη. Κάθε account ή brand οφείλει να αφήνει χώρο και για την ευφυΐα του σχεδιαστή. Αν δεν τον κάνει, τότε ίσως να ήταν βοηθητικό να επιμορφωθεί από την αποκαλυπτική Ιστορία του Design. Οι νέοι γραφίστες βρίσκονται στην νέα εποχή όπου η οπτική επικοινωνία της αγοράς καθοδηγείται πια από ευφυείς αλγόριθμους και τεχνητή νοημοσύνη. Οι ανάγκες και η στόχευση έχουν αλλάξει και η κάθε εταιρία ¨ξέρει¨ και προσεγγίζει το κοινό της με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή είναι και η πραγματικά νέα κατάσταση και πρόκληση για τον σημερινό σχεδιαστή αλλά και για εμάς που διδάσκουμε και δημιουργούμε προγράμματα σπουδών. Χρειάζεται από όλους μελέτη και παρατήρηση των νέων γνωστικών πεδίων και ερευνών.

       

      6. Ο Data Analyst Χάρης Λαλάτσης από την εταιρεία ερευνών IERAX ANALYTIX έχει μια… διπλή ερώτηση για σένα: i) Αν διαβάζεις αποτελέσματα ερευνών και μελετών σχετικά με τον κλάδο/τομέα του design που δραστηριοποιείσαι; ii) Πόση έρευνα αγοράς χωράει τελικά στην δημιουργικότητα; Θεωρείς πως ένας σχεδιαστής εμπορικών εφαρμογών, οπτικής επικοινωνίας ή ακόμα και product design μπορεί και πρέπει να κάνει δοκιμές (pilot tests, beta periods) ώστε να «μετριέται» η προτίμηση του ανθρώπινου feedback της αγοράς;

       

      Διαβάζω και μελετώ έρευνες, άρθρα, απόψεις και προβληματισμούς για το πεδίο της γραφιστικής και για το μέλλον του σε διεθνές επίπεδο, με βασικό στόχο την εναρμόνιση του ακαδημαϊκού προγράμματος σπουδών με τις σύγχρονες ανάγκες. Η εστίασή μου είναι κυρίως ακαδημαϊκού επιπέδου και λιγότερο μελέτες αγοράς. Πολύ μεγάλη σημασία δίνω και στις έρευνες και προβληματισμούς για τη θέση του επαγγέλματος στην κοινωνία. Ο γραφίστας δυστυχώς ακόμη δεν απολαμβάνει την αναγνώριση που ίσως θα έπρεπε σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι εξαιρετικά απαραίτητος στη σημερινή κυρίως εποχή, είναι και αυτός βασικός πυλώνας στη δημιουργία του οπτικού πολιτισμού, άρα είναι και απολογητής της ιστορίας της σύγχρονης εποχής.  Δεν είναι τυχαίο που τα μεγάλα Μουσεία Σύγχρονης Τέχνης φιλοξενούν πολύ συχνά πια και εκθέσεις Design. Στην εποχή μας οι αλληλεπιδράσεις είναι πολύ μεγάλες και το design επηρεάζει σημαντικά και τη Σύγχρονη Τέχνη και κινητοποιεί νέες δημιουργικές εκφράσεις στον ευρύτατο χώρο της. Όσον αφορά στο δεύτερο ερώτημα, θεωρώ σταθερά πως το δημιουργικό άτομο δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μελέτες και έρευνες. Κάποιες από αυτές μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητικές. Οι μετρήσεις επίσης αρκετές φορές είναι πολύ χρήσιμες και για τον σχεδιαστή. Εξαρτάται πολύ από τη στόχευσή τους. Γενικά δεν δαιμονοποιώ τα ¨εργαλεία¨ προώθησης και μέτρησης, αρκεί αυτά να αντιλαμβάνονται τη σχεδιαστική ευφυΐα προκειμένου να δημιουργούν χώρο έκφρασής της. Αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε ¨τα εργαλεία θέλουν επαναπροσδιορισμό¨ ή ¨αλλαγή¨. Δεν φταίει μόνο ο designer σε αυτόν τον κόσμο.

       

      7. Κλείνοντας, θα θέλαμε ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο για το αν μπορεί η Ελλάδα να πρωταγωνιστήσει με σοβαρό και ανταγωνιστικό γόητρο στις διεθνείς εξελίξεις της σύγχρονης    πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και δημιουργικής σκηνής;

       

      Η συνηθισμένη, εύκολη και αρκετά βαρετή απάντηση στο ερώτημα αυτό, είναι ότι η χώρα έχει εξαιρετικές δημιουργικές δυνάμεις και αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι σοβαρές μελέτες και νόμους που θα βοηθούν πραγματικά στην προώθηση και την προβολή σε διεθνές επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, προκειμένου η χώρα να συμμετέχει ισότιμα στον σύγχρονο διάλογο της πολιτιστικής σκηνής. Ως καλλιτέχνης όμως και δάσκαλος θα κάνω τον κοινωνικό σχολιασμό μου θέτοντας τα εξής ερωτήματα. Α)  Ποια είναι τα κριτήρια του σοβαρού και ανταγωνιστικού γοήτρου για τις διεθνείς εξελίξεις, και τι τα καθορίζει; Β) Από πού πηγάζει η ιεράρχηση και ο ανταγωνισμός των πολιτισμών; Ο συσχετισμός των πολιτισμικών αγαθών και γενικότερα της καλλιτεχνικής δημιουργίας με την ορολογία αλλά και τους κανόνες της αγοράς δεν με βρίσκει σύμφωνο εξ αρχής. Η ανταγωνιστικότητα δεν θα έπρεπε να αποτελεί πεδίο του πολιτισμού. Το ότι συμβαίνει μαρτυρά τον εκχυδαϊσμό της αγοράς με την εμμονική προϊοντοποίηση των πάντων και  βέβαια, τη νοσηρή αποικιοκρατική αντίληψη περί ανώτερων πολιτισμών. Όλοι οι πολιτισμοί και οι χώρες έχουν μεγάλες δυνάμεις και μπορούν να προσφέρουν ισότιμα στον ανθρώπινο πολιτισμό αν αυτός ήταν πραγματικά δημοκρατικός. Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολυπολιτισμική ιστορικά και με πολύ μεγάλη καλλιτεχνική παράδοση. Είμαστε μπολιασμένοι (βιολογικά και διανοητικά) από πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς και αυτό δημιουργεί δυνατότητες εξ ορισμού μεγάλες. Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι ότι ζούμε σε μία χώρα που δημιουργεί και παράγει σταθερά απατεώνες σε πολλά μεγέθη και σε όλους τους χώρους. Πολλοί από αυτούς μάλιστα είναι ή δοξασμένοι ή έχουν μεγάλη επιρροή και εξουσία. Στο τελευταίο δε, μάλλον κάνουμε πρωταθλητισμό. Αν αυτό το πρόβλημα καταφέρουμε να το ελέγξουμε λίγο περισσότερο, θεωρώ δεδομένο ότι έχουμε λαμπρό μέλλον.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (14): Mind our own business. Κοτσακάς Χρήστος/ epixeiro.gr

    • Το να εκτελείς χρέη senior editor σε ένα από τα πλέον δημοφιλή business portals εκεί έξω, δεν είναι παίξε-γέλασε, είναι από μόνο του serious business – κυριολεκτικά. Θέλει ταλέντο. Πείσμα. Ένστικτο. Επιμονή. Υπομονή. Διορατικότητα. Ετοιμότητα. Γρήγορα αντανακλαστικά. Αφοσίωση. Πολύ από τον χρόνο σου. Για την ακρίβεια, ολο τον χρόνο σου -και πάλι λίγος θα είναι. Θα μπορούσαμε να αραδιάσουμε πολλές ακόμη λέξεις-ιδιότητες που μοιάζει να απαιτεί ένας τέτοιος νευραλγικός ρόλος, σε ένα τόσο influential site. Ας μην μακρυγορήσουμε όμως. Ας συνοψίσουμε με μια, ελαφρώς εκλαϊκευμένη, αλλά σίγουρα εύστοχη έκφραση: Ένα τέτοιο πόστο, θέλει κότσια. Κι ο Χρήστος Κοτσ(ι)ακάς τα έχει (pun intended). Διάβασε και θα δεις.

       

      1. Επιχείρηση… “Επιχειρώ”! Μίλησέ μας λίγο για τον ρόλο σου ως Senior Editor στο μεγαλύτερο website επιχειρηματικότητας.

       

      Ο ρόλος μου ως senior editor στο epixeiro.gr κινείται γύρω από το περιεχόμενο του portal μας. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε αυτό το περιεχόμενο. Μέχρι όμως να φτάσει το επιθυμητό αποτέλεσμα στις οθόνες των αναγνωστών μας, υπάρχει από «πίσω» μια ολόκληρη διαδικασία. Υπάρχει ρεπορτάζ, υπάρχουν συνεντεύξεις, αφιερώματα, υπάρχουν ειδήσεις που πρέπει να παρακολουθείς, υπάρχουν άρθρα. Υπάρχουν όλα αυτά που οδηγούν στο προαναφερθέν αποτέλεσμα και που απαιτούν τη δική τους διαχείριση. Ένας ολόκληρος κόσμος που κινείται γύρω σου, που σε ορίζει και τον ορίζεις. Και υπάρχει και μια ομάδα που τα φέρνει όλα αυτά εις πέρας. Και η σημασία της ομάδας και της συνεργασίας μεταξύ των μελών της είναι τεράστια. Όσο senior και αν είσαι, μόνος σου δεν κάνεις πολλά πράγματα. Πέρα από το να περιφέρεις τον όποιο τίτλο σου.

       

      2. Επιχειρηματικό ρεπορτάζ λοιπόν. Όταν εγώ ήμουν φοιτήτρια, δεν υπήρχε στο πρόγραμμα σπουδών. Πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα σχετικά νέο είδος δημοσιογραφίας,που αναδύθηκε μέσα από τις ριζικές αλλαγές που επέφερε η ψηφιακή εποχή στο επιχειρηματικό τοπίο;

       

      Δεν το συνδέω άμεσα με την ψηφιακή εποχή. Άλλωστε, μπορείς να το συναντήσεις ακόμη και στις «κλασσικές» εφημερίδες. Αυτό που θα μπορούσα να συνδέσω με τη συγκεκριμένη εποχή είναι το τεχνολογικό, με το οποίο έχω ασχοληθεί για πολλά χρόνια και το οποίο μπορείς να πεις ότι αναπτύχθηκε μετά το 2000. Ακόμη και σήμερα όμως, δεν ξέρω αν μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον «τεχνολογικό ρεπόρτερ». Υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται με αυτό, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει «επίσημη αναγνώριση», αν θέλεις, από τον χώρο, στην Ελλάδα. Στο επιχειρηματικό, πάντως, μπορείς να πεις ότι πιάνεις πολλά είδη. Ασχολείσαι με οικονομία, με εργασιακά, με τεχνολογία, με πολιτική, ακόμη και με αστυνομικό ρεπορτάζ ή με υγείας. Τα έχει όλα!

       

      3. Σκρολάροντας κανείς στο site, βλέπει μια θεματολογία που κινείται γύρω από τους άξονες της τεχνολογίας, της καινοτομίας, της δημιουργικής οικονομίας. Πόσο εύκολο είναι να συγκεντρωθεί σχετικό υλικό; Τι απαιτήσεις έχει αυτού του είδους η δημοσιογραφία;

       

      Ακριβώς για αυτό ανέφερα προηγουμένως πως καλύπτει διάφορες θεματικές. Αυτή η δημοσιογραφία έχει μεγάλες απαιτήσεις και, ως αποτέλεσμα, τεράστιο ενδιαφέρον. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα: μπορεί το πρωί να ψάχνεις τα οικονομικά αποτελέσματα μιας εταιρείας, ανάμεσα σε ποσοστά και ένα σωρό αριθμούς, λίγο αργότερα να απομαγνητοφωνείς τις δηλώσεις κάποιου υπουργού για ένα νέο πρόγραμμα ή κάποια πολιτική εξέλιξη, κάποιες ώρες μετά να γράφεις για τα προϊόντα ενός τεχνολογικού κολοσσού και να καταλήξεις, τελικά, προς το απόγευμα να γράφεις για τις διεθνείς αγορές και τους εμπορικούς «πολέμους». Πρόσθεσε σε αυτά και κάποια συνέντευξη με έναν υποψήφιο βουλευτή ή κάποιον CEO και έχεις ένα μεγάλο σύνολο απαιτήσεων! Όσον αφορά στη δυσκολία εντοπισμού του υλικού, αυτό είναι σχετικό. Η καλή, η αποκλειστική είδηση, δεν «βγαίνει» το ίδιο εύκολα με μια εξέλιξη που θα σου έρθει μέσω δελτίου Τύπου. Για αυτό και είναι διαφορετική η σημασία και η βαρύτητα της.

       

      4. Σε τι διαφέρει το Content Writing από την …παραδοσιακή αρθρογραφία; Υπάρχουν καλοί Content Writers σήμερα στην Ελλάδα;

       

      Η στόχευση είναι πάντα η ίδια: να μεταδόσεις μια ιδέα, μια άποψη, μια «εικόνα», κάτι που θέλεις να μοιραστείς με αυτούς που θα το διαβάσουν. Απλώς, στην εποχή του διαδικτύου, όλο αυτό μπαίνει και σε διαφορετικά πλαίσια. Λένε πως έχεις ελάχιστα δευτερόλεπτα για να τραβήξεις το ενδιαφέρον κάποιου και ελάχιστες προσπάθειες για να τον κρατήσεις και να τον οδηγήσεις στην κατακλείδα. Άλλωστε, η έξοδος βρίσκεται μισό κλικ μακριά. Αυτός όλος ο ψηφιακός ανταγωνισμός ίσως θέτει και το πλαίσιο του content writing. Όσον αφορά στο εάν υπάρχουν καλοί content writers στην Ελλάδα, ναι, υπάρχουν. Θα ήταν παράδοξο να μην υπάρχουν. Και υπάρχει και εδώ ένα πλαίσιο: αν μιλάμε για κείμενα στα ελληνικά, η αγορά είναι συγκεκριμένη και σχετικά μικρή. Το ότι δεν έχεις να ανταγωνιστείς ολόκληρο τον… πλανήτη είναι περιοριστικό, αλλά μπορεί να προσφέρει περισσότερες θέσεις στον τοπικό ήλιο.

       

      5. Πόσο εξοικειωμένη είναι η σύγχρονη ελληνική επιχειρηματική κοινότητα με ένα ψηφιακό μέσο ενημέρωσης σε θέματα επιχειρηματικότητας;

       

      Μπορώ με σιγουριά να σου πω πως είναι εξαιρετικά εξοικειωμένη. Όταν ένα μέσο φτάνει να είναι «αναγνωρισμένο», με άποψη και παρουσία (όπως το epixeiro.gr), είναι φυσικό επόμενο πως θα σε παρακολουθεί και ο κόσμος στον οποίο αναφέρεσαι. Ξέρεις, κάποιες φορές μπορεί να γράφεις κάτι, να βλέπεις πόσοι το διαβάζουν, σε πόσους αρέσει, σε πόσους δεν αρέσει κτλ, αλλά είναι πάντα διαφορετικό όταν συναντάς από κοντά ένα στέλεχος και να σου λέει για εκείνο το άρθρο που είχες γράψει πριν 8 μήνες, πόσο συμφωνούσε ή διαφωνούσε. Για αυτό και δεν είναι όλα νούμερα, ποσοστά, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως στις δύο πλευρές αυτής της εξίσωσης (του συντάκτη και του αναγνώστη) βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι, όχι ρομπότ. Είναι κάτι που σου θυμίζει τις ευθύνες που έρχονται με τη «δύναμη» που έχεις.

       

      6. To “γεράκι” από την IERAX ANALYTIX θα ήθελε να μοιραστεί μαζί σου κάποιες ερωτήσεις, αν δεν έχεις αντίρρηση. Όταν σκέφτεσαι να κάνεις ένα θέμα για ένα άρθρο ή μια συνέντευξη για ένα startup ή ακόμα και για μια νέα τεχνολογική ανακάλυψη ή μια επιχειρηματική παρουσίαση, ποια μεθοδολογία έρευνας ακολουθείς; Είσαι άνθρωπος που πατάει περισσότερο σε δεδομένα ή στη γενικότερη αίσθηση που έχεις για το τι θα ήθελε να διαβάσει ο αναγνώστης (follower) του επιχειρώ; Σε τελική ανάλυση τι πιστεύεις για τη σύγχρονη έρευνα αγοράς;

       

      Το τι θα ήθελε να διαβάσει ο αναγνώστης είναι μια επιστήμη ολόκληρη! Είναι σαφές πως όλα κρίνονται βάσει προτεραιοτήτων. Το κάθε θέμα, η κάθε είδηση, η κάθε συνέντευξη, το κάθε άρθρο έχει τη δική του σημασία. Όταν κάνεις την επιλογή (και αυτό είναι μια τεράστια ευθύνη), πριν φτάσεις να δώσεις το «πράσινο φως» (ακόμη και στον εαυτό σου) μπαίνουν σε λειτουργία μια σειρά κριτηρίων, ακόμη και χωρίς να το θέλεις. Στο τέλος της ημέρας προσπαθείς να κρίνεις με βάση τη σημασία που θα έχει το εκάστοτε θέμα για τον αναγνώστη σου, το πώς και πόσο τον επηρεάζει και τον απασχολεί. Εννοείται πως δεν τα καταφέρνεις πάντα ή δεν τα καταφέρνεις πάντα τόσο καλά. Και αυτό γιατί έχουν και οι αναγνώστες τα δικά τους κριτήρια. Και μέσα σε όλη αυτή τη «διαμάχη» κριτηρίων αλλά και την υπερπληροφόρηση που προσφέρεται μέσω του διαδικτύου, προσπαθείς να δώσεις το καλύτερο αποτέλεσμα.

           

      7. Λένε πως η δημοσιογραφία δεν είναι για όλους. Προφανώς και είναι για σένα. Πώς και πότε κατάλαβες ότι είσαι γεννημένος για να γράφεις; Υπάρχει κάτι άλλο, που κάνεις εξίσου καλά;

       

      Εγώ το ανακάλυψα λίγο μετά τα 18 μου, εκεί στις μακρινές αρχές της περασμένης δεκαετίας. Γράφοντας σε κάποια ελληνικά sites, μέσω του «προπολεμικού» dial-up internet και των modem που με τον θόρυβό τους ξυπνούσαν τη γειτονιά, ανακάλυψα πως μου αρέσει να ενημερώνω πρώτος για κάτι που έγινε. Το «κυνήγι της είδησης» βγήκε από μέσα μου πριν καν σκεφτώ να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Το πόσο καλά το κάνω είναι υποκειμενικό. Αν υπάρχει κάτι που να μου αρέσει τόσο ή που να νιώθω πως το καταφέρνω εξίσου ικανοποιητικά, αυτό είναι η ενασχόλησή μου με τον τεχνολογικό χώρο. Θα καταφέρω να βρω τι δεν πάει καλά με τον υπολογιστή σου και να στον φτιάξω (είμαι ο κλασσικός geek), αλλά από την άλλη ούτε θέλω, ούτε κατέχω το να γίνω προγραμματιστής. Άλλο παράδειγμα, η μουσική. Έχω δοκιμάσει να παίξω και αρμόνιο και κιθάρα, νομίζοντας πως θα φτιάξω τη δική μου μπάντα και θα κατακτήσω τον κόσμο. Αλλά ποτέ δεν κατάφερα να μάθω.

       

      Ναι, η δημοσιογραφία δεν είναι για όλους. Ίσως αυτό μπορείς να το πεις για πολλά επαγγέλματα. Σίγουρα όμως μπορείς να το πεις για τη δημοσιογραφία. Το ρεπορτάζ, οι εξελίξεις, οι επαφές δεν σταματούν την ώρα που θα κλείσεις την πόρτα του γραφείου σου ή όταν φτάσεις σπίτι. Και αν μιλάμε για ειδήσεις, κάτι που έγινε τώρα, αύριο το απόγευμα θα να είναι περσινά ξινά σταφύλια. Η δημοσιογραφία μπορεί να εξελιχθεί για κάποιον σε μια συνεχή διαμάχη με το πού θα μπουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και πόσο θα επηρεάζεται ή θα διασυνδέεται ο ένας τομέας με τον άλλον. Εγώ δεν είμαι το κατάλληλο παράδειγμα να σου μιλήσω για αυτό, αφού έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί έβαλαν μόλις 24 ώρες σε κάθε μέρα. Αλλά ούτε καυχιέμαι για αυτό, ούτε μπορώ να το προτείνω. Είναι απλώς επιλογή μου.

       

      Και για αυτό, σε κάθε περίπτωση, ισχύουν δύο πράγματα: ο καθένας κάνει τις επιλογές του και οι δυσκολίες είναι «de facto». Εάν κάποιος δεν αντέχει τον χώρο, τα ωράρια και τις απαιτήσεις του, θα πρέπει να θυμάται πως η δημοσιογραφία δεν είναι το τελευταίο επάγγελμα στον κόσμο. Υπάρχει πληθώρα άλλων, ενδεχομένως και με καλύτερες συνθήκες ή προοπτικές. Η δημοσιογραφία, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι εκείνη η δουλειά που θα πας στις 9, θα φύγεις στις 5 και την υπόλοιπη μέρα δεν θα έχεις καμία επαφή με αυτήν. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, η δημοσιογραφία είναι μικρόβιο. Και τα μικρόβια δεν έχουν ρολόι.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (13): Θα τους πάρουμε μια τρούφα. Τούλα & Τούλα (εκ του παστούλα)*/ Να του πάρουμε μια πάστα

    • Δεν ξέρουμε τα πρόσωπά τους. Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι τα γράφουν ωραία. Τόσο ωραία που θεωρούμε σχεδόν περιττό, 3 χρόνια και 91000 followers μετά, να εξηγήσουμε τι ακριβώς είναι το project “Να του πάρουμε μια πάστα”. Ας αρκεστούμε στο προφανές: δεν πρόκειται για blog ζαχαροπλαστικής. Τα δύο μελιστάλαχτα κορίτσια που κρύβονται πίσω από την πολυσυζητημένη σελίδα, πλάθουν τις λέξεις και τις ιστορίες, με την ίδια μαεστρία που η ζωή πλάθει τις πιο ατυχείς ερωτικές συγκυρίες. Τις σιροπιάζουν με πηχτό κυνισμό και τις πασπαλίζουν με ένα… διαολεμένα ακαταμάχητο χιούμορ, ζάχαρη άχνη και αχνή απόγνωση. Είχαμε δεν είχαμε, πάλι τις προλογίσαμε, λες και  υπάρχει εκεί έξω άνθρωπος που δεν ξέρει τι εστί πάστα. Η αλήθεια είναι ότι εκείνο που θέλαμε, να τις «ψήσουμε» δηλαδή να σπάσουν την ανωνυμία τους, δεν το καταφέραμε. Τουλάχιστον μάθαμε ποια γεύση πάστα τους αρέσει. Και πού θα πάει, μια δήλωση τη φορά, μπουκιά-μπουκιά, γρήγορα ή αργά, θα μάθουμε για αυτές τα… πάστα! (Λέμε τώρα.)

       

      1. Όταν τα στελέχη διαφήμισης έχουν κέφια, συμβαίνουν πραγματάκια – από άκρως δημιουργικά μέχρι ακραία διασκεδαστικά. Η ερώτησή μου είναι απλή: Κέφια έχετε, χρόνο κι όρεξη πού βρίσκετε; Γιατί ως γνωστόν, αν δουλεύεις στη διαφήμιση, δεν είσαι και άπλας με αυτό που λένε free time.

       

      Μεγάλη αλήθεια και σωστά τα λες. Δεν έχουμε άπλετο χρόνο, τρέχουμε, κάποιες μέρες δεν προλαβαίνουμε να πούμε καν τα νέα μας, αλλά δε θέλουμε να χάσουμε αυτή τη χαρά που παίρνουμε μέσα από τα μαγειρέματά μας. Υπάρχουν φορές που ετοιμάζουμε την πάστα όταν πέφτουμε για ύπνο, κουτουλώντας από τη νύστα και ενίοτε πέφτει και το κινητό στη μούρη μας. Υπάρχουν άλλες που τις φτιάχνουμε αξημέρωτα. Η «ζαχαροπλαστική» απαιτεί συγκέντρωση και αφοσίωση. Γι’ αυτό και πλέον προσπαθούμε να έχουμε μια, ποιοτική, πεντανόστιμη πάστα κάθε εβδομάδα!

       

      2. Οι ηρωίδες και ήρωές σας είναι αυτό που θα λέγαμε, όνομα και… θάμα… Τιμολέων και Δόμνα, Ορνέλα και Μενέλαος, Λευκή και Λεωκράτης, Θεμελίνα και Ιόλαος… χάθηκε ένας Κώστας και μια Μαρία, ένας Μπάμπης και μια Σούλα; Προς τι όλος αυτός ο ελιτισμός και η επιτήδευση στην ονοματοδοσία; Εσάς δηλαδή πώς σας λένε;

       

      Εμείς πάντως θα το λέγαμε Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων. Είναι ο καλύτερος τρόπος να αποφευχθούν ομοιότητες με πραγματικά πρόσωπα. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που μας προσδίδει αυτή η ονοματοδοσία – εκτός από το ότι είναι ανεξάντλητη – είναι πως συμβάλει στη διατήρηση της ανωνυμίας των ανθρώπων που τόλμησαν να μας φέρουν τα υλικά για τη δική τους πάστα.

       

      3. Ποια πιστεύετε ότι είναι η συνταγή της επιτυχίας για τις πάστες σας; Είναι το originality της συνταγής, είναι η πρώτη ύλη, οι ιστορίες που κατακλύζουν το inbox σας, είναι που τις εκτελείτε με μοναδική λεκτική μαεστρία;

       

      Σε όλους αρέσουν τα γλυκά. Με σαντιγί, σιροπιαστά, σοκολατένια, φρουτώδη και καραμελωμένα, με παγωτό, με μπισκοτάκια ή μαρμελάδα. Ο καθένας έχει τα γούστα του. Έχει απολαύσει ένα αξέχαστο γλυκό και έχει κεράσει κάποια στιγμή κάτι αξεπέραστα παγωτίνια. Οι πάστες ή οι ανθρώπινες σχέσεις μας αφορούν όλους. Ίσως απλά να συμβάλει ο τρόπος που αφηγούμαστε πράγματα με τα οποία – δεν θα πιστεύαμε ποτέ πόσοι – ταυτίζονται. Αλήθεια.

       

      4. Copywriter και graphic designer δουλεύουν αλά μπρατσέτα όλη μέρα και μισή νύχτα πυρετωδώς για ένα spec, που κατά βάθος ξέρουν ότι δεν θα πάρουν ποτέ. Και εκεί που πάει να δέσει το γλυκό, μπαίνει ο δήμιος του έρωτα, aka account executive και τους πετάει χαριτωμένα: “Καλό, αλλά παραείναι δημιουργικό. Να δούμε και κάτι άλλο στο επόμενο 2ωρο;” Τι πάστα τον κερνάμε;

       

      Φραμπουάζ. Για να γλυκαθεί και να δώσει παράταση. Δε φταίει και αυτός, ο πελάτης έχει πάστα δίκιο.

       

      5. Δεν ξέρουμε τα ονόματά σας, δεν ξέρουμε τα πρόσωπά σας, basta. Πείτε μας τουλάχιστον ποια είναι η αγαπημένη σας πάστα.

       

      Οι τρούφες, οι φρέσκες, οι μπαμπάτσικες με ρευστή πραλίνα και τα σιροπιαστά τα λιγωτικά σε μέγεθος finger-food και ιδανικά σε ταψάκια. Πότε να περιμένουμε το κέρασμά μας;

       

      *Τα ονόματα είναι προϊόν μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι συμπτωματική.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

    Maria’s Next (12): Ponytails and other tales! Λίνα Ι. Βανίδη/ Marketing Communications Strategist

    • “Με h μετά το d” μου επισημαίνει, καθώς μου δίνει το email της για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της συνέντευξης. “Ξέρω, ξέρω”, απαντώ, χαμογελώντας. Όπως επίσης ξέρω, ότι το Λίνα βγαίνει από το Στέλλα. Κι ότι τo ponytail αποτελεί signature hairdo, όχι μόνο της ίδιας, αλλά και όλης της οικογένειας (για να καταλάβετε, τα αγγλικά που γνωρίζω σήμερα, στη μαμά της τα χρωστώ-λατρεμένη κυρία Τία μας, αν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, χαιρετισμούς πολλούς). Και μετά από όλα αυτά τα πιθανώς ασήμαντα trivia, για την πολύ σημαντική στον χώρο της επικοινωνίας Λίνα Βανίδη, ας πω απλά, πως είμαι ιδιαιτέρως χαρούμενη που είναι εδώ. Είναι ένας από τους πρώτους ανθρώπους που ήμουν τυχερή να συναντήσω στον χώρο της διαφήμισης. Επιτρέψτε μου λοιπόν τον προσωποποιημένο τόνο και τις μοιραίες δόσεις συναισθηματισμού. Έτσι δεν συμβαίνει πάντα όταν συναντάς έναν παλιό, καλό γνωστό;

       

      1. Πάνε πάνω από 10 χρόνια που πίναμε τον πρωινό καφέ παρέα, σε κάποια διαφημιστική εταιρεία της Θεσσαλονίκης. Πέρα από τον καφέ, που πλέον έγινε urban trend, τι έχει αλλάξει στο τοπίο της πόλης γενικότερα και της διαφήμισης ειδικότερα;

       

      Νομίζω ότι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο τότε και το σήμερα είναι η ταχύτητα με την οποία τα πράγματα κινούνται. Στη διαφήμιση η ταχύτητα έχει πολλαπλασιαστεί και αυτό που επίσης έχει αλλάξει δραματικά είναι οι δυνατότητες που πλέον σου δίνονται όσον αφορά στο πόσο συγκεκριμένα μπορείς να στοχεύσεις το διαφημιστικό σου μήνυμα. Η μετάβαση της διαφήμισης στην digital εποχή έκανε τον κόσμο πολύ μικρότερο, τα πράγματα από την πλευρά του διαφημιστή πολύ πιο απαιτητικά και ανησυχώ μερικές φορές ότι ίσως η καθημερινότητα ενός agency αφορά περισσότερο τα «μαθηματικά» και όχι τη δημιουργικότητα. Πλέον στοχεύεις πολύ πιο συγκεκριμένα, αναλύεις περισσότερο, μετράς περισσότερο, πρέπει να διαβάζεις περισσότερο, να παρακολουθείς τον πελάτη σου 24/7, αλλά και πάλι όταν βρίσκεσαι αποδέκτης μίας μεγάλης ιδέας, σπρώχνεις την καρέκλα ένα μέτρο μακριά  από τον υπολογιστή, σταυρώνεις τα χέρια και λες, «γαμώτο, τι υπέροχο, γιατί δεν το σκεφτήκαμε εμείς;». Όσον αφορά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, πιστεύω ότι δυστυχώς όπως σε όλη τη χώρα, δημιουργήθηκε χώρος για να φυτρώσουν διάφοροι “experts” – social media experts, SEO experts, branding experts κλπ, που δίνουν ένα πολύ λάθος μήνυμα του τι σημαίνει κατανοώ και γνωρίζω την επικοινωνία. Παρεμπιπτόντως, να ξαναπιούμε έναν καφέ;

       

      2. Πάντα μου έδινες την εντύπωση ότι ήσουν πολύ creative minded άτομο για στέλεχος marketing. Έχω πέσει μέσα; Είσαι μια communications strategist με… δημιουργικά απωθημένα; Και αν ναι, σου βγήκε σε καλό;

       

      Αυτό που περιγράφεις είναι το κόκκινο πανί για τους δημιουργικούς (designers, copywriters κλπ) στον χώρο της επικοινωνίας, ένας Account manager δηλαδή με δημιουργικά απωθημένα! Χαχαχα! Παρόλα αυτά, μετά από τόσα χρόνια πιστεύω ότι κανείς από τους δημιουργικούς με τους οποίους έχω δουλέψει δεν θα σου πει ότι προσπάθησα να επέμβω στη δουλειά του/της «από άποψη» ή λόγω θέσης. Θεωρώ ότι σε αυτό τον χώρο οφείλεις να είσαι creative στον τρόπο που σκέφτεσαι ακόμη και αν αυτό σημαίνει να εφευρίσκεις δημιουργικούς τρόπους για να εξηγήσεις σε έναν δημιουργικό ότι η δουλειά του/της είναι πολύ όμορφη, αλλά… εκτός brief! Βρίσκω πραγματικά συναρπαστική την ικανότητα των δημιουργικών να συλλαμβάνουν την ιδέα και έχω περάσει πολύ χρόνο κυριολεκτικά δίπλα τους για να μάθω πόσο χρόνο απαιτεί η δουλειά τους και οι διορθώσεις στη δουλειά τους, αλλά και τι στην ουσία είναι αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως σεβασμό για την ίδια τους τη δουλειά. Το γεγονός ότι πολλοί από τους δημιουργικούς με τους οποίους έχω δουλέψει σέβονται την άποψή μου επάνω στη δουλειά τους, και μερικοί από αυτούς είναι πλέον στενοί φίλοι μου, πιστεύω ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματά μου, και πιστέψτε με, αυτό που περιγράφω δεν είναι καθόλου εύκολο!

       

      3. Έκανες το MBA σου στη Βαρκελώνη. Σκέφτηκες ποτέ σοβαρά να επιστρέψεις εκεί ή να δοκιμάσεις την τύχη σου κάπου αλλού στο εξωτερικό; Όλοι ξέρουμε πως η Ελλάδα δεν ήταν και ο πιο φιλόξενος τόπος για ανήσυχους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια. Κι όμως είσαι ακόμη εδώ…

       

      Η αλήθεια είναι ότι όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό μου, το εργασιακό περιβάλλον στην Ισπανία δεν διέφερε πολύ από αυτό της Ελλάδος όσον αφορά στις ευκαιρίες και το ύψος των αμοιβών, και γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο αποφάσισα να επιστρέψω, ούτως ή άλλως τόσο η οικογένειά μου όσο και οι φίλοι μου ήταν εδώ και αυτό ήταν σημαντικό για μένα. Είχα την τύχη ακόμη και μέσα στην κρίση να απασχολούμαι σε ένα επάγγελμα που αγαπάω, βέβαια δεν ήταν πάντα εύκολο, η διαφήμιση δεν είναι εύκολη, αλλά για μένα ήταν ανάγκη. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω αν έκανα καλά ή άσχημα που έμεινα και αποφάσισα να παλέψω κόντρα στην παράνοια που επικρατούσε, και συνεχίζει να επικρατεί, αλλά θεωρώ ότι πήρα αρκετά μαθήματα που θέλω να πιστεύω πως θα αξιοποιήσω στο μέλλον. Αυτό όμως που κατάφερα, με μία σειρά από θυσίες, που αφορούν τόσο σε προσωπικό χρόνο όσο και σε θέματα υγείας, είναι να μη συμφωνήσω με το κλισέ «είναι δύσκολα, αλλά τι να κάνεις, ευτυχώς να λες που έχεις δουλειά». Η φράση αυτή είναι θεωρώ ό,τι χειρότερο συνέβη στους ανθρώπους της δικής μου «σειράς». Εξ αρχής εναντιώθηκα σε αυτό και φρόντισα να μην δεχτώ καμία πρόταση δουλειάς που να επιβεβαιώνει το ισοπεδωτικό αυτό δεδομένο.

       

      4. Μίλησέ μας για το Mind the Lab, το νέο σχήμα στο οποίο συμμετέχεις. Ένα… εργαστήριο ιδεών, όπως το συστήνεις, με έμφαση στο κομμάτι του “experience”. Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον!

       

      Η Mind the Lab προέκυψε μετά από πολλές κουβέντες μεταξύ μίας ομάδας ανθρώπων που συχνά κάναμε challenge τα brief που λαμβάναμε, συζητώντας «δεν θα ήταν πιο ενδιαφέρον να το κάναμε έτσι;», ή «μήπως να προτείνουμε κάτι διαφορετικό;». Το «διαφορετικό» πάντα αφορούσε στο κομμάτι της εμπειρίας, την εμπειρία όπως την αντιλαμβάνεται ο αποδέκτης του μηνύματος ή ο χρήστης του προϊόντος/υπηρεσίας ή ο επισκέπτης του website κοκ. Στην ουσία η Mind the Lab συνδυάζει το strategy με το experience, είτε αναφερόμαστε σε φυσικό ή σε ηλεκτρονικό περιβάλλον. Χαράσσουμε και εφαρμόζουμε experience solutions και journeys λειτουργώντας στο σημείο τομής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, των αναγκών της αγοράς και των τελευταίων τεχνολογιών, χρησιμοποιώντας data driven research και δημιουργική σκέψη. Η ομάδα αποτελείται από 9 ανθρώπους με background στο marketing & technology communications «δουλεμένο» από διαφορετικές ειδικότητες και πέραν των κλασσικών υπηρεσιών που προσφέρει σήμερα ένα ευέλικτο  advertising agency, η Mind the Lab επίσης συνεργάζεται με εταιρίες αλλά και άλλα agencies προσφέροντας tailor-made strategic και ideation workshops.

       

      5. O συνεργάτης μας Χάρης Λαλάτσης από την IERAX ANALYTIX θα ήθελε να ρωτήσει πού πηγαίνει η έρευνα αγοράς κατά τη γνώμη σου και αν η ανάλυση δεδομένων αντικατοπτρίζει πάντα την αλήθεια. Πιστεύεις ότι το AI (Artificial Intelligence) σ’ αυτό το… tradigital τοπίο που διαμορφώνεται, θα καταφέρει να καταλάβει γιατί μας αρέσει μια συγκεκριμένη γεύση παγωτό;

       

      Από την εποχή που ο Tom Ford έλεγε “A customer can have a car painted any color he wants as long as it’s black” μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά. Δεν είναι λίγοι οι πελάτες με τους οποίους έχω δουλέψει που λένε, «Αισθάνομαι ότι χάνω τον έλεγχο του ίδιου μου του brand!» καθώς καθημερινά οι έρευνες του δίνουν πληροφορίες, συχνά αντικρουόμενες, σχετικά με το τι θέλει και τι δεν θέλει ο καταναλωτής του και αυτός αποφασίζει να κινηθεί αντίστοιχα ώστε να κρατήσει τον πελάτη. Άποψή μου είναι ότι οι έρευνες αγοράς δεν έχει νόημα να «στρίβουν» τη στρατηγική ενός brand χωρίς να αξιολογούνται τα αποτελέσματά τους, δηλαδή αν μία έρευνα που τρέχει μία γαλακτοβιομηχανία δείξει ότι οι καταναλωτές έχουν αρχίσει να προτιμούν το πρόβειο από το αγελαδινό γιαούρτι, η ίδια η εταιρία θα πρέπει πρώτα να αξιολογήσει αν η επένδυση μίας τέτοιας στροφής είναι κάτι που έχει νόημα για την ίδια και αν φυσικά μπορεί να την υποστηρίξει. Η tailor-made αντιμετώπιση και αντίστοιχα εξυπηρέτηση του πελάτη δε σημαίνει ότι τα brands πρέπει να παραδώσουν τον έλεγχο, αντ’ αυτού θα ήταν προτιμότερο να δημιουργήσουν μία win-win σχέση με τους πελάτες τους και να φροντίσουν να είναι πιστοί σε αυτό κρατώντας πάντα τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά. Το AI σίγουρα μπορεί να δώσει κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά το πού θα πρέπει να δώσουμε έμφαση. Βέβαια το ΑΙ δεν αφορά μόνο το πώς θα πουλήσουμε περισσότερο, αλλά πώς μπορούμε να είμαστε υγιέστεροι, πώς να κινηθούμε πιο εύκολα, πώς να διατηρήσουμε τις θάλασσές μας καθαρές, και όσον αφορά το τι γεύση παγωτό μας αρέσει, επιτρέψτε μου να πω ότι δεν με έχει πείσει ακόμη το ότι μπορεί να το προβλέψει, σίγουρα όμως μπορεί να με κάνει να πιστέψω ότι η επιλογή που νομίζω ότι έκανα είναι 100% δική μου, ενώ… είχα βοήθεια! Το να παραδοθούμε στο ΑΙ για χάρη διευκόλυνσης της ζωής μας το βρίσκω το λιγότερο τρομαχτικό.

       

      6. Είσαι στον χώρο 17 συναπτά έτη. Λίγα δεν τα λες. Υπήρξαν στιγμές που έψαξες την έξοδο κινδύνου; Κι αν ναι, τι σε κράτησε τελικά μέσα;

       

      Ναι, υπήρξαν. Δύο ήταν οι φορές που είπα, δεν θέλω άλλο, δεν μπορώ άλλο, φτάνει! Αυτό που τελικώς με κράτησε μέσα είναι η αγάπη μου για την επικοινωνία, το δημιουργικό στοιχείο της, οι τόσο διαφορετικοί από κάθε άποψη συνεργάτες με τους οποίους έχω δουλέψει, οι φίλοι που έχω κάνει, αλλά και ο τρόπος που το όλο τοπίο της επικοινωνίας καθημερινά αλλάζει, εξελίσσεται και σε «υποχρεώνει» να μαθαίνεις. Και φυσικά η νοσταλγία που σε πιάνει κάθε μα κάθε φορά που πας να κάνεις ένα βήμα μακριά, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, ο χώρος της επικοινωνίας είναι αρκετά εθιστικός.

       

      7. Κι αν κάποτε αποφασίσεις να βγεις, πού θα σε βρούμε; Με τι άλλο παθιάζεσαι εκτός από την επικοινωνία;

       

      Δεν είμαι σίγουρη για να είμαι ειλικρινής, αλλά αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι σίγουρα θα με βρεις σε μία δουλειά που να έχει σχέση με κόσμο. Αγαπώ τους ανθρώπους, μου αρέσει να τους παρατηρώ, να προσεγγίζω τους πιο «δύσκολους» από αυτούς, να μαθαίνω, να φροντίζω, αντλώ μεγάλη ευχαρίστηση όταν συνειδητοποιώ ότι έκανα κάποιον να χαμογελάσει – άντε βρες τώρα το ψυχολογικό πρόβλημα πίσω από αυτό! Και αγαπώ επίσης το φαγητό, οπότε ίσως σε κάποια χρόνια συνδυάσω τις δύο αυτές αγάπες και με βρεις να σε καλωσορίζω σε έναν χώρο που θα σου σερβίρει ένα ποτήρι κρασί και μία αλμυρή τάρτα και θα σε ρωτάω, «Για πες, πώς ήταν η μέρα σου;».

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (11): Mix and match. Βασίλης Μπαρτζώκας/ Design Ambassador, Archisearch

    • Ξεκινώντας την κουβέντα, του ζητήσαμε να μας πει την ιστορία της ζωής του. Και μας την είπε. Και με το παραπάνω. Είναι ο πρώτος φιλοξενούμενος της στήλης που μας περιέγραψε λεπτομερώς τους γονείς του, μάς αποκάλυψε τον ήχο του κινητού του, τις αγαπημένες του μέρες της εβδομάδας, τη θέα που βλέπει από το υπνοδωμάτιό του, το χρώμα των τοίχων στο γραφείο του. Και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν περιμέναμε από αυτόν τίποτα λιγότερο. Στη δουλειά του, η αρχιτεκτονική πάει χέρι-χέρι με το design και τα aesthetics, αλλά η ιστορία δεν σταματά εκεί. Έχει να κάνει και με την επικοινωνία, το PR, τη συμβουλευτική. Ακόμη, έχει να κάνει με το matchmaking. Γιατί τα μεγαλύτερα love stories εκεί έξω, χτίζονται από brands που ξέρουν με ποιους creatives θέλουν να ανταλλάξουν όρκους αιώνιας αγάπης. Και -last but not least- έχει να κάνει με το storytelling. Γιατί στον κόσμο της σημερινής ψηφιακής οικονομίας και του σύγχρονου δημιουργικού επιχειρείν, (χαμο)γελάει καλύτερα, όποιος αφηγηθεί την πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Ίσως έτσι εξηγείται το εγκάρδιο και σχεδόν μόνιμο χαμόγελο του Βασίλη Μπαρτζώκα.

       

      1. “Ψηλός, με θεληματικό πηγούνι, συνήθως χαμογελαστός, πιο παλιά six pack!” Σου θυμίζει κάτι; Θέλεις να συμπληρώσεις όπως εσύ θες την ιστορία της ζωής σου;

       

      Γεννήθηκα στις 21 Ιανουαρίου του 1972. Μία ώρα πριν από μένα γεννήθηκε η δίδυμη αδερφή μου. Η γέννα έγινε με κάτι εργαλεία που λέγονται κουτάλες. Το πρόσωπο μου ήταν αρκετά στραπατσαρισμένο όταν βγήκα. Έχω ύψος 1,98 περίπου, κοντά μαλλιά, καστανά μάτια και δεν έχω προβλήματα όρασης. Η μητέρα μου είναι εμφανίσιμη και ψηλή για την εποχή της, περίπου 1,75 με πολύ ωραία μαλλιά και στυλ. Σήμερα είναι 70 ετων. Δεν έχει κάνει ακόμα λίφτινγκ. Είναι υπερκινητική, της αρέσει να της λένε συνέχεια πόσο όμορφη είναι και να τινάζει πίσω τα μαλλιά της γελώντας νευρικά, θεωρεί ότι είναι η καλύτερη μάνα του κόσμου και η καλύτερη σύζυγος του κόσμου, της αρέσει να κάνει 5 τύπους φαγητών την ημέρα και να ρωτάει στη συνέχεια πώς μας φάνηκε το φαγητό. Εμείς της λέμε “φανταστικό μαμά” και εκείνη σχεδόν πάντα απαντάει, “εντάξει δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο το έκανα πολύ γρήγορα” και διάφορα τέτοια. Ντύνεται οικονομικά, της αρέσουν οι κρέμες και φοβάται μην την απαγάγουν όταν φεύγει ταξίδι ο πατέρας μου, ενώ δεν μένει ποτέ μόνη της σπίτι και όλο κάποιος από την οικογένεια θα μείνει μαζί της. Μιλάει γρήγορα και νευρικά. Είναι σίγουρη πως η καταγωγή της είναι από κάποια αριστοκρατική οικογένεια της Κέρκυρας χωρίς όμως να έχει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο που να το αποδεικνύει.

       

      Ο πατέρας μου είναι μεσαίου αναστήματος, περίπου 1,75 έχει μεγάλη μύτη και κάποιοι πιστεύουν ότι μοιάζει στον Jean-Paul Belmondo. Γυμνάζεται, λατρεύει τη σαμπάνια και προσέχει πολύ τη διατροφή του. Συχνά μου λέει, όταν τον εκνευρίζω, οτι θα τον πεθάνω και γι’ αυτό νιώθω κάποιες τύψεις. Είναι καλός άνθρωπος. Είναι γενικά πρόσχαρος τύπος και λέει συνέχεια πόσο περήφανος είναι για την επιχειρηματική του πορεία. Είναι ισχυρογνώμων και ντύνεται ωραία.

       

      Στο γραφείο μου οι τοίχοι είναι λευκοί, έχω ένα μεγάλο λίγο σκουριασμένο τετράγωνο γραφείο και μια μαύρη καρέκλα darth vader. Πάνω στο έπιπλο του γραφείου υπάρχει μία μολυβοθήκη διαφανής με μερικά στυλό που δεν χρησιμοποιώ ποτέ, κάποια στυλό μαρκαδοράκια που χρησιμοποιώ, διάφορες αφίσες και κάποιοι κατάλογοι εκθέσεων.

       

      Το δωμάτιο που κοιμάμαι στο σπίτι έχει μια ριγέ ασπρόμαυρη ταπετσαρία, έναν αρτ ντεκώ καθρέφτη, μια λευκή comode, λευκά φωτιστικά, λινά λευκά ρόμαν αντί για κουρτίνες, ξύλινο δάπεδο, λευκές ντουλάπες και ένα fluffy μαύρο χαλί.

       

      Η θέα που βλέπω μέσα από το σπίτι είναι ένας κήπος με γκαζόν, τριανταφυλλιές, νυχτολούλουδα, πορτοκαλιές, μανταρινιές, λεμονιές, πεύκα και τσίκας. Στο πλάι υπάρχει και ένα ωραίο περιβόλι με λαχανικά δηλαδή, μπρόκολα, μαρούλια, ντομάτες και άλλα. Υπάρχουν επίσης και μπανανιές. Αν έπρεπε να διαλέξω δύο χρώματα ρούχων για όλη μου την ζωή θα φορούσα μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα.

       

      Έχω 3 γιούς. Τον Παναγιώτη, τον Ίωνα και τον Κρίτωνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου ποδήλατο, ένα κρος με μοχλό ταχυτήτων μπροστά από την σέλα στο σίδερο του σκελετού. Μου αρέσει πολύ η φράση Carpe Diem. Δεν την λέω αλλά μου αρέσει. Επίσης μου αρέσουν πολύ οι λέξεις αγάπη και αρχιτεκτονική. Η αγαπημένη μου γραμματοσειρά είναι τα Helvetica. Όταν ήμουνα μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης ή οδηγός αγώνων formula 1 ή ζωγράφος ή επαγγελματίας αθλητής του μπάσκετ στο NBA.

       

      Αγαπημένα μου παπούτσια είναι κάτι αθλητικά και ένα ζευγάρι sneakers Nike γκρι με ροζ. Οι καλύτεροι μου φίλοι είναι ο ο Μιχάλης, 60 ετών, αρχιτέκτονας, ο Πάκος, 50 ετών, επιχειρηματίας και ο Δημήτρης, 48, επιχειρηματίας. Το ringtone στο κινητό μου είναι ο ήχος Marimba. Όταν μιλάω πολλές φορές η στάθμη της φωνής μου είναι υψηλότερη από όσο θα έπρεπε αλλά αυτό προσπαθώ να το διορθώσω. Μου αρέσει η ημέρα Παρασκευή και ο μήνας Αύγουστος. Ξυπνάω περίπου στις 7 κάθε πρωί.

       

      2. Είσαι Founder και CEO της εταιρείας Design Ambassador. Μπορείς να περιγράψεις το business acumen που χρειάζεται για να εμπνεύσεις την αποστολή και τη φιλοσοφία της εταιρείας σου;

       

      Πιστεύω πολύ στα soft skills. Ενσυναίσθηση, ενσυνείδηση, θετική ενέργεια, εργατικότητα, ομαδικότητα, συνεργασία, αποφασιστικότητα, είναι τα πιο σημαντικά, περισσότερο και από τα καλύτερα πτυχία.

       

      Προσωπικά λειτουργώ με το ένστικτο και το εμπιστεύομαι σχεδόν απόλυτα. Δεν είμαι ο άνθρωπος του business plan, των εναλλακτικών σχεδίων κλπ. Αν πιστεύω κάτι θα το ξεκινήσω. Την ώρα που ξεκινάω, αυτοδεσμεύομαι και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο δυνατό ώστε η ιδέα μου να πετύχει.

       

      Για να σας δώσω μια εικόνα πιο περιγραφικά, θα έλεγα ότι πηδάω από το αεροπλάνο χωρίς το αλεξίπτωτο και την ώρα που πέφτω ξεκινάω να το φτιάχνω ελπίζοντας ότι θα καταφέρω να το φτιάξω μέχρι πριν φτάσω στην γη ώστε να μην σκοτωθώ. Εκεί δεν έχεις επιλογή. Πρέπει να τα καταφέρεις. Τις περισσότερες φορές φτάνεις χωρίς τραυματισμούς, άλλες το αλεξίπτωτο ανοίγει τελευταία στιγμή, πάντως σίγουρα προσγειώνεσαι ασφαλής με μικρότερο ή περισσότερο κόστος…

       

      Ο επιχειρηματίας πρέπει να είναι καλός coach. Να μπορεί να εμπνεύσει και να δημιουργεί ομάδες. Να αναγνωρίζει, να μοιράζεται και να έχει όραμα. Να επιλέγει σωστούς συνεργάτες, να τους ενθαρρύνει, να τους ακούει και να τους εμπιστεύεται.

       

      3. Διαβάζοντας κανείς το βιογραφικό σου, διαπιστώνει  πως είσαι πιθανότατα ένας… serial entrepreneur! Ισχύει;

       

      Στο facebook διάβασα από κάποιον ότι serial entrepreneur σημαίνει serial αποτυχημένος. Είναι εύκολο να κάνεις κριτική πίσω από την ασφάλεια που σου δίνει το πληκτρολόγιό σου. Η αλήθεια όμως είναι ότι όταν επιχειρείς έχεις επιτυχίες και αποτυχίες. Και άρα μέχρι να φτάσεις στην όποια επιτυχία έχεις περάσει σίγουρα από πολλές αποτυχίες, μικρές ή μεγάλες….Θα έλεγα ότι είμαι Doer…. Είμαι άνθρωπος πληθωρικός και όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι υλοποιώ τα οράματά μου. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους πιο έξυπνους και δημιουργικούς από εμένα, να φτιάχνουμε ομάδες και να δημιουργούμε projects. Οποιος επιχειρει, έχει επιτυχίες και αποτυχίες. Όποιος τρέχει θα πέσει. Σημασία έχει να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις το ίδιο ή με περισσότερη αποφασιστικότητα. Να μην απογοητεύεσαι.  Στα παιδιά μου λέω όταν βλέπουν κάποιον που θεωρούν επιτυχημένο να σκέφτονται πόση δουλειά και πόσες θυσίες ή απογοητεύσεις έχει περάσει μέχρι να φτάσει στον στόχο του. Η επιτυχία και η αναγνώριση είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς.Ωστόσο, με την Design Ambassador και το Archisearch.gr δοκιμάζουμε συχνά νέα έργα και δράσεις. Ποτέ τυχαία, και πάντα στοχευμένα στην αρχιτεκτονική, το σχεδιασμό και τα υλικά.

       

      4. Τι ρόλο παίζει το design στην καθημερινή ζωή σου;

       

      Διαβάζοντας την ερώτηση χαμογελάω. Το Design είναι παντού. Είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Είμαι ερωτευμένος με την αρχιτεκτονική και το Design. Μου αρέσουν τα όμορφα και καλοσχεδιασμένα πράγματα, αντικείμενα, σπίτια, αυτοκίνητα που κάνουν την ζωή μας πιο ευχάριστη ή και άνετη. Το Design είναι η ζωή μου. Κυριαρχεί, από τη στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου και ετοιμάζω τον καφέ μου στο σπίτι που ζω με τη γυναίκα μου – αυθεντικά minimal -, μέχρι τη στιγμή που ρίχνω μία τελευταία ματιά στα διεθνή portals και περιοδικά που συλλέγω, λίγο πριν κοιμηθώ. Έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στο Wallpaper και στο Kinfolk για τη γενικότερη αισθητική άποψη. Επίσης, κάθε μέρα επισκέπτομαι αρχιτεκτονικά γραφεία, κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες υλικών. Σύντομα μάλιστα η αγορά – όχι μόνο στην Ελλάδα, πιστεύω – θα δει και την πρώτη κίνηση της Design Ambassador και του archisearch.gr στον σχεδιασμού επίπλου, καθώς επιμελούμαστε την πρώτη ελληνική design συλλογή, σχεδιασμένη από κορυφαίους αρχιτέκτονες και υλοποιημένη από την Furniture Gallery. Η συλλογή θα εμπνέεται από τον Αθηναϊκό Μοντερνισμό.

       

      5. Πόσο storyteller είναι ο σύγχρονος αρχιτέκτονας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα;

       

      Το αρχιτεκτονικό έργο είναι μία μαρτυρία ενός τρόπου ζωής. Από όλα τα «προϊόντα» που συναντάμε σήμερα, το αρχιτεκτονικό είναι το πλέον υλικό. Το αγγίζεις, το βλέπεις, το μυρίζεις, το ζεις. Κι ενώ η «εμπειρία» είναι μία έννοια που διεκδικούν σχεδόν όλα τα brands για τα προϊόντα τους, το αρχιτεκτονικό είναι το μοναδικό που την υποβάλλει εύκολα, αυθεντικά, αυθόρμητα και χωρίς καμία προσπάθεια. Αυτό ισχύει για κάθε έργο, κάθε κλίμακας και σε όλη του την λεπτομέρεια, από όλο το Σταύρος Νιάρχος, μέχρι την τουαλέτα ενός εστιατορίου. Ο βαθμός που μπορεί και θέλει κάθε γραφείο να συνοψίσει την ιστορία του, την εξέλιξή της και να σταθεί επί μέρους στα έργα του είναι κάτι που διαφέρει. Σε γενικές γραμμές, οι «αγγλοσάξωνες» αρχιτέκτονες αγαπούν περισσότερο το storytelling.

       

      6. Ποια συμπεράσματα διαμορφώνει ένας επαγγελματίας σαν εσένα που διοργανώνει αρκετά συνέδρια κάθε χρόνο που ασχολούνται με το design και την αρχιτεκτονική;

       

      Είναι άπειρα, γι’ αυτό θα επικεντρωθώ στα 3 βασικότερα. Καταρχήν όλοι οι κλάδοι αρχίζουν να αναπτύσσουν μία στενότερη σχέση. Πχ ο αρχιτέκτονας γίνεται manager, ο επιχειρηματίας στον τουρισμό ή την εστίαση θέλει να έχει τον αρχιτέκτονα σε ρόλο συμβούλου, οι άνθρωποι των υλικών βρίσκονται κοντά σε αυτή τη σχέση. Το δεύτερο είναι ότι η τάση αυτή την εποχή θέλει το interior design να αποκτά κεντρικό ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Τα περισσότερα κτίρια και μαγαζιά ανακαινίζονται για να διηγηθούν μία ιστορία. Να εντάξουν τον επισκέπτη σε μία σκηνογραφία. Το τρίτο είναι, ωστόσο, πως το μέλλον βρίσκεται σε απίθανες πειρατικές πρακτικές και concepts, που ηγούνται ακαδημαϊκοί και όχι μόνο.

       

      7. Το… γεράκι από την IERAX ANALYTIX «λοκάρει» με μια ερώτηση που αξίζει να συζητηθεί από έναν άνθρωπο με τη δική σου εμπειρία: Πώς θεωρείς ότι θα χτίζεται η φήμη των μελλοντικών brands; Από τις εταιρείες που τα παράγουν ή από τους πελάτες που τα καταναλώνουν-αγοράζουν, χρησιμοποιούν και τους οποίους σε τελική ανάλυση αφορούν;

       

      H λογική Inside Out έχει πεθάνει. Δεν το λέω εγώ, αλλά η παγκόσμια βιβλιογραφία. Κάποτε ο επιχειρηματίας σου έλεγε ότι «μπορείς να διαλέξεις όποιο χρώμα θέλεις, αρκεί να είναι μαύρο». Τώρα πια και ο ίδιος ο χρήστης δημιουργεί content για την επιχείρησή σου στα social media. Γι’ αυτό πολλοί αρχιτέκτονες δημιουργούν Instagram spots στα έργα τους. Βέβαια κάποιοι άλλοι, στο όνομα της αρχιτεκτονικής εμπειρίας αποστρέφονται αυτή τη λογική. Και οι δύο, από άλλη οπτική, έχουν δίκιο. Φυσικά, όλα αυτά αποτελούν μία συνέχεια της φήμης βάσει συστάσεων, μία συνήθεια πραγματικά παλιά. Απλά τώρα εμπλουτίζεται και αποκτά διαφορετική δυναμική, χάρη στα διαθέσιμα ψηφιακά μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (10): Music dot Κομ. Νίκος Κομνηνός/ Off Radio

    • Στα ραδιοφωνικά λημέρια το όνομά του είναι εγγύηση. Όταν ακούς “Κομνηνός” (κι όταν ακούς Κομνηνό), ξέρεις τι να περιμένεις. Ή καλύτερα ξέρεις τι να μην περιμένεις. Με έναν τέτοιο δαιμόνιο μουσικάνθρωπο on air, το αυτί σου απλά δεν γίνεται να βαρεθεί. Πάντα κάτι θα σε εξιτάρει: Μια σπουδαία καινούρια σου ανακάλυψη, (που κατά βάθος ξέρεις ότι είναι δική του… αποκάλυψη), μια παλιά αγάπη που είχες σχεδόν ξεχάσει, ένα κομμάτι από αυτά που κολλάνε στο repeat με μανία.

       

      Ο Νίκος Κομνηνός είναι ο άνθρωπος που εδώ και χρόνια ενορχηστρώνει το soundtrack της ζωής μας. Όπως μόνο αυτός ξέρει και όπως μόνο αυτός μπορεί. Οι μουσικές του δεν έχουν απλά “ντύσει” τις στιγμές μας. Έχουν αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι τους. Από την εποχή των πειρατικών σταθμών στα FM, από τότε που ακούγαμε τους ήχους τραχείς και σκρατσαρισμένους από παράσιτα, μέχρι τον crystal clear digital ραδιοφωνικό ήχο, τα podcasts και το live streaming, τέτοιες μουσικές, ψάξε, ψάξε, δεν θα τις βρεις αλλού. Νίκο, ζούμε για να σε ακούμε. Και -ενίοτε- για να σε διαβάζουμε!

       

      1.Νίκο φέτος συμπληρώνεις 30 και κάτι χρόνια στις εκπομπές σου. Περίγραψε μας το συναίσθημα – αν αυτό μπορεί να εκφραστεί και να σχηματοποιηθεί με λέξεις:

       

      Paradise & Hell, όπως ένας πραγματικός έρωτας, ξεκίνησε σαν μια παιδική τρέλα το 1984, συνεχίστηκε σαν ένας εφηβικός έρωτας, ανδρώθηκε σαν ένα εφικτό όραμα και κατέληξε σήμερα να είναι κάτι ανάμεσα στις 2 παραπάνω λέξεις. Για μένα το “μάχιμο” ραδιόφωνο (το μοντέλο ραδιοφώνου που υπηρετώ όλα αυτά τα χρόνια) στην Ελλάδα κάπως έτσι είναι. 

       

      2. Ένα πράγμα που κατάλαβες από τα πειρατικά μέχρι τα ψηφιακά χρόνια στο ραδιόφωνο και ένα πράγμα που ακόμα προσπαθείς να λύσεις τον γρίφο του;

       

      Το ραδιόφωνο που υπηρετώ δεν έχει να κάνει με τις κεραίες η τους πομπούς, αλλά με το feeling που βγαίνει όταν κάθεσαι στην καρέκλα του on air και ετοιμάζεσαι να ανοίξεις τη “φέτα” του μικροφώνου.

       

      3.FM vs Streaming: Μια άνιση μάχη που ισχύει ακόμα ή το τοπίο είναι πιο ξεκάθαρο πια; Η απόφαση να «βγείτε» στο web πριν 11 χρόνια δικαιώνει το όραμα σας;

       

      Η απόφαση τότε, το 2008 για online radio ήταν αναγκαστική και μοιραία, αφού δεν είχαμε άλλη επιλογή: ούτε πλούσιοι ήμασταν ώστε να αγοράσουμε δική μας συχνότητα, αλλά ούτε και διαπλεκόμενοι, οπότε εάν θέλαμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, έπρεπε να ρισκάρουμε, μια έννοια με την οποία, έτσι κι αλλιώς, εγώ προσωπικά είμαι παντρεμένος από τα πρώτα μου κιόλας ραδιοφωνικά βήματα.

       

      4. Έχω την εντύπωση πως το ραδιόφωνο που κάνεις είναι αναλογικής οπτικής μέσω μιας ψηφιακής διαδικασίας. Ισχύει;

       

      Έτσι ακριβώς, ποτέ μα ποτέ, ούτε ένα δευτερόλεπτο, είτε on air είτε backstage, δεν αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι εκτός FM. Τώρα πια το κοινό έχει στη διάθεση του τόσες επιλογές για να ακούσει online radios, ακόμη και στο αυτοκίνητο.. Εάν το κοινό επιλέγει να είναι στάσιμο σε παραδοσιακές επιλογές επειδή βαριέται να ασχοληθεί και μένει στη ραδιοφωνική σούπα των FM είναι επιλογή του, όπως και δική μου επιλογή είναι να ζω το σήμερα και να κοιτάω το αύριο.

       

      5. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι με τη μουσική σου μπορεί να έχεις βοηθήσει πολλά στελέχη της ευρύτερης δημιουργικής βιομηχανίας και ψηφιακής οικονομίας, να ξεμπλοκάρουν από κάποια εργασιακά ή ακόμα και προσωπικά εμπόδια;

       

      Ναι ισχύει, αλλά αυτό θα έκανε και οποιοσδήποτε άλλος, που η ζωή του είναι να ψάχνει μουσικές που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν ραδιοφωνικά αρχικά, και κατόπιν εμπορικά, και να τις μοιραζόταν με το κοινό. Αυτό έκανα από την αρχή, αυτό συνεχίζω να κάνω ακόμη και τώρα, πέρα από δισκογραφικές η εμπορικές κατευθύνσεις. Πολλοί επωφελήθηκαν, από καταστήματα δίσκων και δισκογραφικές, μέχρι bookers συναυλιών και ανταγωνιστικά ραδιόφωνα, αλλά αυτό είναι το τίμημα ενός σκαπανέα που δεν στηρίζεται σε διαπλεκόμενες πελατειακές σχέσεις.

       

      6. Τεχνητή νοημοσύνη, μουσικές πλατφόρμες και βινύλια. Συγκλίνουν κάπου αυτά τα τρία; Πώς πιστεύεις θα ακούμε μουσική στα επόμενα δέκα χρόνια; Τι θα αλλάξει;

       

      Όλα αλλάζουν και θα αλλάζουν, that’s life, από τα γραμμόφωνα και τις μπομπίνες, στα cd και στα mini-disc, και τώρα streaming, o στόχος είναι όλα να γίνονται από 1-2 συσκευές. Αυτά για τη μάζα, θα υπάρχουν όμως πάντα και οι παραδοσιακοί ψαγμένοι που θα θέλουν να ακούσουν και να απολαύσουν την αγάπη τους και την τρέλα τους σωστά, και αυτό μέχρι και σήμερα γίνεται με μια και μοναδική διαδικασία, πλατό, ενίσχυση, ηχεία.

       

      7. Το «γεράκι» από την IERAX ANALYTIX ρωτάει: Πίστεψες ποτέ στην έρευνα αγοράς, το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση, με σκοπό να πάρεις μια στρατηγική απόφαση τις στιγμές που διηύθυνε ο μάνατζερ εαυτός σου και όχι ο καλλιτέχνης στα ραδιόφωνα που εργάστηκες;

       

      Εάν πίστευα σε έρευνες δεν θα είχα ανακηρύξει τον Μάιο του 1999, 2 εβδομάδες πριν την επίσημη κυκλοφορία του, σαν δίσκο της χρονιάς και από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας το “Play” του Moby, ή το καλοκαίρι του 2004, όταν είχα πάθει πλάκα με το ντεμπούτο των Arcade Fire, πριν από οποιοδήποτε περιοδικό και άλλη πηγή ενημέρωσης. Γενικά δεν θα ήμουν αυτός που είμαι εάν είχα να κάνω με έρευνες γύρω από το τι θέλουν οι ακροατές, προτιμώ να ακολουθώ το ένστικτό μου, να το παίζω κορώνα γράμματα και να βλέπω αντιδράσεις σε real time.

       

      8. Τελικά ο ακροατής έχει καθόλου δίκιο ή έχεις μια διαφορετική προσέγγιση;

       

      Η σχέση παραγωγού και ακροατή είναι περίπου όπως είναι η σχέση πομπού-δέκτη, όταν ο πομπός είναι άρτιος τεχνικά και λειτουργικά και ο πιο αδύναμος δέκτης δεν θα έχει πρόβλημα επικοινωνίας, τα προβλήματα αρχίζουν πάντα όταν ο πομπός αρχίζει και χάνει “λάδια” 🙂

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (9): Digital Analytics: Dating… data. Παναγιώτης Τζαμτζής/ Baresquare

    • Στο δαιδαλώδες και χαοτικό τοπίο της νέας ψηφιακής οικονομίας, όπου όλοι και όλα μεταφράζονται σε τεράστιους όγκους δεδομένων, κάποιοι βρίσκουν τον… μίτο της Αριάδνης. Αποκωδικοποιούν τα δεδομένα και τα μεταφράζουν με τη σειρά τους σε χρήσιμη και χρηστική πληροφορία προς όφελός μας. Για να τους βρεις, δεν χρειάζεται να φτάσεις μέχρι το… MIT στη μακρινή Αμερική. Ξεκίνα από ένα Meetup, εδώ, στη δική μας Θεσσαλονίκη. Μια από αυτές τις… geeky συναντήσεις, όπου τύποι σαν τον Παναγιώτη Τζαμτζή, που αποτελεί και τον βασικό τους συντονιστή, μαζεύονται, συνδιαλέγονται και βρίσκουν τρόπους να χαράξουν καινοτόμες διαδρομές στον θαυμαστό νέο κόσμο των Digital Analytics. Ο Παναγιώτης Τζαμτζής μάς μίλησε για το αντικείμενό του. Τη δύναμη της τεχνολογίας. Την πολυπλοκότητα της πληροφορίας. Και τους λόγους για τους οποίους, όταν είσαι προγραμματιστής και σχετίζεσαι με… δεδομένα, δεν πρέπει ποτέ να θεωρείς τον ρόλο σου… δεδομένο.

       

      1. Μπαίνω στο landing page της εταιρίας στην οποία εργάζεσαι. Την Baresquare. Διαβάζω: Action-Driven Analytics, AI Driven Αutomation… Ε λοιπόν, το ομολογώ, it’s all… geek to me! Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μας τους κοινούς θνητούς να κατανοήσουμε πολλούς από τους όρους της ψηφιακής οικονομίας; Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

       

      Η αλήθεια είναι ότι κοιτώντας το website της Baresquare, βούτηξες κατευθείαν στα βαθιά. Οι όροι που σε παραξένεψαν, είναι τεχνικές που χρησιμοποιούμε στην ανάλυση δεδομένων. Είναι μια επιστήμη η οποία έχει γνωρίσει τόσο γρήγορη άνθιση, που είναι δύσκολο να την παρακολουθήσει κάποιος, χωρίς να ξεκινήσει από πιο βασικές τεχνικές της. Το χάσμα μεταξύ των παραδοσιακών τεχνικών ανάλυσης δεδομένων και της ψηφιακής ανάλυσης δεδομένων είναι τεράστιο. Βλέπεις τα προηγούμενα χρόνια αυτό που αναζητούσαν όλοι ήταν περισσότερα δεδομένα για ανάλυση. Με τη χρήση της τεχνολογίας αυτό άλλαξε και υπάρχει ένας απίστευτα μεγάλος όγκος δεδομένων. Αυτή η αλλαγή δημιούργησε έναν δύσκολο γρίφο, το πώς μπορούμε να αναλύσουμε πολύ περισσότερα δεδομένα με τον ίδιο αριθμό ανθρώπων. Αυτό ήταν που τελικά μας οδήγησε σε έξυπνες ψηφιακές τεχνικές ανάλυσης. Σήμερα που έχει λυθεί σε ένα μεγάλο βαθμό αυτός ο γρίφος, ψάχνουμε τρόπους που θα μας επιτρέψουν να πάρουμε πιο γρήγορα αποφάσεις και να αντιδράσουμε, βάσει των αποτελεσμάτων της έξυπνης ανάλυσης. Αυτό μπορείς να πεις ότι είναι η ιστορία της γέννησης της ψηφιακής ανάλυσης δεδομένων μέσα 5 σειρές. Αν θες να μάθεις περισσότερα είσαι ευπρόσδεκτη να έρθεις στις συναντήσεις που διοργανώνουμε με το Digital Analytics meetup και να ακούσεις πώς έχει βιώσει ο κάθε αναλυτής αυτήν την επανάσταση.

       

      2. Θέλεις να μεταφράσεις αυτό που κάνετε σε απλά ελληνικά; Τι είναι, πώς επιτυγχάνεται και γιατί κάνει τις υπηρεσίες σας «AIτητες» στο σύγχρονο διεθνές επιχειρηματικό τοπίο;

       

      Τώρα μου βάζεις δύσκολα, γιατί συνήθως όταν μιλάω για την δουλειά μας οι μισές λέξεις που χρησιμοποιώ είναι στα αγγλικά. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων η οποία προσπαθεί να δώσει λύσεις σε ερωτήματα με τη χρήση της τεχνολογίας. Αναλαμβάνουμε να  συλλέξουμε τα ψηφιακά κομμάτια δεδομένων που υπάρχουν διαθέσιμα, να τα αναλύσουμε και να τα παρουσιάσουμε με έναν τρόπο που θα επιτρέπει να πάρει κανείς έγκαιρες και σωστές αποφάσεις, αλλά και να αυτοματοποιήσει παρόμοιες μελλοντικές αποφάσεις. Η αγάπη μας για το αντικείμενο και το πάθος μας για τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξη της δουλειάς μας, είναι αυτό που μας έχει βοηθήσει να πετύχουμε. Η παρουσία μας στο διεθνές επιχειρηματικό τοπίο είναι απαραίτητη, για να ικανοποιήσει την αναζήτησή μας για νέες απαιτητικές προκλήσεις.

       

      3. Πώς αποφάσισες να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο; Έλεγες μικρός, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω “digital analytics consultant”;

       

      Από μικρός μόνο για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος, ότι ήθελα να ασχοληθώ με την τεχνολογία. Από το δημοτικό, όταν ήρθα σε επαφή με τον πρώτο μου υπολογιστή απέκτησα μια αγάπη αλλά και μια περιέργεια για την τεχνολογία που δεν έφυγε ποτέ. Αυτό ήταν που με οδήγησε σε σπουδές στην πληροφορική. Η αγάπη μου για τα digital analytics ήρθε λίγο αργότερα, όταν γνώρισα έναν πρωτοπόρο σε αυτόν τον τομέα, τον Γιώργο Γρηγοριάδη, τον ιδρυτή της Baresquare. Όταν πριν 11 χρόνια περίπου άρχισα να ασχολούμαι με τα digital analytics ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Καθημερινά έχω την ευκαιρία να ασχολούμαι με τόσο διαφορετικές προκλήσεις, αλλά και να βλέπω από την πρώτη θέση εξελίξεις που αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργούν όλα γύρω μας.

       

      4. Τα φετινά Digital Analytics Meetups, τα οποία και συντονίζεις, πραγματοποιήθηκαν αρκετές φορές φέτος. Κάνε μας έναν απολογισμό. Με τι γέμισαν τον “σκληρό” τους οι παρευρισκόμενοι; Ποιους αφορά αυτή η συνάντηση και γιατί είναι σημαντική;

       

      Τo Digital Analytics meetup ήταν μια ιδέα που είχα πριν περίπου 2 χρόνια, αφού παρακολούθησα παρόμοιες διοργανώσεις στο εξωτερικό. Έψαχνα έναν τρόπο να γνωρίσω περισσότερους ανθρώπους στην πόλη, οι οποίοι έχουν παρόμοιες ερευνητικές και επαγγελματικές ανησυχίες, να ανταλλάξουμε ιδέες και να βοηθήσουμε όλοι μαζί όσους θέλουν να γνωρίσουν καλύτερα αυτόν τον κλάδο. Μετά από 20 συναντήσεις και περισσότερα από 1300 μέλη, η κοινότητα που έχει δημιουργηθεί έχει τη δυνατότητα να φέρει σε επαφή τα μέλη της με εταιρίες, να προσφέρει σε έναν αναλυτή δεδομένων χώρο συζήτησης για προβλήματα που τον απασχολούν αλλά και να δημιουργήσει συνεργασίες που μπορούν να οδηγήσουν σε ερευνητικές και επαγγελματικές επιτυχίες. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη για όλους όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ανάλυση δεδομένων και τη χρήση που βρίσκει στην καθημερινότητα. Αυτό όμως που με κάνει πιο χαρούμενο είναι ότι αν παρακολουθήσεις μερικές συναντήσεις καταλαβαίνεις ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν αρκετές ωραίες πρωτοβουλίες και άνθρωποι με πολλή όρεξη και νέες ιδέες και χωρίς το Digital Αnalytics meetup δεν θα είχαμε γνωριστεί ποτέ.

       

      5. Το… γεράκι της IERAX ANALYTIX, θα ήθελε να μάθει πώς καταγράφει ένας επαγγελματίας του marketing ή της επιχειρηματικής στρατηγικής τις λεγόμενες τάσεις μιας παγκόσμιας αγοράς; Θεωρείς ότι οι νέοι καταναλωτές χτίζουν από μόνοι τους τα brands ή είναι κάτι άλλο που δημιουργεί συμπεριφορικές τάσεις παραπέμποντας σε ρομποτική, machine learning, artificial intelligence και οτιδήποτε άλλο που δεν έρχεται από το μέλλον, αλλά είναι ήδη εδώ;

       

      Το γεράκι της IERAX ANALYTIX είμαι σίγουρος ότι γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις με ακρίβεια τις τάσεις της αγοράς, πόσο μάλλον όταν προσπαθείς να απαντήσεις αυτήν την ερώτηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο και εκεί μπορεί να δώσει λύσεις η τεχνολογία. Παρά το γεγονός ότι συζητάμε πλέον για εξωτικές ψηφιακές τεχνικές που βρίσκουν απαντήσεις σε πολύπλοκα προβλήματα, πολλές μικρές αλλά και μεγάλες επιχειρήσεις δυσκολεύονται ακόμα να περάσουν στην ψηφιακή εποχή. Χωρίς να γίνει αυτή η δύσκολη μετάβαση, δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν όλες τις συναρπαστικές εξελίξεις που συζητήσαμε. Σχετικά με τη συμπεριφορά των καταναλωτών και το πώς επηρεάζεται ή όχι από τις εταιρίες, μπορείς να το περιγράψεις μόνο σαν μια συνεχή ανταλλαγή ιδεών. Οι εταιρίες διαμορφώνονται από τις ανάγκες των καταναλωτών αλλά και οι προτεραιότητες των καταναλωτών αλλάζουν από τα ερεθίσματα που λαμβάνουν από τις εταιρίες. Η αλλαγή που φέρνουν τα digital analytics και η τεχνητή νοημοσύνη είναι ότι μπορούν να κάνουν αυτήν την αλληλεπίδραση πιο προσωπική και προσαρμοσμένη στις ανάγκες του καθενός ξεχωριστά. Αυτή η τάση προσωποποίησης υπηρεσιών και εταιρικών μηνυμάτων, μπορείς να πεις ότι μας δείχνει πως υπερισχύει η γνώμη του καταναλωτή τελικά.

       

      6. Μόνο που σκέφτομαι αλγόριθμους με πιάνει κεφαλαλγία… Τελικά καλός προγραμματιστής γίνεσαι ή γεννιέσαι; What does it take, to master IT?

       

      Θα έλεγα και τα δύο… Πριν γίνεις προγραμματιστής πρέπει να είσαι σίγουρος ότι έχεις το “μικρόβιο“ μέσα σου. Πρέπει να έχεις τη συνεχή ανάγκη για εξέλιξη και τη δίψα να ενημερώνεσαι για καινούριες τεχνολογίες. Μπορείς να πεις ότι κάθε λίγα χρόνια πρέπει να ξαναγίνεσαι προγραμματιστής! Αν δεν υπάρχει ριζωμένη αυτή η ανάγκη μέσα σου, είναι ένα αντικείμενο εργασίας που δύσκολα μπορείς να το παρακολουθήσεις όσο περνάνε τα χρόνια.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter
      Web Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist
      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX 

    The Architect Show: Η Επόμενη Μέρα

    • Όταν ο Βασίλης Μπαρτζώκας από την εταιρεία Design Ambassador μου πρότεινε αν θα ήθελα να συμμετέχω στο δεύτερο TheArchitectShow, η πρώτη μου αντίδραση ήταν σχετικά αιφνιδιαστική. Τι δουλειά μπορεί να είχα εγώ ανάμεσα σε αρχιτέκτονες, product designers και εταιρείες υλικών, σκέφτηκα προς στιγμήν! Όμως τόσο κράτησε, μονάχα μια στιγμή. Γιατί την αμέσως επόμενη, είχα ήδη πάρει την απόφαση μου. Από τις γρηγορότερες και αποτελεσματικότερες σκέψεις που έκανα ποτέ. Τώρα που πέρασαν λίγο οι μέρες και σβήσανε τα φώτα από το live – γιατί στα social media γίνεται χαμός ακόμα – τολμώ να πω ότι η αίσθηση ήταν μοναδική με μια σημαντική υποθήκη για μελλοντική ανάπτυξη και επέκταση.

       

      Η εμπειρία από το συγκεκριμένο event στο συνεδριακό χώρο της Hellexpo στο Μαρούσι (γιατί δεν είναι ούτε συνέδριο, ούτε έκθεση, ούτε ένα meetup από επαγγελματίες κοινού ενδιαφέροντος) είναι όπως και το μισό περιεχόμενο της ομιλίας μου – μια ιστορία δηλαδή που βασίζεται στο αφήγημα ενός νοήματος και απευθύνεται στη δημιουργική Ελλάδα. Αυτή που πρωτοπορεί, εργάζεται, αναθεωρεί και συμβάλλει με όραμα για την νεωτεριστική εξωστρέφεια. Με προσωπικό στυλ, αισθητική στην εργασία και καινοτομία σκέψης.

       

      Δύο γεμάτες μέρες σε μια φιέστα του design και της σχεδιαστικής νοοτροπίας μέσα από μια παραγωγή και ένα creative direction για ρεσιτάλ ενορχήστρωσης. Ομιλητές, εταιρείες, γραφεία, εκθέτες, ξενοδοχεία, σύμβουλοι, δημιουργικοί, φωτογράφοι, εικαστικοί, φοιτητές, καλαίσθητοι κύριοι και κυρίες και φυσικά αρχιτέκτονες σύνδεσαν με τον τρόπο τους το πιο «ντιζαϊνάτο» πρώτο Σαββατοκύριακο του πλέον φρέσκου μήνα. Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από την πρώτη μέρα και αντίστοιχα από τη δεύτερη μέρα του πιο must event της σαιζόν!

       

      Το περιεχόμενο της ομιλίας του FABRIKA Mini Masterclass κινήθηκε σε δύο άξονες. Το Coaching και το Storytelling. Ο συνδυαστικός χαρακτήρας τους επιχείρησε να ενσωματώσει το Management Επιχειρηματικότητας με τη Στρατηγική Επικοινωνίας που χρειάζεται να υπάρχει στην νέα ιδιότητα του οραματιστή αρχιτέκτονα. Η νέα εποχή του ψηφιακού μετασχηματισμού επινοεί διαρκώς καινοτόμες τεχνικές και διαδραστικές συμπεριφορές στον πολιτισμό της καθημερινότητας μας, επηρεάζοντας την ανάλυση περιεχομένου που έχουμε να παραδώσουμε ως έκφραση δημιουργικής στρατηγικής που μετεξελίσσει την ενσυναίσθηση μιας επιχειρηματικής δεξιότητας.

       

      To Coaching Storytelling είναι αυτό που φιγουράρει με εντυπωσιασμό για τις συνθήκες της πρωτοποριακής αντίληψης στο πλαίσιο εργασίας. Διαδικασίες και αξίες κατασκευασμένες από ανθρώπους για ανθρώπους μέσω σεναρίων που εκτελούνται με σκοπό την αλληλουχία μιας ολοκληρωμένης ιστορίας. Και η ιστορία δεν είναι άλλη από την επαγγελματική διαμόρφωση ταυτότητας του νέου χαιρετισμού στρατηγικής αναθεώρησης για ένα φρέσκο προσδιορισμό χάραξης αρχιτεκτονικής προσωπικότητας. Για να βλέπουμε το τοπίο για το οποίο εργαζόμαστε και παράγουμε υπηρεσίες με μια διαφορετική και πολλές φορές ανατρεπτική ματιά που εμποδίζει τη στατική σκέψη.

       

      Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε με το πιο θετικό πρόσημο λέγοντας χίλια μπράβο σε όλους τους συντελεστές και τους ανθρώπους που εργάστηκαν για λογαριασμό αυτού του θαυμάσιου αποτελέσματος. Η γιορτή της Αρχιτεκτονικής και του Design έβαλε τις βάσεις για το πλέον άρτιο και οργανωμένο summit που θα μπορούσε να υπάρχει στην Ελλάδα! Συγχαρητήρια επίσης στις εταιρείες – χορηγούς του event αλλά και σε όλα τα ψηφιακά μέσα που κάλυψαν με αναπαραγωγή περιεχομένου με τον πιο αποδοτικό και επικοινωνιακό τρόπο την δημιουργική και παραγωγική ιδέα της Design Ambassador και του Archisearch σε συνεργασία με την Medexpo ως προς την οργάνωση και της Bllend για το σχεδιασμό του experience concept.

       

      Θα ήθελα να κλείσω αναφέροντας ένα απόσπασμα από την ομιλία μου, σημειώνοντας πως «ο κόσμος δεν είναι κάποιοι άλλοι, αλλά εμείς αναπτύσσοντας την επιχειρηματική πλευρά του εαυτού μας, με τα ταλέντα που καθοδηγούμε και φυσικά με τις ιστορίες που αφηγούμαστε». Συνεπώς, ίσως η ώρα της αλλαγής που ξεκινάει ο επαναπροσδιορισμός και η επανασύσταση του προσωπικού και επαγγελματικού μας χαρακτήρα χρειάζεται μια αναθεώρηση ως προς τη διαμόρφωση του επιχειρηματικού διαφωτισμού της αρχιτεκτονικής και του σύγχρονου Design Of Things. Βασίλη σ’ ευχαριστώ πολύ! Μέχρι τον επόμενο Μάιο, τα highlights του video θα είναι στο repeat…

    Maria’s Next (8): Call him by his name. Τσαμπίκος Κοκκάρης/ Metagenesis

    • Στη διαφημιστική αγορά της πόλης, όλοι τον ξέρουν με το… μικρό του. Ο ίδιος βέβαια χιουμοριστικά αναφέρει ότι το πιο δύσκολο project που είχε ποτέ ήταν ακριβώς αυτό: να εμπεδώσουν οι Θεσσαλονικείς ότι το “Τσαμπίκος” δεν είναι… επώνυμο! Γεννημένος στη Ρόδο, με σπουδές Marketing and Business Administration και Διαφήμισης, εμπειρία 25 χρόνων και μια σημαντική θητεία στον κλάδο, που ξεκίνησε από κάποιες σπουδαίες διαφημιστικές και συνεχίστηκε στη δική του θρυλική Metagenesis, ο Τσαμπίκος Κοκκάρης είναι και Communication Manager του TEDxThessaloniki και Πρόεδρος του Marketing Club. Είναι επίσης ο σημερινός φιλοξενούμενος της δικής μας Μαρίας από το #MariasNext. Και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό.

       

      Συνιδρυτής της Metagenesis και μια πορεία δυο δεκαετιών στη διαφήμιση. Πόσο… μεταγενέστερα είναι τα πράγματα στην αγορά από τότε που ξεκίνησες;

       

      Όταν ιδρύσαμε τη Metagenesis με τον Δημήτρη Καψημάνη, στην αγορά πέρα από 2-3 εξαιρέσεις, οι παραδοσιακοί διαφημιστές δούλευαν κυρίως εμπειρικά, με το βαλιτσάκι στο χέρι. Το brief από τον πελάτη ήταν της μορφής «κάνε μου μία ωραία διαφήμιση». Τότε είχαμε τον δύσκολο ρόλο να οργανώσουμε το επάγγελμα της διαφήμισης και να εκπαιδεύσουμε τους πελάτες. Οι περισσότεροι διαφημιστές γνώριζαν τη δουλειά πρακτικά, χωρίς να έχουν σπουδές σε σχετικό αντικείμενο. Υπήρχαν ταλέντα φυσικά, και οι επιτυχίες τους οφειλόταν αποκλειστικά στο ταλέντο τους. Υπήρχαμε κάποιοι που είχαμε σπουδάσει marketing και διαφήμιση και κάποιοι που είχαν δουλέψει στο εξωτερικό, οι οποίοι αναλάβαμε το δύσκολο έργο της οικοδόμησης ενός οργανωμένου κλάδου, της εκπαίδευσης των πελατών και του προσωπικού. Κάποιες από τις παλιές εταιρείες έκλεισαν στην πορεία. Σήμερα υπάρχουν αρκετές οργανωμένες διαφημιστικές εταιρείες, η νέα γενιά βρίσκει την αγορά με πιο εκπαιδευμένους πελάτες, πιο μορφωμένα και εξειδικευμένα στελέχη, που παράγουν ποιοτική δουλειά. Η ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας, του internet και τα νέα μέσα προώθησης και marketing, φυσικά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας πραγματικότητας και στον επαναπροσδιορισμό πρακτικών marketing. Eπίσης άλλαξε πολύ και ο καταναλωτής στον οποίο απευθυνόμαστε. H νοικοκυρά του ’90 δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή γυναίκα και επαγγελματία.

       

      Πρόεδρος στο Marketing Club. Ένα προσωπικό όραμα που ξεκίνησε με μια παρέα και εξελίχτηκε στο μεγαλύτερο club στελεχών μάρκετινγκ στην Ελλάδα. Μίλησέ μας γι’ αυτό το ταξίδι και τα όνειρα που έχεις για το Marketing Club.

       

      Το MC ιδρύθηκε πριν 8 περίπου χρόνια, μέσα στην καρδιά της κρίσης, όταν μια ομάδα στελεχών και επιχειρηματιών που πιστεύουμε πολύ στο marketing αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα, όπου ο ένας θα βοηθάει τον άλλο και όλοι μαζί το επιχειρείν. Μέσα σε περίπου 4 χρόνια, είδαμε ότι η αγάπη για το marketing ήταν τεράστια, πολλά στελέχη και επιχειρηματίες γέμιζαν τις αίθουσες των εκδηλώσεών μας. Αποφασίσαμε λοιπόν να το “ανοίξουμε” και στα στελέχη της Διοίκησης Επιχειρήσεων και στους επιχειρηματίες. To Marketing Club σήμερα αναγνωρίζεται από όλη την αγορά ως ένα από τα πιο καινοτόμα και δραστήρια club σε όλη τη χώρα! Το ταξίδι είναι δύσκολο αλλά δημιουργικό. Θα συνεχίσουμε με ακόμη περισσότερη διάθεση να παράγουμε γνώση, να σχεδιάζουμε επιτυχημένα επιμορφωτικά σεμινάρια και business networking meetings, να δημιουργούμε ευκαιρίες για τους νέους, να παράγουμε ιδέες μέσω των brainstorming games που βοηθούν τις επιχειρήσεις να αναπτυχθούν, να αναδεικνύουμε τα οφέλη του marketing για τις επιχειρήσεις. Τέλος, δεν θα σταματήσουμε να δραστηριοποιούμαστε στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στηρίζοντας συλλόγους και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μέσα από τις εκδηλώσεις μας. Στους άμεσους μεγάλους στόχους μας, είναι η θέσπιση βραβείων Marketing και Νεανικής Επιχειρηματικότητας. To Marketing Club αντλεί τη δύναμή του από την ομάδα, θεωρώ το ρητό «ενός ανδρός αρχή» ξεπερασμένο, όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε πολλά, δεν είναι τυχαίο ότι το slogan μας είναι το “TOGETHER WE ARE STRONGER”.

       

      Πόση… Ρόδος κυκλοφορεί στο αίμα σου; Πώς γίνεται ένας νησιώτης να επιβιώνει στη γρήγορη καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης;

       

      Οι νησιώτες έχουμε μάθει να συναναστρεφόμαστε με πολλούς λαούς και να προσαρμοζόμαστε σε καταστάσεις. Μεγάλωσα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, είχα δύσκολα, αλλά συνάμα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια και έμαθα να προσαρμόζομαι παντού. Ως μέλος πολύτεκνης οικογένειας έμαθα να μοιράζομαι και να συνεργάζομαι. Στη Ρόδο είναι όλες μου οι παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις. Φεύγοντας, ήρθα στη Θεσσαλονίκη, μετά πήγα στην Αγγλία και αργότερα στην Αθήνα, όπου κέρδισα τεράστια εμπειρία, ενισχύθηκαν οι αντοχές μου και διευρύνθηκαν οι ορίζοντές μου. Επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη συνειδητοποιημένος πως είναι η πόλη που αγαπώ και θέλω να μείνω και να δημιουργήσω. Έπρεπε να τα καταφέρω μόνος μου, δούλεψα και συνεχίζω να δουλεύω πολύ σκληρά. Πιο μεγάλη πόλη, πιο έντονοι ρυθμοί, αγωνίστηκα ανάμεσα σε αγνώστους, έχασα πολλές μάχες, κέρδισα επίσης, και θεωρώ πως τα κατάφερα. Είμαι στη Θεσσαλονίκη περισσότερα χρόνια από όσα έχω ζήσει στη Ρόδο, η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη πατρίδα μου, εδώ έκανα τη δική μου δουλειά και τη δική μου οικογένεια. Βέβαια ποτέ δεν εγκαταλείπω τη Ρόδο και το χωριό μου την Παστίδα, εκεί βρίσκεται η μητέρα μου, τα 5 αδέρφια μου, τα 8 ανίψια μου και οι φίλοι μου και τους επισκέπτομαι όσο συχνά μου επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου.

       

      Ποια είναι η αίσθηση σου για τα επιχειρηματικά πράγματα στην Ελλάδα το 2020; Πόσο έχει επηρεάσει το digital marketing τη στρατηγική των επιχειρήσεων; Μήπως υπάρχει και κάποιος αποσυντονισμός από την τόσο ψηφιακή πραγματικότητα;

       

      Η αίσθησή μου είναι πως έχει αρχίσει να υπάρχει τα τελευταία χρόνια μία επιστροφή στην ομαλότητα, αλλά είμαστε μόνο στην αρχή. Στη χώρα μας πρέπει να γίνουν πολλά, χρειάζεται νέο χρήμα, αύξηση των επενδύσεων και των εξαγωγών, ενίσχυση της καινοτομίας, στοχευμένες επιδοτήσεις και σχέδιο, που δεν φαίνεται να έχουμε για το επιχειρείν σαν χώρα. Οι ξένοι δεν επενδύουν ουσιαστικά στην Ελλάδα και οι ελληνικές επιχειρήσεις επίσης φεύγουν λόγω υπερφορολόγησης. Χρειάζεται ένα σταθερό εθνικό φορολογικό σχέδιο, για τουλάχιστον 10 χρόνια, ώστε ο επιχειρηματίας να αναπτύξει και να εφαρμόσει σχέδιο, αλλά και να το διασφαλίσει. To digital marketing έχει μεγάλη απήχηση και επηρεάζει τόσο τις επιχειρήσεις, όσο και τους καταναλωτές. Όλοι εμείς που ζούμε καθημερινά στον κόσμο της διαφήμισης, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε τις νέες τάσεις και τα νέα εργαλεία που μας χάρισε η ψηφιακή επανάσταση. Υιοθετούμε και εφαρμόζουμε, επιλεκτικά πάντα, ό,τι ταιριάζει στην στρατηγική του κάθε μας πελάτη. Υπάρχει φυσικά κάποιος αποσυντονισμός στα όρια της μόδας, εμείς πρέπει, και λειτουργούμε σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του πελάτη, χτίζοντας αποτελεσματικές και ουσιαστικές στρατηγικές.

       

      Το… γεράκι από την IERAX ANALYTIX θα ήθελε να μάθει πώς μετριέται η ψυχολογία και το συναίσθημα σε μια αγορά, πριν πάρεις την απόφαση για το τι στρατηγική θα ακολουθήσεις.

       

      Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω πολύ στην έρευνα αγοράς. Πριν προτείνουμε στρατηγική επικοινωνίας στους πελάτες μας, πραγματοποιούμε έρευνα αγοράς. Η συλλογή των δεδομένων από τις κατάλληλες ομάδες πληθυσμού και η αξιολόγηση των πληροφοριών, βοηθούν στο χτίσιμο της στρατηγικής με το χαμηλότερο δυνατό ρίσκο. Εξειδικευμένες ποιοτικές έρευνες μπορούν να μετρήσουν την ψυχολογία και τη συμπεριφορά του καταναλωτή, κυρίως μετρώντας τον βαθμό ικανοποίησής του μετά την αγορά και κατά πόσο αυτός θα επηρεάσει επόμενη αγορά. Δίνουμε βάση τόσο στην ικανοποίηση του πελάτη, όσο και στην πιστότητά του που μετριέται με το συναίσθημα. Αλλά αυτά είναι καταλληλότερος να μας απαντήσει το γεράκι της IERAX.

       

      Έχεις personal favorites σε αυτές τις δύο δεκαετίες δημιουργίας;

       

      Κάθε μία από τις δουλειές μας είναι αγαπημένη μου, σε όλες επενδύουμε σαν να ήταν η πρώτη μας δουλειά. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια θα ήταν η τελευταία πολύ επιτυχημένη καμπάνια των Welcome Stores, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Λάκης Γαβαλάς, με slogan «Μην είσαι βλάκυ, άκου το Λάκη». Η καμπάνια αυτή τα έχει όλα, είναι χιουμοριστική και ανατρεπτική, με υψηλό impact τόσο στο κοινό, όσο και στην αγορά και έγινε πολύ γρήγορα talk of the town. Με τα Welcome Stores ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το 2011, όπου τα 18 καταστήματα τότε, έγιναν σήμερα 85 σε όλη την Ελλάδα, με το τζίρο να φτάνει τα 64 εκ. ευρώ. Άλλες αγαπημένες δουλειές, είναι η WΑΤΤ + VOLT η οποία πρόσφατα έφτασε τους 100.000 ευχαριστημένους πελάτες, το City College όπου κάθε χρόνο διαχειριζόμαστε την ολοκληρωμένη επικοινωνία στην Ελλάδα και την ψηφιακή καμπάνια για 7 χώρες, τα καινοτόμα ζυμαρικά ΜΑΚΒΕΛ που μας κάνουν περήφανους σε όλο τον κόσμο, το ΕβΛΟΓΗΜΕΝΟ νηστίσιμο που λανσάραμε πριν 2 χρόνια και πλέον έχει γίνει leader στην αγορά, το τσάι TUVUNU, ένα εγχείρημα που έχει τη δυναμική να αλλάξει τα δεδομένα στην παγκόσμια αγορά αναψυκτικών, η καμπάνια Pizza Party που αύξησε σημαντικά τις πωλήσεις της Roma Pizza, και τέλος δε θα μπορούσα να μην αναφέρω το ΜΕΛΕΚΟΥΝΙ της Ρόδου, για ουσιαστικούς και συναισθηματικούς λόγους! Πρόσφατα αναλάβαμε τις δημιουργικές εργασίες και τη διαφήμιση της καμπάνιας Sail For Pink, για τις γυναίκες με καρκίνο του μαστού, όπως και το τηλεοπτικό spot του Συλλόγου Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες Β. Ελλάδος – ΛΑΜΨΗ. Σαν εταιρεία με κοινωνικό πρόσωπο, προσπαθούμε πάντα να αναλαμβάνουμε δράσεις στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης και είναι και αυτές αγαπημένες δουλειές, γιατί μας κάνουν πάνω απ’ όλα να αισθανόμαστε άνθρωποι!

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      FABRIKA Admin: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Digital Copywriter/ Social Media Specialist

      Content Placement: Powered by IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (7): Let’s define good design. Ιωάννης Εργελετζής

    • Άλλο να στο λέω κι άλλο να το… δεις. Ο Ιωάννης Εργελετζής είναι ένας από εκείνους τους δημιουργούς που κάνουν το σύμπαν της οπτικής επικοινωνίας ένα (και δύο και τρία) τσικ πιο συναρπαστικό! Οι εικονογραφήσεις του είναι ιδιαίτερες όσο και χαρακτηριστικές. Αυτό που θα λέγαμε χάρμα οφθαλμών! Visual masterpieces, σε απλά αγγλικά, που δεν χορταίνεις να κοιτάς. Δημιουργίες που ξεχωρίζουν από τον θόρυβο, επιβάλλονται με την καθαρότητά τους και αποτελούν μια ωδή στην αισθητική. Ο Ιωάννης Εργελετζής συνήθως γράφει ιστορία (και ιστορίες) με σχήματα και χρώματα. Ενίοτε όμως και με… λέξεις. Και τα λέει ωραία. See for yourself!

       

      Γραφίστας, εικονογράφος, creative director του TEDx, συνιδρυτής της Kemosabe Design Studio, δημιουργός του To Name But A Few. Αν έπρεπε να επιλέξεις μια μόνο ιδιότητα για να συστηθείς σε ένα κοινό που δεν σε γνώριζε, ποια θα ήταν αυτή;

       

      Το να συμπεριλάβεις πολλά πράγματα και ιδιότητες σε έναν τίτλο πάντα έχει τη δυσκολία του. Βέβαια το πώς θα συστηθείς στον κόσμο εξαρτάται από το είδος του κοινού και το πόσο εξειδικευμένο είναι. Για παράδειγμα το να απευθύνεσαι σε οργανισμούς, στον εμπορικό-επιχειρηματικό κόσμο, σε παιδιά ή σε ένα ευρύτερο κοινό με ποικίλα ενδιαφέροντα. Το σημαντικό σε κάθε επιμέρους κοινό είναι να μπορείς να μιλάς τη γλώσσα τους, να επικοινωνείς ουσιαστικά & άμεσα κάτι που αποτελεί τη μεγαλύτερη χαρά, και ανταμοιβή.

       

      Όταν εικονογραφείς, έχεις ένα ιδιαιτέρως χαρακτηριστικό στυλ. Πώς το κατέκτησες;

       

      Μάλλον εκείνο με κατέκτησε! Ως γνωστόν σύμφωνα με τον διαδεδομένο “κοινωνικό μύθο” χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του μυαλού μας. Φαντάζομαι λοιπόν ότι το υπόλοιπο 90% μας χρησιμοποιεί εκείνο! 🙂 Πέρα τώρα από μύθους και αποφθέγματα, θεωρώ πως είναι σημαντικό να ξεκλειδώνουμε και να εκφράζουμε τις δυνατότητές μας με έναν θετικό και δημιουργικό τρόπο. Αυτή η δημιουργικότητα και φαντασία αποτελούν την υπεραξία μας, είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε, αλλά και να επικοινωνούμε ουσιαστικά με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας.

       

      Έχεις χρόνια στο… δημιουργικό κουρμπέτι, κι όμως, κάθε δουλειά σου αποπνέει μια πρωτοφανή φρεσκάδα. Ποιο είναι το μυστικό της αιώνιας δημιουργικής σου νιότης;

       

      Υποθέτω πως το “μυστικό” είναι η αυθεντικότητα και η αφοσίωση, γιατί μόνο έτσι δεν επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου (και τους άλλους) και καταφέρνεις να δημιουργείς φρέσκα και πρωτότυπα πράγματα.

       

      Ας μιλήσουμε για το TEDx. Τι είναι αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη διοργάνωση τόσο δημοφιλή και ποια η δική σου συμβολή;

       

      Εκείνο που πιστεύω ότι αναδεικνύει το TEDx Thessaloniki όπως το και κάθε TEDx, είναι η πίστη στην ανθρώπινη θέληση, αποτελώντας ζωντανό παράδειγμα για ιδέες που αξίζει να διαδοθούν. Όλο αυτό αφορά στο σθένος, το θάρρος, την προσήλωση σε μια ιδέα/έναν στόχο, που αποτελούν τα κύρια συστατικά της επιτυχίας, και χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους πίσω από κάθε ιστορία που μοιράζονται μαζί μας και που τους κάνουν πραγματικά αξιοσημείωτους! Η δική μου συμβολή στο TEDx Thessaloniki τα τελευταία 7 χρόνια αφορά στο κομμάτι του σχεδιασμού & ενδυνάμωσης της οπτικής του ταυτότητας. Ως μέλος της εκτελεστικής επιτροπής τα τελευταία χρόνια, συνέβαλα μέσα από την επιμέλεια της οπτικής επικοινωνίας και τον πρωτότυπο σχεδιασμό, στην ανάδειξη του brand, ώστε να γίνει γνωστό στον κόσμο και να καθιερωθεί ως ένα από τα πιο δημοφιλή event της πόλης. Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας συνεχούς και δύσκολης διαδικασίας που πραγματικά αξίζει να βιώσει κανείς, για αυτό στο φετινό TEDx Thessaloniki αποφάσισα να έχω κυρίως συντονιστικό-συμβουλευτικό χαρακτήρα, δίνοντας σε νέα παιδιά την ευκαιρία-πρόκληση να δημιουργήσουν και να ζήσουν την εμπειρία του event!

       

      To Name But A Few. Δύο βιβλία, με αγίους και αγίες από όλον τον κόσμο, ή αλλιώς μια εναλλακτική προσέγγιση στις ονομαστικές γιορτές. Πώς προέκυψε αυτό το άκρως ευρηματικό concept;

       

      To Name But A Few, μια έκδοση αφιερωμένη σε αγίους και αγίες από όλον τον κόσμο. Μια έκδοση διαφορετική όμως! Με φρέσκο, καθαρό, minimal εικαστικό με απλές γραμμές και έντονα χρώματα. Δύο ανεξάρτητα booklets με βραβευμένες εικονογραφήσεις συνοδευόμενα από αντίστοιχο λεκτικό της ιστορίας του κάθε αγίου. Ένα concept με πλουραλιστικό χαρακτήρα με το οποίο φιλοδοξούμε να επικοινωνήσουμε με όλον τον κόσμο μέσα από το design. Η ιδέα προέκυψε πριν από χρόνια όταν η Λία Μιχαηλίδου μου πρότεινε να δημιουργηθεί ένας πρωτότυπος σχεδιασμός υπό τη μορφή ευχετήριας κάρτας για τις πιο γνωστές ονομαστικές εορτές, ώστε να ευχόμαστε σε φίλους και συνεργάτες με έναν άμεσο, σύγχρονο και ξεχωριστό τρόπο. Όλο αυτό το εγχείρημα αρχικά εφαρμόστηκε στα social media γνωρίζοντας μεγάλη απήχηση και αποδοχή. Το επόμενο βήμα ήταν να συλλέξω όλο αυτό το πολύτιμο υλικό σε ένα βιβλίο, αποσπώντας τη βράβευση για την εικονογράφηση και τον πρωτότυπο σχεδιασμό του. Στην πορεία το βιβλίο εμπλουτίστηκε με ακόμα περισσότερα ονόματα, σχεδιάστηκαν κι άλλες εικονογραφήσεις και με τη συνδρομή του Γιώργου Μαντζουρανίδη, ο οποίος ενσωμάτωσε σε κάθε όνομα από ένα mini αλλά περιεκτικό λεκτικό, οδηγηθήκαμε στα δύο βιβλία με τίτλο “To Name But A Few” και “That Rings A Bell” αντίστοιχα. Θα τα βρείτε σε memorabilia και design gift καταστήματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό!

       

      Βραβεία, διακρίσεις, χειροκρότημα. Στο τέλος της ημέρας, όταν τα φώτα σβήνουν, τι είναι αυτό που μένει;

       

      Στη δουλειά μας υπάρχει μια συνεχής εγρήγορση και ευελιξία, χωρίς ωράρια και αργίες, οπότε σίγουρα χρειάζονται μικρά κενά ξεκούρασης όταν αυτό είναι εφικτό! Πέρα τώρα από την ικανοποίηση και αναγνώριση που προσφέρει μια δουλειά, εκείνο που θεωρώ ουσιαστικό και αποτελεί επιτυχία είναι το πρακτικό κομμάτι, δηλαδή η προβολή & προώθηση των προϊόντων/υπηρεσιών που σχεδιάζουμε. Και για να το πετύχεις αυτό δεν πρέπει να επαναπαύεσαι ποτέ αλλά να ξεκινάς κάθε φορά από το μηδέν, με κύριο κριτήριο να διατηρείς ψηλά τον πήχη, διαθέτοντας πάντα ένα υψηλό επίπεδο design και υπηρεσιών.

       

      Το… γεράκι από τη συνεργαζόμενη εταιρεία μας IERAX ANALYTIX, ρωτάει τι σε κάνει «αετομάτη» στην οπτική επικοινωνία επιλέγοντας το πιο κατάλληλο αποτέλεσμα στη δημιουργική διαδικασία; Πώς καταφέρνεις να μετατρέψεις κάθε project σε μια μετρήσιμη δουλειά που τραβάει όλα τα βλέμματα;

       

      Σίγουρα εκτός από το πνεύμα δημιουργικότητας που αποτελεί βασικό παράγοντα για την επιτυχημένη ολοκλήρωση μιας δουλειάς, υπάρχει ένας συνδυασμός πραγμάτων που επίσης συντελούν στην υλοποίηση ενός άρτιου project, τα οποία είναι η προσωπική αισθητική, η εμπειρία, η αντίληψη, η τεχνική προσήλωση στις λεπτομέρειες και η συνέπεια. Αν τώρα θέλουμε να είμαστε πραγματικά ουσιαστικοί και διαχρονικοί ως προς αυτό που κάνουμε, οφείλω να αναφέρω ως σημαντική την πεποίθηση πως μέσα σε έναν κόσμο τεχνολογίας, η αισθητική αποτελεί ζωντανή ένδειξη πολιτισμού, ευημερίας και πολλές φορές κοινωνικής συνείδησης.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Photo Credits: Στέφανος Τσακίρης

      Content Placement: Powered By IERAX ANALYTIX

    Maria’s Next (6): Sky is the limit! Βασίλης Τσουλής

    • Είναι ο άνθρωπος πίσω από το hashtag #billaseisai που κάνει θραύση στο Internet όταν το θέμα είναι τα startups, η επιχειρηματικότητα, το business innovation. Το όνομά του έγινε ξακουστό στη MAC ελληνική κοινότητα, ὀσο διατελούσε χρέη Education Market Manager της Apple. Όλα αυτά πριν αναλάβει δράση ως Director of Career, Employability & Enterprise Center στο City College. Ως Co-Founder και Chairman του φορέα Young Enterpreneurs of Thessaloniki, συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του στα επιχειρηματικά δρώμενα της νέας και διαρκώς μεταβαλλόμενης ψηφιακής οικονομίας. Το όνομά του είναι Βασίλης Τσουλής και η δέσμευση σαφής: The best is YET to come!

       

      Πολυτάλαντος, πολυπράγμων και πολυταξιδεμένος. Τρία στοιχεία που σε διακρίνουν. Νομίζεις πως είναι ικανά να ορίσουν το κοκτέιλ επιτυχίας ενός σύγχρονου επιχειρηματία; 

       

      Πιθανόν ναι, όχι από μόνα τους ωστόσο. Το όποιο ταλέντο, ενδιαφέροντα και εμπειρίες πρέπει να συνδυαστούν με πολλά άλλα στοιχεία. Κατάρτιση, γνώση αντικειμένου σε βάθος, οργανωτικότητα, σχεδιασμό, στρατηγική, συστηματική και συνεχή προσπάθεια, ομαδικότητα, συνέπεια, ηγεσία είναι κάποια από τα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει ένας σύγχρονος επιχειρηματίας – επαγγελματίας (entrepreneur – intrapreneur) ώστε να μπορεί να σταθεί σοβαρά, ανταγωνιστικά και αποτελεσματικά στο σύγχρονο, ευμετάβλητο, δυναμικό περιβάλλον. Σίγουρα, οι προαναφερθείσες εμπειρίες μπορούν να λειτουργήσουν θετικά στην καλλιέργεια και την ανάπτυξη του απαραίτητου αυτού προφίλ της εξωστρέφειας, της καινοτομίας, της συνεργατικότητας και των συνεργιών. Εξαιρετικά σημαντική είναι επίσης, η επαφή με άλλες χώρες και η ανάπτυξη συνεργατικών δικτύων, αλλά και η συνεχής ενημέρωση και εκπαίδευση.

       

      Είσαι γνωστός από τα… γεννοφάσκια της Apple στη MAC ελληνική κοινότητα. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τη φιλοσοφία της συγκεκριμένης εταιρείας από οποιαδήποτε άλλη εταιρεία τεχνολογίας και γιατί αν κολλήσει κάποιος μαζί της δύσκολα θα ξεκολλήσει;

       

      Αυτό που χαρακτήριζε τη συγκεκριμένη εταιρεία (και συνεχίζει να την χαρακτηρίζει σε αρκετά μεγάλο βαθμό, παρά τις αλλαγές μέσα στο πέρασμα του χρόνου) είναι η απλότητα χρήσης, η αποτελεσματικότητα, η μεγάλη και ποιοτική διάρκεια χρήσης. Σίγουρα, η γενικότερη αισθητική, τόσο του hardware όσο και του software, το μοναδικό design, η επιλογή και η ποιότητα υλικών. Όλα αυτά τα σημεία δημιουργούν μια ελκυστική και ρεαλιστικά πρακτική και παραγωγική πρόταση. Αυτό που χρειάζεται δηλαδή ένας απλός οικιακός αλλά και ένας επαγγελματίας χρήστης.

       

      Στο CITY COLLEGE είσαι Director of Career, Employability & Enterprise Centre. Σε απλά ελληνικά τι ακριβώς κάνεις;

       

      Προσπαθώ να ενισχύσω σε διάφορα επίπεδα και σε στενή σύνδεση με την ακαδημαϊκή διδασκαλία, τη συνολική εμπειρία και το επαγγελματικό προφίλ των φοιτητών, χρησιμοποιώντας τη δικτύωση και την εξειδίκευση σε σχέση με την επιχειρηματικότητα και την αγορά. Αποστολή μου είναι να προσφέρω μια σειρά δράσεων που θα ενισχύσουν τις δεξιότητες των φοιτητών. Αναπτύσσουμε στενές σχέσεις δικτύωσης και συνεργασίας με επιχειρήσεις, startups, φορείς, μέσα από ομιλίες, εκδηλώσεις, σεμινάρια και εργαστήρια με καλεσμένους ομιλητές, τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό. Οργανώνουμε επισκέψεις σε φορείς και εταιρείες. Μεθοδεύουμε συνέργειες και projects με επιχειρήσεις, εντός και εκτός του ακαδημαϊκού προγράμματος. Προσπαθούμε να φέρουμε τους φοιτητές μας κοντά στην πραγματικότητα των επιχειρήσεων και της αγοράς. Πιστεύουμε ότι έτσι θα είναι πιο εύκολη και πιο άμεση για αυτούς η είσοδος στην αγορά εργασίας, αλλά και ότι η μετέπειτα πορεία τους στον επαγγελματικό στίβο θα είναι ανταγωνιστική και επιτυχημένη σε βάθος χρόνου.

       

      Το business networking που έχεις κατακτήσει μέσω του Y.E.T. (Young Entrepreneurs of Thessaloniki) είναι εξαιρετικά μεγάλο, πολυσχιδές και πολύτιμο. Θα έλεγε κανείς πως είναι και μια προσωπική περιουσία πνευματικού κεφαλαίου. Συμφωνείς; Τι χρειάζεται τελικά για να διεισδύσει κάποιος στις μεγάλες εταιρικές γνωριμίες αν δεν γνωρίζει πρόσωπα – κλειδιά;

       

      Το networking, η δικτύωση είναι ιδιαίτερα σημαντική για μένα. Γνωρίζουμε ανθρώπους και αναπτύσσουμε επαφές καθημερινά, σε διάφορα επίπεδα, με διαφορετικούς ρόλους και για διάφορους λόγους. Σίγουρα στην περίπτωσή μου είναι αποτέλεσμα προσπάθειας ετών. Ένα δίκτυο επαφών χτίζεται βήμα – βήμα, τηλεφώνημα – τηλεφώνημα, συνάντηση – συνάντηση. Σίγουρα χρειάζεται θάρρος, ίσως και μια άγνοια κινδύνου στο ξεκίνημα, συνδυαστικά με το νεαρόν της ηλικίας. Η αποτελεσματικότητα, η συνέπεια και η θετική συμμετοχή (δώσε και κάτι, μην ζητάς μόνο!) είναι παράγοντες που μπορούν να βοηθήσουν. Και από εκεί και μετά… the sky is the limit!

       

      Στο internet είσαι γνωστός με το caption #billaseisai. Πόσο… Μπίλλας είσαι τελικά και γιατί όποιο startup και αν κάνει launch, σίγουρα θα έχεις κάποια σχέση με αυτό;

       

      Θα ομολογήσω είμαι the real billas! ☺ Μέσα από τις διάφορες επαγγελματικές ενασχολήσεις παρακολουθώ προσεκτικά τα δρώμενα στο οικοσύστημα των startups, αλλά σίγουρα δεν έχω άμεση σχέση με όλα όσα συμβαίνουν σε αυτό τον χώρο. Πολύ πιθανόν όμως να συνεργαστώ με πολλά από αυτά τα startups, άμεσα ή έμμεσα (στο πλαίσιο κάποιου ευρωπαϊκού προγράμματος, συμμετοχή σε κάποια εκδήλωση που ίσως οργανώνω κλπ). Τυχαίνει με κάποια να έχω και πιο στενή σχέση, ίσως μάλιστα να είμαι και co-founder (γίναμε πολλοί πλέον!)

       

      Τι πιστεύεις ότι λείπει από τη Θεσσαλονικιώτικη επιχειρηματική σκηνή και πώς γίνεται να το αποκτήσει; Πόσο επηρεάζει η πολιτική (κεντρική, περιφερειακή, αυτοδιοικητική) την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας;

       

      Σίγουρα είναι μακριά από το κέντρο των εξελίξεων. Στην Αθήνα λόγω της συγκέντρωσης του όγκου των κατοίκων και των -μεγάλων και πολυεθνικών- επιχειρήσεων υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, μεγαλύτερη αγορά και δυνατότητες εξέλιξης. Από την άλλη πλευρά, η Θεσσαλονίκη χαρακτηρίζεται ακόμη και σήμερα, από επιχειρήσεις -οικογενειακές επί το πλείστον- μικρομεσαίου βεληνεκούς που ταλαιπωρούνται από έλλειψη οράματος, δεξιοτήτων και κεφαλαίου, οπισθοδρόμηση σε τομείς τεχνολογίας και συνολικά μεσαίες ανταγωνιστικές δυνατότητες. Βέβαια, υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη παραδείγματα επιτυχίας σε διάφορους τομείς (π.χ. design, IT-Tech, media – marketing, εκπαίδευση, τουρισμός – εστίαση, μεταποίηση, εμπόριο κλπ). Η πόλη πρέπει να εστιάσει και να εκμεταλλευτεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, (βελτιωμένες υποδομές σε αεροδρόμιο, λιμάνι και δίκτυα μεταφορών, στρατηγική θέση στη ΝΑ Ευρώπη, ανθρώπινο δυναμικό, εκπαιδευτικά ιδρύματα), σε συνδυασμό με μια κοινή στρατηγική των τοπικών φορέων.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

    Maria’s Next (5): Clicks beyond clichés. Στέφανος Τσακίρης / Φωτογραφείον

    • Στην εποχή της απόλυτης εικονοκρατίας, ο βομβαρδισμός των κλικ συνθέτει  το τοπίο μιας ανελέητης… εικονομαχίας. Ο Στέφανος Τσακίρης είναι από εκείνους τους φωτογράφους που μας αφοπλίζει με το ταλέντο του, κερδίζοντας τις εντυπώσεις με τη δουλειά του. Φοίτησε στη σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών, στο τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Μέσων, όπου και μαθήτευσε δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους του χώρου, όπως τους Σ.Πάσχο, Κ.Αντωνιάδη και έπειτα τον Γ.Δήμου.  Από το 2004, φωτογραφίζει για τη διαφήμιση και τη μόδα, ενώ προσφέρει και εξειδικευμένες φωτογραφικές υπηρεσίες, όπως ψηφιοποιήσεις ιδιωτικών συλλογών, υποβρύχιες φωτογραφίσεις ή φωτογραμμετρίες. Κορυφαία στιγμή στη διαδρομή του, όταν το 2017 και με τη βοήθεια της ομάδας του, κατέκτησε το Guiness World Record με ένα καλλιτεχνικό φωτογραφικό πρότζεκτ.

       

      Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, ως είθισται να λέγεται. Εδώ του ζητήσαμε να ακολουθήσει την αντίθετη διαδρομή. Να μας μιλήσει με (πολύ λιγότερες από 1000) λέξεις για τη δύναμη της εικόνας.

       

      Professional photographer στην εποχή των smart phones. Σε μια πραγματικότητα που όλοι δηλώνουν… φωτογράφοι των στιγμών τους, τι είναι αυτό που κάνει την επαγγελματική φωτογραφία πιο επίκαιρη από ποτέ;

       

      Επαγγελματικό θεωρώ ένα προϊόν το οποίο είναι ολοκληρωμένο και δοκιμασμένο από τον δημιουργό του, οπότε στους ωκεανούς των εικόνων ξεχωρίζουν και αναζητούνται οι αισθητικά πλήρεις δουλειές. Η επαναλαμβανόμενη επιτηδευμένη τεχνική δεν είναι πάντα αυτοσκοπός, αλλά στην εποχή της εξειδίκευσης είναι ένα καλό προσόν. Οπότε προς το παρόν τα smart phones έχουν αυστηρά όρια.

       

      Τι σου κάνει κλικ όταν δουλεύεις; Έχεις αγαπημένα θέματα;

       

      Όταν τα αγαπημένα θέματά μου γίνουν δουλειά, τότε θα έχω πιάσει το ιδανικό. Κλικ προς το παρόν μου κάνει η άρτια τεχνικά φωτογραφία όσον αφορά στη φόρμα της, ενώ τα κοινωνικά θέματα είναι επίσης προς το παρόν αυτά που έχουν την προτεραιότητα. Αστική ανθρώπινη δραστηριότητα (μουσική και γυμναστική στον δρόμο, συμπεριφορά στον χώρο), σύγχρονες ασθένειες (καρκίνος του μαστού), οικογένεια, είναι μερικά από τα θέματα. Το κοινωνικό φύλο και ξεχωριστά η γυναίκα είναι στα μελλοντικά…

       

      Το πορτραίτο στα χρόνια των selfie. Πώς ερμηνεύσεις ως φωτογράφος τη μανία του κόσμου να… αυτοφωτογραφίζεται;

       

      Δεν είναι πρωτόγνωρη η μαζική ζήτηση για τη λήψη των πορτραίτων. Με την εφεύρεση της φωτογραφίας και την κατοχύρωσή της το 1839 είχαμε την Δαγγεροτυπομανία. Ουρές κάνανε για μια φωτογραφία πορτραίτου. Τώρα που είναι και δωρεάν, απλά χάθηκε το μέτρο. Η ανάγκη του ανθρώπου να μείνει ως ντοκουμέντο – αναμνηστικό, βρίσκεται στη βάση αυτού του φαινομένου.

       

      Ας μείνουμε λίγο στο πορτραίτο. Η σκέψη του με μια πρώτη ματιά προκαλεί αμηχανία, που υποθέτω σαν έννοια δεν είναι και πολύ… φωτογενής. Πώς καταφέρνεις να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των προσώπων;

       

      Αγαπημένο “παιχνίδι” των φωτογράφων. Η μεθοδολογία προσέγγισης που θα ακολουθήσεις πριν κάνεις το κλικ, είναι για μένα αυτή που θα σε οδηγήσει και στην ανάλογη φωτογραφία. Μια συζήτηση, ένα βλέμμα ή απλά η σιωπή, αν ο-η φωτογραφιζόμενος-η με επισκιάζει σαν προσωπικότητα. Ο χώρος που τοποθετώ το σώμα σίγουρα βοηθάει. Μελέτη πριν τη δουλειά και πιθανολογική ανάλυση της προσωπικότητας.

       

      Είσαι καθηγητής στο τμήμα φωτογραφίας του ΑΚΤΟ. Τι λες; Υπάρχει ταλέντο εκεί έξω;

       

      Δεν μπορεί κανείς να πει το αντίθετο. Το ταλέντο και η μεθοδική δουλειά είναι ο συνδυασμός που θα αναδείξει την επόμενη γενιά φωτογράφων. Ο χώρος του κολεγίου είναι κατάλληλος να διδάξει τη μεθοδικότητα, αν κρίνω απ’την εμπειρία των καθηγητών σε όλα τα τμήματα. Μένει μόνο το έργο…

       

      To studio_janus είναι το νέο σου project. Θέλεις να μας το παρουσιάσεις;

       

      Στο χαοτικό τοπίο της σύγχρονης αγοράς νομίζω ότι η σύσταση ομάδων είναι μονόδρομος. Εν προκειμένω με την αγαπητή Εύα Θεοδωρίδου στη θέση του Art direction και του prop styling, σχηματίσαμε το δυαδικό Janus Studio, εμπνευσμένο από τον δικέφαλο Ελληνορωμαϊκό Θεό Ιανό. Ψάχνουμε, μελετάμε το παρελθόν για να πάμε στο ενθουσιώδες μέλλον, αρχικά με το φωτογραφικό μέσο. Στόχος είναι να εμβαθύνουμε σημειολογικά στον χώρο της εικόνας. Πολύ θα ήθελα να κάνω μια εικονική παρουσίαση, αλλά θα μου κόψετε τις φωτογραφίες υποψιάζομαι! @studio_janus στο instagram λοιπόν.

       

      Τελικά η εικόνα είναι τέχνη ή τεχνική;

       

      Ξέρω ότι χρειάζεται χρόνος για να κατακτήσεις την τεχνική και περισσότερος χρόνος να την κάνεις τέχνη. Δεν είμαι κατάλληλος για την ιδανική τοποθέτηση, γενικά της φωτογραφίας, ανάμεσα στα δύο, αλλά τείνουν να γίνουν ξεχωριστές κατηγορίες της ίδιας δραστηριότητας.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Photo Credits: Αντώνης Μαυρόπουλος

    Maria’s Next (4): Analyze this! Χάρης Λαλάτσης/ Ierax Analytix

    • Κατόπιν εξονυχιστικής έρευνας, ανακαλύψαμε ποιος βγάζει τα… “άπλυτα» μας στη φόρα. Εντάξει υπερβάλλουμε λίγο, δεν ήταν και τόσο δύσκολο να τον εντοπίσουμε, είναι γνωστός στην αγορά. Και αυτά που βγάζει στη φόρα, δεν είναι πάντα… άπλυτα, σίγουρα όμως κάνουν την ξεκάθαρη διαφορά όταν κάποιος, και πρώτοι και καλύτεροι οι fellow marketers, αλλά και οι σύγχρονοι επιχειρηματίες θέλουν να είναι αποτελεσματικοί στην προσέγγιση του κοινού-στόχου τους. Κυρίες και κύριοι, ο λόγος στον Χάρη Λαλάτση, τον συνήθη ύποπτο πίσω από την εταιρεία ερευνών και data analytics Ierax Analytix!

       

      1. Marketing και Data Analytics: Μια σχέση μίσους και πάθους. Τι λένε οι έρευνες; Θα τα βρούνε τελικά;

       

      Τους ακούνε οι γείτονες και σχολιάζουν! Τα data analytics, όπου εμφανίζονται, προκαλούν έντονα συναισθήματα, καθώς έχουν να κάνουν με την αλήθεια-και αυτό είναι πάντα δύσκολο. Μπορεί ο κάθε διαφημιστής και επιχειρηματίας να έχει μια άποψη για το προϊόν ή την υπηρεσία που προσφέρει, αλλά οι καταναλωτές έχουν τον τελευταίο λόγο. Οι αριθμοί και οι απόψεις των ατόμων που θα αγοράσουν ένα προϊόν, είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες και έτσι πολλές φορές έχουμε αυτή τη μάχη. Μάλιστα, εάν το πάμε και ένα βήμα πιο πέρα, πάντα η δημιουργικότητα και η πραγματικότητα αν και περνάνε καλά μαζί, πολλές φορές κοιτάνε προς αντίθετες κατευθύνσεις!

       

      2. Πόσο «γεράκι» πρέπει να είσαι για να αρπάξεις τις κατάλληλες ευκαιρίες όταν μανατζάρεις data analytics;

       

      Πλέον ο όρος data analytics χρησιμοποιείται καθημερινά, και συνέχεια ακούω ότι τα data είναι το νέο πετρέλαιο της εποχής μας. Όμως από το να μιλάς απλώς για αυτό, μέχρι το να στήνεις μια ολόκληρη επιχείρηση με βάση την έρευνα, υπάρχει τεράστια απόσταση. Για να αξιοποιήσεις πλήρως τα data analytics και την έρευνα αγοράς, γενικότερα, πρέπει ως επιχειρηματίας να ανοίξεις το μυαλό σου και να αποδεχτείς ότι δεν τα ξέρεις όλα. Καλό το ένστικτο, και προσωπικά το σέβομαι ιδιαίτερα, αλλά όπως πας σε οδοντίατρο για να σου βγάλει ένα δόντι και δεν το τραβάς μόνος, έτσι πας σε μια εταιρεία έρευνας να σου πει ποια πορεία πρέπει να ακολουθήσεις ως επιχείρηση.

       

      3. Ποιο είναι το πιο περίεργο συμπέρασμα στο οποίο έχεις οδηγηθεί ως Market Analyst μετά από μια έρευνα; Ποια η πιο περίεργη «παραγγελία» που είχες για λογαριασμό κάποιου account;

       

      Κάτσε, γιατί έχουμε και περιορισμό στις λέξεις τώρα! Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα, αλλά θεωρώ πως αυτό που ήταν πιο περίεργο, τουλάχιστον στον συγκεκριμένο πελάτη, ήταν όταν η έρευνα αγοράς που κάναμε, έδειξε πως οι πελάτες του δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο που επιλέγουν το προϊόν του! Δηλαδή ήταν περισσότερο μια συνήθεια, με αρκετή τύχη, παρά μια οργανωμένη προσπάθεια από τον ίδιο και τους συνεργάτες του. Και ξέρεις αυτό καμία φορά τσακίζει τον επιχειρηματία, καθώς του αφαιρεί το συναίσθημα της ικανοποίησης. Να ακούς και να βλέπεις πως οι πελάτες σου σε επιλέγουν κυρίως τυχαία, ενώ εσύ έχεις ξοδέψει τόσα χρήματα σε διαφήμιση και προώθηση!

       

      4. Φαίνεσαι να έχεις μια αρκετά μεγάλη δόση humor στον τρόπο που επικοινωνείς και αντιμετωπίζεις τη δουλειά σου. Ανάλυσε το:

       

      Μισώ τη σοβαροφάνεια γενικότερα. Οι καιροί που ζούμε έχουν μίσος και θυμό, οπότε προσπαθώ να το ξεπεράσω αυτό και να βάζω λίγο χιούμορ σε ό,τι και αν κάνω. Άσε που έχουμε γεμίσει σοβαρούς CEOs και στελέχη που περισσότερο μοιάζουν ως τέλεια ρομπότ παρά ως φυσιολογικοί άνθρωποι. Εντάξει, κύριε Μπίζνες, έχεις έναν τίτλο στο LinkedIn 15 λέξεις, είσαι μεγάλη μούρη, το καταλάβαμε! Μου αρέσει ο αυτοσαρκασμός, και ας είναι παγίδα μερικές φορές, γιατί δεν προωθώ τον εαυτό μου και την εταιρεία μου όσο πρέπει. Αλλά θέλω οι πελάτες και οι συνεργάτες μου να νιώθουν άνετα απέναντι μου.

       

      5. Κι όταν αφήνεις τις αναλύσεις σε τι… αναλώνεσαι; Έχεις χόμπι;

       

      Όπως γράφουμε στο βιογραφικό μας «μου αρέσει ο χορός, το τραγούδι, το σινεμά, ο αθλητισμός και τα βιβλία»! Η αλήθεια είναι πως λιώνω για βιντεοπαιχνίδια. Είμαι ικανός να ανοίξω το Playstation το πρωί, στην άδεια μου, και ξαφνικά να είναι βράδυ! Χαλαρώνω απίστευτα και ξεχνιέμαι, όταν βουτάω στον κόσμο των παιχνιδιών μου. Εκτός από τις στιγμές που κολλάω σε κάποιο σημείο και με ακούνε σε όλη την πολυκατοικία! Προσπαθώ να παίζω μπάλα με φίλους μια φορά την εβδομάδα μπας και αποφύγω το καρδιακό, και να πηγαίνω σινεμά, τουλάχιστον στα superhero movies!

       

      6. Γιατί η δημιουργικότητα «τρώει πόρτα» όταν προσπαθεί να εισέλθει στην ανάλυση δεδομένων;

       

      Δεν «τρώει πόρτα» ακριβώς, αλλά το κακό με τα νούμερα είναι πως εμφανίζονται αμείλικτα. 2 + 2 κάνουν 4. Δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό, όσο και να χτυπιόμαστε κάτω. Και αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη πρόκληση: το να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε την ανάλυση δεδομένων όχι σαν μια στατική και ψυχρή εικόνα, αλλά να την εξηγήσουμε μέσα από storytelling και με τη βοήθεια του συναισθήματος. Να απαντήσουμε στο γιατί και όχι στο πόσο. Και όσο περισσότερο αναπτύσσεται το machine learning και τα Α.Ι. συστήματα, αυτό θα είναι ακόμα δυσκολότερο για μας τους λίγους!

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

    Maria’s Next (3): Digital Success. Let’s talk about IT! Σταμάτης Κωνσταντάρας, Co-Founder Stonewave.

    • Στον σημερινό digital oriented κόσμο, όποια… πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις κάποιον που ασχολείται με websites και τα του internet! Λίγοι όμως είναι αυτοί που καταφέρνουν να αποκωδικοποιήσουν σωστά τις σύγχρονες ανάγκες για να σχεδιάσουν και να γράψουν τους κώδικες που θα κάνουν τη διαφορά στις καθημερινές μας ψηφιακές εμπειρίες. Ο Σταμάτης Κωνσταντάρας είναι ένας από αυτούς. Έχοντας από μικρός μια εγγενή ροπή προς τη ζωγραφική, τελικά σπούδασε Πληροφορική και Τεχνολογία Υπολογιστών στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, στην Καστοριά. Συνέχισε με ένα master στο Web Design στο AAS college. Σήμερα είναι τεχνικός υπεύθυνος των websites και των mobile apps, αλλά ένας από τους 3 Co-Founders στη Stonewave. Ένα καινοτόμο start-up από εκείνα που μας εμπνέουν, μας ενεργοποιούν και μας δείχνουν τον δρόμο προς την επιτυχία.

       

      1. Άλλο tapperware άλλο… software. Η γιαγιά σου ξέρει τι δουλειά κάνεις; Ή αλλιώς, πώς θα εξηγούσες σε ανθρώπους που βρίσκονται λίγο ή πολύ εκτός της ψηφιακής κουλτούρας, ποιο είναι το αντικείμενό σου;



       

      Με έβαλες στον πειρασμό και την πήρα τηλέφωνο, δεν ήξερε, ο παππούς μου όμως της είπε ότι κάνω πληροφορική και φτιάχνω μαγαζιά στο internet. Μέσα στα τελευταία χρόνια, λόγω σπουδών αλλά και λόγω ενδιαφέροντος, έχω περάσει αρκετές φορές από το design στο development και ανάποδα. Με πολύ απλά λόγια, σαν web designers σχεδιάζουμε websites και εφαρμογές. Σχεδιάζουμε την καθημερινότητα του κόσμου στο web, να είναι πιο ελκυστική, πιο ευχάριστη και πιο εύκολη. Σαν web developers μέσω της επιστήμης μας κάνουμε πραγματικότητα τον παραπάνω σχεδιασμό. Αυτή τη στιγμή το αντικείμενό μου είναι να οργανώνω και να ελέγχω αυτά τα δύο πολύ σημαντικά κομμάτια.

       

      2. Σταμάτης και Stonewave. Μίλησέ μας λίγο για την ιστορία πίσω από την επιτυχία αυτής της ταχέως αναπτυσσόμενης εταιρείας πληροφορικής.

       

      Η σχέση μου με τη Stonewave ξεκίνησε κάπως κατά τύχη όταν γνωρίστηκα με τον Γιώργο Χατζόπουλο, Founder και CEO της εταιρίας. Η Stonewave εκείνο τον καιρό ήταν μία μικρή ομάδα και απέχει από την εταιρία που είναι σήμερα. Εξελιχθήκαμε, αποκτήσαμε δομή και, μαζί με τον Κωνσταντίνο Παππά που ήταν από πριν στην ομάδα, είμαι πλέον ένας εκ των 3 Co-Founders. Η επιτυχία, αν μπορούμε να το πούμε, που έχει μέχρι τώρα η εταιρία και η ανοδική της πορεία πιστεύω πως οφείλεται σε τρία δομικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν και τους τρεις μας. Είμαστε δημιουργικοί, μας αρέσει να φτιάχνουμε πράγματα από το μηδέν και δεν φοβόμαστε να δουλέψουμε πολύ. Πάντα μέσα στην εταιρία ήταν «εμείς» και ποτέ «εγώ», πράγμα που σημαίνει ότι τον καθένα μας πλαισιώνει μια ομάδα, τόσο στην επιτυχία όσο και στην αποτυχία. Δεν φοβηθήκαμε ποτέ να παραδεχτούμε λάθη και να τα διορθώσουμε βγαίνοντας πιο δυνατοί. Αυτά είναι σίγουρα τα βασικά στοιχεία που με κέρδισαν και με κράτησαν στη συγκεκριμένη ομάδα.

       

      3. UX: Σημείο αναφοράς σήμερα στην ψηφιακή ζωή. Μπορείς να μου εξηγήσεις σε απλά ελληνικά τι σημαίνει user experience και γιατί όλοι πλέον μιλούν για αυτό;

       

      Αρχικά ας πούμε ότι είναι κάτι πολύπλοκο και υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί ορισμοί, καθώς απαρτίζεται από πολλά αντικείμενα, και ήταν εδώ πριν το web. Απλοποιώντας το, μπορούμε να πούμε ότι κάποιος σκέφτεται για σένα, πριν από σένα, και διαμορφώνει τις κινήσεις σου. Τρομακτικό; Σκοπός του UX Design είναι να κάνει πιο εύκολη και προφανώς πιο ευχάριστη τη ζωή σου όταν πρέπει να ακολουθήσεις διαδικασίες και να φτάσεις σε έναν στόχο. Αυτό μπορεί να είναι είτε το να μπεις σε ένα website και να βρεις εύκολα και γρήγορα μία πληροφορία ή ένα προϊόν, είτε, εκτός ψηφιακής ζωής, να μπεις σε ένα πολυκατάστημα, οργανισμό, φεστιβάλ, οτιδήποτε, και να πετύχεις τον στόχο σου φεύγοντας ικανοποιημένος. Μιλούν πολλοί για το UX διότι είναι σημαντική διαδικασία στο web, και ό,τι είναι στο web διαδίδεται γρήγορα στο ευρύ κοινό.

       

      4. Οι Έλληνες προγραμματιστές θεωρείς ότι «bugάρουν» σε κάποιο θέμα της δουλειάς σε σχέση με συναδέρφους τους στο εξωτερικό;

       

      Οι Έλληνες προγραμματιστές δεν bugάρουν καθόλου σε σχέση με τους προγραμματιστές του εξωτερικού. Αν bugάρει κάτι είναι ίσως οι συνθήκες στις οποίες εκπαιδευόμαστε, είτε αυτό είναι μία σχολή, είτε το περιβάλλον εργασίας. Δεν μαθαίνουμε να δουλεύουμε ομαδικά. Θέλουμε ένα πιο οργανωμένο περιβάλλον με ξεκάθαρους στόχους για να πάνε τα μυαλά που υπάρχουν εδώ πολύ πιο μακριά.

       

      5. What does IT take to be a programmer? Μπορεί ο καθένας να γίνει προγραμματιστής ή χρειάζεται να διαθέτει ειδικά skills; Εγώ ας πούμε που γράφω κείμενα, θα είχα άραγε ελπίδες να γράψω και… κώδικα;

       

      Πιστεύω πως απλά πρέπει να έχεις προβλήματα. Αν δεν έχεις εσύ, βρίσκεις και λύνεις των άλλων. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να βρεις πηγές για να μάθεις μία γλώσσα προγραμματισμού και κοστίζει ελάχιστα. Θα έπρεπε ο κόσμος, άσχετα από την δουλειά που κάνει, να μπει σε αυτήν τη διαδικασία. Το λες και χόμπι. Πέρα από αυτό όμως, μιλάμε για μια επιστήμη, και για να καταφέρεις να εντρυφήσεις και να δουλέψεις με αυτήν χρειάζονται άπειρες ώρες εκπαίδευσης, εξάσκησης και πειραματισμού. Αλλά, ναι, είμαι σίγουρος ότι μπορείς να γράψεις και θα δοκιμάσεις μιας και σου μπήκε η περιέργεια.

       

      6. Κι αν δεν έκανες αυτό που κάνεις σήμερα, τι θα έκανες; Το σκέφτηκες ποτέ;

       

      Ναι, το έχω σκεφτεί. Και δε μπορώ να διαλέξω. Αν δεν ήμουν στον ψηφιακό κόσμο θα έκανα πάλι κάτι δημιουργικό, ίσως κάτι που να μπορώ να κάνω με τα χέρια, και σίγουρα κάτι που θα έλυνε προβλήματα. Θα μπορούσα να είμαι από αρχιτέκτονας μέχρι ξυλουργός.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Photo Credits: Στέφανος Τσακίρης

    Ένα μεσημέρι Παρασκευής που με γέμισε αισιοδοξία

    • Το είχα βάλει στο to-do-list, όχι ως κάτι το υποχρεωτικό αλλά ως κάτι που ήθελα να διαπιστώσω από κοντά ότι είναι τόσο παραγωγικό όσο παρουσιάζεται, καλύπτοντας τις αυξημένες προσδοκίες. Το φέρνω πολλές φορές σαν παράδειγμα στα μαθήματα που διδάσκω στους φοιτητές με αντικείμενο την επιχειρηματικότητα αλλά είναι διαφορετικό να έχεις πρωτογενή άποψη. Και η αλήθεια είναι αυτή. Όντως έτσι είναι. Ισχύει όλος ο «θόρυβος» που προκαλείται γύρω από τη στρατηγική επικοινωνία του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων Σ.Ε.Ν. με σκοπό την ανάδειξη νεαρών και ταλαντούχων επιχειρηματιών. Η εικόνα που αντίκρισα την Παρασκευή το μεσημέρι στο εμπορικό κέντρο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης μου δίνει την αίσθηση μιας φρέσκιας γενιάς με όραμα, θέληση για δουλειά και όχι έτοιμα «λεφτά», καθώς επίσης και μια νοοτροπία αλλαγής για το πως βλέπουν τα πράγματα στην Ελλάδα.

       

      Το braindrain που μεσουρανούσε την προηγούμενη δεκαετία στη χώρα μας μπορεί και να επανεξετάσει τις εναλλακτικές του. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδωσε η πολύ καλά δουλεμένη ομαδική πρωτοβουλία από τριάντα επτά γυμνάσια και λύκεια από τη Βόρεια Ελλάδα, τη Ρόδο και την Κρήτη. Οι εικονικές επιχειρήσεις των μαθητών μπήκαν στο «μάτι» όλων των μεγαλύτερων. Αυτή τη φορά ήταν για καλό! Δεν έχει σημασία ποια ομάδα ήρθε πρώτη. Σημασία έχει η διαδρομή στην υγιή ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους. Ένα σημαντικό στοιχείο που οφείλει να μεταδίδεται από τους μέντορες (από όποια μορφή και ιδιότητα έχουν). Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες μαθητές και φυσικά στους υποκινητές καθηγητές τους. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα βγάλουν την Ελλάδα από την κοινωνική, ηθική και αξιακή κρίση της.

       

      Οι έξυπνες μαθητικές επιχειρήσεις θα μένανε στην αφάνεια και απλώς στις ιδέες αν δε δούλευε με συνέπεια όλος ο φανταστικός μηχανισμός του Σ.Ε.Ν. Greece, που με αξιοσημείωτη δυναμική προετοιμάζει το μοντέλο υλοποίησης του προγράμματος. Άλλωστε η ιστορία του Junior Achievement Worldwide – του οποίου είναι μέλος το ΣΕΝ JA Greece – του μεγαλύτερου οργανισμού εφαρμογής προγραμμάτων επιχειρηματικότητας στην εκπαίδευση στον κόσμο, μετράει ήδη εκατό χρόνια. Η στήριξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας οφείλει να προάγεται από το σχολείο και από συνεργαζόμενους φορείς με κοινούς σκοπούς και στόχους. Είναι βασικός πυλώνας για τη θωράκιση ταλαντούχων, δημιουργικών και υπεύθυνων μελλοντικών παραγωγικών στελεχών.

       

      Στο σύγχρονο ψηφιακό και διαρκώς χαοτικό, διεθνές μάκρο και μίκρο περιβάλλον, η επιχειρηματικότητα βγαίνει κερδισμένη και πολλά υποσχόμενη από τέτοιου τύπου δράσεις. Οι προσωπικές ικανότητες, o εθελοντισμός, η δικτύωση, η συνεργατικότητα και οι αρετές των νεαρότερων ηλικιών φλερτάρουν σοβαρά με το αληθινό success story. Χωρίς καμία υπερβολή, οι έφηβοι της σημερινής Ελλάδας που λάβανε μέρος στο φετινό διαγωνισμό είναι κάτι παραπάνω από σοβαροί υποψήφιοι επαγγελματίες βάζοντας κάτω και τους πιο… σοβαρούς καριερίστες. Γιατί ο επαγγελματισμός δεν έρχεται αποκλειστικά από τον ακαδημαϊσμό και την εμπειρία. Πολλές φορές μάλιστα ισορροπεί – και ενίοτε υπερτερεί με εφόδια, γνώσεις και δεξιότητες συμβάλλοντας θετικά στο ισοζύγιο ολοκλήρωσης της προσωπικότητας ενός πρωτοποριακού ατόμου.

       

      Ίσως γιατί η τόλμη και η αυτοπεποίθηση είναι ποιότητες που διδάσκονται. Αρκεί ο διδάσκων και ο έχων την όρεξη να υποστηρίξει τον διδάσκοντα και τους διδασκόμενους, να είναι συνοδοιπόροι στην ίδια τρέλα. Που δεν είναι άλλη από την αποστολή του προφανούς. Κάτι που ξεχνιέται αρκετές φορές στη χώρα μας. Αξίζει να αφιερώσουμε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας ώστε να ψάξουμε και να τσεκάρουμε τις ιδέες αυτών των θαυμάσιων παιδιών. Καιρός για εκτέλεση συγκριτικών πλεονεκτημάτων με διάρκεια και ανταποδοτικότητα. Είναι δίπλα μας. Και πρέπει να είμαστε όλοι δίπλα τους. Ας μη θολώνει η σκέψη μας μόνο με αμερικανικά startups και projects που «περπάτησαν» σε όλο τον κόσμο. Στην ελληνική περιφέρεια βρίσκονται διψασμένα μυαλά για καινοτομία. Η ανακάλυψη και στήριξη είναι στο χέρι μας για να προχωρήσουν με το ίδιο πάθος για διάκριση.

       

      Ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε σήμερα το άρθρο μου!

      Λέξεις: Γιάννης Μυλόπουλος

    Maria’s Next (2): It’s the blind leading the bold. Χάρης Καραντζάς/ Founder Blind Studio.

    • Είναι γραφίστας. Ξέρει και κώδικα. Του αρέσει να συλλέγει γνώσεις από διάφορα δημιουργικά πεδία: έχει παρακολουθήσει από μαθήματα μεταξοτυπίας μέχρι σεμινάρια επιμέλειας εικαστικών εκθέσεων. Από το 2015 ο Χάρης Καραντζάς, μαζί με άλλους δύο συνεργάτες, είναι ο ιθύνων νους του Blind Studio, ενός ιδιαίτερου γραφείου οπτικής επικοινωνίας που, παρά την παραδοξότητα του ονόματός, καταφέρνει να στρέψει τα βλέμματα πάνω του. Οι δουλειές του μας δείχνουν έναν διαφορετικό δρόμο, αποδεικνύοντας πως η επιτυχία στην οπτική επικοινωνία δεν είναι… τυφλοσούρτης. Θέλει τόλμη, όραμα, διορατικότητα και κρύβεται όχι απαραίτητα σε όσα φαίνονται, αλλά πιο πολύ στα άλλα, τα αθέατα, τα πιο σημαντικά.

       

      1. Τι γυρεύει μια ομάδα… τυφλών στο σύμπαν της οπτικής επικοινωνίας; Μίλησέ μας λίγο για το σκεπτικό πίσω από αυτό το οξύμωρο σχήμα.

       

      Περί τυφλότητος λοιπόν. Η αλήθεια είναι πως όταν έρχεσαι σε μια ακραία κατάσταση αναγκάζεσαι να σκεφτείς πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να μπορέσεις να επιβιώσεις. Σε αυτή την κατάσταση προσπαθούμε να μπούμε και να βάλουμε τους πελάτες μας. Μπορεί η όρασή μας να κυριεύει και να γοητεύει την αισθητική, αλλά υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν βλέπουμε όταν κάνουμε μια επιλογή, και ακόμη περισσότερα που δεν έχουμε σκεφτεί, ακριβώς επειδή ηδονοβλεπτικά προσπαθούμε να κλέψουμε την παράσταση. Εκείνο που προσπαθούμε να πούμε λοιπόν είναι πως δεν πρέπει να είναι μόνο το βλέμμα αυτό που καθοδηγεί, αλλά ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο, που ξεκινά από τον διαφορετικό χαρακτήρα και τα επιμέρους ζητούμενα κάθε δουλειάς.

       

      2. Κάτι μου λέει ότι σου αρέσουν οι ιστορίες. Ιστορίες που γράφονται πρωτίστως με εικόνες. Τι σημαίνει για σένα storytelling και ποιος ο ρόλος του στη δημιουργική διαδικασία;

       

      Αφού μιλάμε για την όραση, έχεις διαβάσει την Ιστορία του Ματιού; Έχει έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο τρόπο να σε κάνει να έρθεις αντιμέτωπος με στερεότυπα και δεισιδαιμονίες, όμως στο τέλος σε κερδίζει. Αυτό που θέλω να πω είναι πως οι ιστορίες που κατασκευάζεις στο μυαλό ενός ανθρώπου είναι πολύ πιο δυνατές από τις ιστορίες που μπορείς να κατασκευάσεις οπτικά. Αν καταφέρεις να κάνεις μια δυνατή ιστορία, μπορεί αυτή να ξεπεράσει και την ίδια την αλήθεια. Αυτό βέβαια δεν είναι εύκολη κατάκτηση, αλλά σίγουρα είναι μια διαδικασία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

       

      3. Design χωρίς κώδικα είναι σαν…

       

      Βαβέλ Ήδη όση ώρα σκεφτόμουν την ερώτηση έχω σκεφτεί τρεις ερμηνείες για τη λέξη “κώδικας”. Η πρώτη είναι ο ηθικός κώδικας που μάλλον είναι το πιο βασικό θεμέλιο για να μπορέσεις να χτίσεις ενα μακρόπνοο πλάνο. Η δεύτερη, ο κώδικας επικοινωνίας που είναι η ιδιαιτερότητα που έχουμε ως γραφείο, δηλαδή ενώ έχουμε πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες βρίσκουμε πάντα έναν τρόπο να επικοινωνούμε, που ξεφεύγει από το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο. Τέλος, το τρίτο είναι ο κώδικας όπως τον εννοούν οι πληροφορικάριοι, που είναι και αυτός βασικό κομμάτι της επικοινωνίας σήμερα. Από αυτά διάλεξα τον κώδικα επικοινωνίας, μιας και σήμερα ο δυνατότερος είναι αυτός που μπορεί να μεταφέρει σχεδόν αμετάβλητο το μήνυμά του μέσα στα άπειρα κανάλια επικοινωνίας και την πολυπολιτισμική αντίληψη που τείνει να δημιουργηθεί. Τα σύνορα και οι φραγμοί σιγά σιγά θα σβήσουν και είναι βασικό κομμάτι να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κώδικες επικοινωνίας που μπορούν να διαπερνούν τους σύγχρονους “τοίχους”.

       

      4. Όταν κάνεις το hobby σου δουλειά, πόσος χρόνος μένει τελικά για το hobby σου;

       

      Δεν ξέρω αν ποτέ είχα χόμπι όπως αυτό εννοείται από τους περισσότερους ανθρώπους. Το σύνολο των πραγμάτων που κάνω έχει σχέση με μια γενική κατεύθυνση που ορίζει όλη τη ζωή. Δεν μπορώ να πω πως συνειδητά επιλέγω να είναι πλέον δουλειά, κάτι που πριν είχε ξεκινήσει ως χόμπι ή οτιδήποτε αντίστοιχο. Απλώς η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν περισσεύει χρόνος για χαλαρές ασχολίες όπως ένα hobby, ακριβώς επειδή η εργασία στον συγκεκριμένο χώρο έρχεται και κυριεύει την καθημερινότητα, κάποιες φορές με όμορφο και άλλες με αρκετά βίαιο τρόπο. Δεν μπορείς να ορίσεις πότε θα κάνεις δουλειά ή όχι, ακριβώς γιατί το μυαλό έχει μια μόνιμη τάση να επιστρέφει σε αυτά που το βασανίζουν. Όπως και να έχει ο στόχος μου είναι αν ποτέ βρεθεί χρόνος για hobby, να είναι κάτι αρκετά ιδιαίτερο. Ως τότε επιλέγω την παντελή αποφυγή κάθε είδους αντίστοιχης δραστηριότητας!

       

      5. Στο Blind Studio, δηλώνετε… visionaires. Όραμα λοιπόν, έναντι της όρασης. Τι οραματίζεστε;

       

      Η όραση είναι μια κατασκευή που ως κοινωνία έχουμε νοηματοδοτήσει. Από τα ονόματα στα χρώματα μέχρι δοσμένες καταστάσεις που έχουν συγκεκριμένη νόρμα μέσα στον εγκέφαλό μας. Θα θέλαμε να μπορέσουμε να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Στην ιστορία της ανθρωπότητας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι άνθρωποι που οραματίζονταν μπορούσαν να δουν ένα βήμα μακριά. Αυτό βέβαια έχει αρκετές ατυχίες για αυτούς, αλλά σίγουρα βοήθησαν να γραφτούν όμορφες ιστορίες. Έτσι διαλέξαμε στρατόπεδο ενάντια στη κανονικότητα, και το μεγαλύτερο εφόδιο σε κάτι τέτοιο είναι να οραματίζεσαι ότι μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που δεν γίνεται. Μια ουτοπία.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

    Maria’s Next (1): Πίσω από τις λέξεις. Γιώργος Μαντζουρανίδης, copywriter – brand narrator.

    • Tον έχουμε δει. Είναι αυτός, από την πολιτιστική εταιρεία Dot2Dot, που μαζί με… “αυτές και τα μυστήρια”, σουλατσάρουν στη μεταφυσική ιστορία της πόλης, ρίχνοντας φως στις μυστικές της διαδρομές. Είναι ο ίδιος που κάθε καλοκαίρι σκαρφαλώνει στην Taratsa, οργανώνοντας μαζί με άλλους το πρωτότυπο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης.

       

      Tον έχουμε ακούσει. Να διαλέγει μουσικές στον offradio ή να μιλάει για τη δουλειά του σε σεμινάρια και workshops, όπως το “Concept Workshop” ή τον ῾᾽Ψηφιακό λόγο”.

       

      Τον έχουμε διαβάσει. Πέρα από τη διαφήμιση, ιστορίες του φιλοξενούνται στις ανθολογίες φαντασίας και μυστηρίου Αντίθετο Ημισφαίριο 3 & 4 της Gamecraft, κείμενά του περιλαμβάνονται στο ονομαστό “To Name But A Few” -ένα εναλλακτικό ανθολόγιο εορτών απ’ όλο το φάσμα του χριστιανικού τόξου- το οποίο έγινε πράξη σε συνεργασία με τον Ιωάννη Εργελετζή, ενώ μια εικονογραφημένη συλλογή 100 μικρών ιστοριών με σκοπό την καταπολέμηση της αϋπνίας, τα Αχταρμύθια, είναι ήδη στον δρόμο για το τυπογραφείο.

       

      Ο Γιώργος Μαντζουρανίδης είναι πολυτάλαντος, πολυπράγμων και πολυγραφότατος.
      Ήταν καιρός να του μιλήσουμε.

       

      1. Το copy έκανε το αβγό ή… το αβγό το copy; Πώς γεννιέται η ιδέα στη δημιουργική διαδικασία; Η εικόνα προηγείται ή ακολουθεί το κείμενο;

       

      Για να είμαι ειλικρινής, κανένα από τα δύο. Προηγούνται οι εικόνες -και πιο συγκεκριμένα, όλες οι εικόνες που συγκεντρώνεις καθημερινά ως ερεθίσματα. Από το πώς φέρεται ο κόσμος στη διάβαση ως την επικαιρότητα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, όλα μπορούν να συνδυαστούν και να ενταχθούν στη διαδικασία. Και σήμερα είναι ευκολότερο από ποτέ, με δεδομένο πως σε μεγάλο βαθμό βρισκόμαστε απέναντι σε ένα κοινό με κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις -από την ενημέρωση ως την ποπ κουλτούρα.

       

      2. Πες μας τι σκέφτεσαι πριν γράψεις. Από πού εμπνέεσαι. Και τελικά, πόσο… κόπο απαιτεί ένα καλό copy;

       

      Αρχικά, σκέφτομαι τι δεν θα γράψω. Για παράδειγμα, προσπαθώ να αποφύγω κοινοτοπίες και τετριμμένες προσεγγίσεις -καλή η παράδοση, αλλά δεν μπορεί κάθε φούρνος, κουλουρτζίδικο, μαγειρείο να μιλάει για “τη συνταγή της γιαγιάς”. Ακόμα όμως και αν αυτό ισχύει -γιατί η γιαγιά ήταν προκομμένη και όντως “το είχε”- υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να το πεις. Στη συνέχεια, υλικό για σκέψη αποτελούν όλα όσα λέει ο κόσμος για το αντικείμενο που γράφω. Στην τελική, σε αυτούς σκοπεύω να μιλήσω, άρα το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να τους ακούσω πρώτα. Κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται και η έρευνα -και του brand, και του κλάδου. Θα το έλεγα προσπάθεια, όχι κόπο. Αλλά χρειάζεται αρκετή. Και φυσικά, το πρώτο χτύπημα στο πληκτρολόγιο έρχεται αφού θεωρείς πως όλα τα παραπάνω σε έχουν καλύψει -ή απλά πλησιάζει το deadline, να τα λέμε και αυτά…

       

      3. Το copy στα χρόνια του content. Χωρίς… χάσταγκ έχεις χάσει το παιχνίδι; Γίνεται ένας copywriter να είναι… instagrammatos;

       

      Μιλώντας τεχνικά, και το χάσταγκ κείμενο είναι. Και φυσικά ένας copywriter οφείλει να γίνεται ό,τι χρειάζεται. Τίποτα δεν λειτουργεί μεμονωμένα ή αποσπασματικά. Περιεχόμενο υπάρχει παντού γύρω μας και σε κάθε μορφή, και το δόγμα “η εικόνα κυριαρχεί, οι λέξεις υποχωρούν” δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Όσο περιγραφική και να είναι μια φωτογραφία ή ένα illustration, δεν μπορεί να απεικονίσει με τον ίδιο τρόπο σε ολόκληρο τον κόσμο ένα “just do it”. Και μιλάμε για 3 λέξεις, απλές και κατανοητές από όποιον μιλάει τα ελάχιστα Αγγλικά. Το θέμα δεν είναι να πείσεις πως απαιτείται κείμενο κάπου. Το θέμα είναι να πείσεις πως απαιτείται το ιδανικό κείμενο -και αν είναι το δικό σου, ακόμα καλύτερα…

       

      4. Κι όταν δεν γράφεις, τι κάνεις;

       

      Βλέπεις -από ντοκιμαντέρ και ασιατικό κινηματογράφο μέχρι τελεμάρκετινγκ. Ακούς -από μίνιμαλ πιάνο μέχρι τον θόρυβο της πόλης. Ταξιδεύεις -όπου και όσο μπορείς (ναι, μετράει και η άλλη άκρη της πόλης σου), εξάλλου ακόμα και ο ίδιος προορισμός δεν είναι ποτέ ίδιος με την προηγούμενη φορά. Διαβάζεις -από Ροθ μέχρι τις ετικέτες της χλωρίνης. Κυρίως όμως, παρατηρείς. Τον κόσμο, τον κόσμο γύρω σου, τον Κόσμο τη νύχτα. Μόνο έτσι αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή, τη μη αλλαγή, την κλίμακα, την παροδικότητα, τη ζωή. Γιατί γι’ αυτή γράφεις στο εντέλει.

       

      5. Τι θα… έγραφες στους νέους που ονειρεύονται να κοπιάσουν στην παρέα των copywriters;

       

      Αρχικά, σκέψου γιατί θες να το κάνεις. Και μετά ξανασκέψου το. Μίλησε με μία ή έναν συνάδελφο (ή και περισσότερους/ες), ρώτα ό,τι θες και νομίζεις πως μπορεί να σε κάνει να καταλάβεις καλύτερα το αντικείμενο. Και αν αμφιβάλλεις, ξανασκέψου το. Και στο τέλος, να το κάνεις. Όχι για τη δόξα. Όχι για τα λεφτά. Αλλά για την παρέα. Και τα υπόλοιπα, έρχονται.

       

      Words Credits: Μαρία Παντελίδου, Creative Copywriter

      Photo Credits: Γιάννης Τόμτσης

       

    Fabrika Says Hellofrom Thessaloniki

    • Εικόνες, πρόσωπα, γεύσεις, αρώματα. Αναμνήσεις και συναισθήματα που ζουν στο θυμικό, διατηρούν ζωντανή τη γοητεία τους μέσα από τον χώρο του Hellofrom, που ξέρει σίγουρα πως να κατακλύζει με δημιουργικά ερεθίσματα αυτόν που το αναζητά!

       

      Ο σύγχρονος αστικός ταξιδιώτης βρίσκει τη δική του έκφραση σε ένα μέρος όπου ευρηματικές συνέργειες δίνουν ανοιχτή πρόσκληση για διάλογο με τον κόσμο των εμπειριών.

       

      Ανάμεσα σε εκλεπτυσμένα σουβενίρ που επαναπροσδιορίζουν με μοναδικό τρόπο τόσο τη σύγχρονη αστική χροιά της πόλης όσο και των δικών σου αναμνήσεων από την επίσκεψη στη “Νύφη του Θερμαϊκού”, θα βρεις χώρο και… λόγο να γράψεις τη δική σου ιστορία! Τα σημειωματάρια του Fabrika τοποθετούνται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, μέσα σε έναν χώρο όπου lifestyle vibes λικνίζονται ρυθμικά στα ράφια με ανεπανάληπτη αισθητική.

       

      Εξερεύνησε, βίωσε, εμπνεύσου και άσε το μελάνι να αποτυπώσει το δικό σου storytelling στο προσωπικό σου «τύπου notebook» Fabrika σημειωματάριο, με αφετηρία πάντα το Hellofrom Thessaloniki.

       

      Wordscredit: Κατερίνα Παναγιωτίδου, Creative Copywriter & FABRIKA Associate

    MBA 911: Τι μάθημα κι αυτό

    • Ήταν η πρώτη ώρα του πρώτου μαθήματος στο πρώτο έτος του μεταπτυχιακού. Το 2001 υπήρχε διδακτική ενότητα στο M.B.A. με τίτλο Δημιουργικότητα & Καινοτομία. Ο καθηγητής ήταν – και παραμένει – από τους καλύτερους δασκάλους σε διεθνές επίπεδο που εμπνέουν θεωρητική γνώση σε συνδυασμό με πρακτική εφαρμογή. Ο απόλυτος Master! Έπαιζε το management στα δάχτυλα. Η επικοινωνία ήταν μια φυσική προέκταση του εαυτού του. Το Γαλλοβρετανικό πλαίσιο μάθησης που μετέδιδε ήταν από μόνο του ένας νοητός καλλιτεχνικός καμβάς δημιουργικότητας. Η κιναίσθηση και η γλώσσα του σώματος τραβούσαν χωρίς δυσκολία αλλά με μια ιδιαίτερη πειθώ τα δεκάδες ζευγάρια από βλέμματα επίδοξων managers που γέμιζαν με λαχτάρα τις αίθουσες διδασκαλίας του.

       

      Όμως εκείνη την ημέρα, δεν είχε μεγάλη έλξη το περιεχόμενο του μαθήματος. Ήταν λίγο μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη. 9/11 σαν να μην πέρασε μια μέρα! Το θυμάμαι ακόμα. Καρφωμένο κάδρο ψυχής που δυστυχώς άφησε το στίγμα του στη σφαίρα του παραλόγου. «Σήμερα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για management και δημιουργικότητα. Τι μπορούμε να πουμε; Τι να προβλέψουμε και να εξηγήσουμε… Σήμερα άλλαξε ο κόσμος. Θα το αντιληφθούμε σε λίγα χρόνια. Σήμερα άλλαξε ο τρόπος που θα γίνονται οι δουλειές. Όλα αυτά που συζητάμε για προσαρμοστικότητα δεν μπορούν να έχουν καμία απολύτως εφαρμογή. Σήμερα νομίζω πως θα δανειστώ τις έννοιες του χάους, της ασυμμετρίας και της απο-μάθησης. Το μάθημα θα βασιστεί στην πυραμίδα του χάους και της σταδιακής αναζήτησης κοινωνικών αξιών – αν υπάρχουν στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς. Είναι μια τραγική ημέρα. Το management αλλαγής θα είναι διαφορετικό κατά 180ο στην αντίληψη των ηγετικών και καλών στελεχών για τα πράγματα από εδώ και πέρα…»

       

      Τον άκουγα με καθήλωση, όπως πάντα άλλωστε. Όμως εκείνη τη στιγμή νομίζω πως με διαμόρφωσε, καθορίζοντας μια σοβαρή υποθήκη για μια υπόσχεση του μέλλοντος. Μου έκλεισε το μάτι για το επόμενο βήμα. Κατάλαβα ότι ήθελα μετά από αρκετά χρόνια να προσπαθήσω να μεταδώσω κι εγώ τις εμπειρίες μου από τη δουλειά. Δε θα ήταν εύκολο. Αντιθέτως – πολύ δύσκολο μάλιστα. Κατάλαβα πως ήθελα οπωσδήποτε να ασχοληθώ με ανθρώπους, επικοινωνία, στρατηγική, δημιουργικότητα και εκπαίδευση. Αν δεν προηγηθεί μια σχετικά καλή εργασιακή και επαγγελματική εμπειρία, τότε είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις αποτελεσματική μάθηση. Όμως το προσπαθώ καθημερινά, δουλεύοντας ακούραστα πάνω στις δεξιότητες μου με μεγάλη χαρά και συνεχή περιέργεια για το καινούργιο, δίχως να ξεχνώ τη βάση.

       

      Η διάλεξη στο μάθημα του μεταπτυχιακού την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 έμεινε χαραγμένη στην μνήμη μου για πολλά χρόνια. Σε κάθε δυσκολία και επαγγελματικό εμπόδιο γινόταν κάτι το μαγικό. Ερχόταν συνειρμικά, από το πουθενά και μου «φώναζε» η ομιλία του χαρισματικού καθηγητή από τα Τρίκαλα. Η αφετηρία – για μια χαοτική εποχή, όπως εξελίχθηκε – έγινε εκείνη την ημερομηνία. Τουλάχιστον για τη δική μου γενιά και τις προσωπικές προσλαμβάνουσες.

       

      Δεν ξέρω αν η φωνή της λογικής θα ήταν ικανή να διαχειριστεί τις κακές ημέρες στη δουλειά. Ξέρω όμως πως το M.B.A. δε θα είχε κανένα νόημα απόκτησης αν δεν εμβάθυνε τόσο πολύ στη ριζοσπαστική θεώρηση του στρατηγικού management και την εξερεύνηση του χάους στην παγκόσμια αγορά. Γιατί οι όποιες επιχειρηματικές ικανότητες υφίστανται και ακμάζουν, πρώτα προέρχονται από ικανές ανθρώπινες δεξιότητες.

       

      Η ατομική δημιουργικότητα είναι κάτι που το έχεις. Ήμουν τυχερός γιατί το είχα. Όμως δεν είχα ιδέα για το αντικείμενο εφαρμογής της αν δεν «πέφτανε» οι πύργοι εκείνη την ημέρα. Η ημέρα που καθόρισε τα πάνω-κάτω, άλλαξε και ήχησε ένα σπουδαίο τράνταγμα σε μια γραμμική εποχή. Όχι, τα πράγματα δεν είναι γραμμικά. Γι’ αυτό και στην οργανωσιακή ανάπτυξη οφείλουμε να μην βλέπουμε το σήμερα μόνο. Αν θέλουμε να παράγουμε φίλτρα και ενέργεια καινοτομικής σκέψης, καλό είναι να βλέπουμε ανάποδα. Με αναπλαισίωση και όρεξη για αλλαγή. Μόνο τότε, το «μαύρο κουτί» της απόφασης θα είναι έτοιμο και ώριμο για σκανάρισμα. Αλλιώς το παρελθόν θα είναι πάντα έτοιμο να επιβάλλεται με άνεση. Κάτι το οποίο δεν το θέλουμε, αν επιδιώκουμε να δημιουργούμε εξωστρεφή πρότυπα με συγκριτικό πλεονέκτημα. Γιατί με τις εξαιρέσεις προχωράμε, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο μπροστά, ξεκινώντας από την μικρότερη κίνηση που σταδιακά οδηγεί στην μεγαλύτερη αλλαγή.

       

      Πηγή φωτογραφίας: Unsplash

    Μη μετράς τα likes. Μέτρα τα feelings.

    • Το 2004 η Ελλάδα ζούσε την απόλυτη μέθη της σε παγκόσμια εμβέλεια. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήρθαν και… έμειναν για πολλά χρόνια. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, κάπου σε ένα φοιτητικό δωμάτιο στο Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης  – και μετέπειτα στον γεωγραφικό ομφάλιο λώρο των εταιριών τεχνολογίας, στην Καλιφόρνια – δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη και επιδραστικότερη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που άλλαξε τον τρόπο ζωής, ενημέρωσης και κοινωνικοπολιτιστικού προσδιορισμού όλων των ανθρώπων.

       

      Το Facebook δεν ήταν ακόμα μία εφαρμογή που θα διαμόρφωνε σχέσεις διαδραστικής επαφής και συναλλακτικής επικοινωνίας με τους ακόλουθους χρήστες του. Πολύ περισσότερο, ήταν η πρώτη εφαρμογή «κοινωνικού» χαρακτήρα που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο άνθρωποι, εταιρείες, κυβερνήσεις, χρηματιστήρια και κράτη θα βλέπανε τον κόσμο. Ήταν ο προθάλαμος ή καλύτερα ο εμπνευστής ηγέτης για χιλιάδες άλλες εταιρείες και ταλαντούχους οραματιστές που θέλησαν – μερικοί τα κατάφεραν, πάρα πολλοί όχι – να προσπαθήσουν να μπουν στο δημιουργικό παιχνίδι της ψηφιακής οικονομίας και της νέας εποχής για περιεχόμενο τεχνολογικής επιχειρηματικότητας.

       

      Όμως, όπως όλα τα «ωραία» πράγματα κάποτε αναθεωρούνται, έτσι και το πομπώδες μπάσιμο των social media είναι σε μία φάση επαναπροσδιορισμού και επαναξιολόγησης των χρήσεων του από τους ανθρώπους. Τουλάχιστον στις νεότερες ηλικίες. Μπορεί να ζούμε στην εποχή της εικόνας, του instant και του capture moment αλλά μέχρι κι εκεί αρχίζει και δημιουργείται ένα φαινόμενο κορεσμού. Ίσως ακόμη και το influencer marketing, που πολλοί μιλάνε και λίγοι καταλαβαίνουν την ωφέλεια του, βρίσκεται σε σημείο καμπής και διαμόρφωσης της ταυτότητας του από την αρχή.

       

      Και υπάρχει εξήγηση. Πολλοί κάνουν λόγο για το τέλος της social εποχής όπως την γνωρίσαμε και την ακολουθήσαμε στο Web. Το σίγουρο είναι πως η Gen Z αλλά και αρκετοί late Millenials αρχίζουν και κουνάνε το μαντήλι στην μεγάλη-μικρή κοινωνία που συνήθισαν οι σημερινοί σαραντάρηδες. Ορισμένες αμερικανικές έρευνες δείχνουν τη σταδιακή αποχή από τα κλασσικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκτός από το YouTube και το Snapchat. Είναι λογικό, λόγω της υπερβολικής και πληθωρικής πληροφορίας και απίστευτου στοχευμένου – και μη – περιεχομένου. Κάποτε θα άρχισε να κουράζει και αυτό. Και να που έγινε, με τον κορεσμό να έρχεται εσωτερικά, μέσα από την ίδια την ψηφιακή βιομηχανία και τα παράγωγα προιόντα και υπηρεσίες που κατευθύνει και διακινεί.

       

      Οι επόμενες γενιές δε θα έχουν Instagram. Θα έχουν κάτι άλλο, που δεν ξέρω πως θα λειτουργεί και με ποιο σκοπό. Εννοείται πως το Facebook θα είναι κάτι το διαφορετικό, χωρίς να έχει ίχνος από την αρχική του αποστολή, παραπέμποντας σε δεινόσαυρο του internet. Το τι θα υπάρχει και θα είναι social hype είναι κάτι που θα συζητιέται διαρκώς, θα εξελίσσεται, θα αναμορφώνεται και θα συντάσσεται με γραμμές κώδικα και απίθανες ιδέες που θα προσπαθούν να καλύψουν ή να κατασκευάσουν νέα κενά επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

       

      Η όποια επανάσταση προήλθε, με τις προηγούμενες καινοτομίες και τεχνολογικές αλλαγές αποτελώντας ριζικό σταθμό για τη ζωή μας, στο δρόμο για την επόμενη στάση δεν ξέρουμε τον προορισμό. Στη Γαλλία απαγορεύονται τα κινητά στα σχολεία και στη Γερμανία παιδιά δημοτικού κατεβαίνουν και «διαδηλώνουν» απέναντι στους γονείς τους με κεντρικό σύνθημα «άσε το κινητό και παίξε παραπάνω μαζί μου, το έχω ανάγκη».

       

      Στη συζήτηση εγκατάλειψης ή απομάκρυνσης τουλάχιστον από το Facebook και σταδιακά από όλα τα υπόλοιπα social apps, ο απόηχος θα βρίσκει όλο και περισσότερους followers. Κι αυτό γιατί η κούραση από την υπερέκθεση του εικονικού κόσμου που ερωτευτήκαμε αλλά δεν μας χαρίστηκε με ρεαλισμό τελικά, είναι εμφανής και συνεχής.

       

      Η έξοδος από τα Social Media είναι δεδομένη – τουλάχιστον με την τωρινή της μορφή. Ίσως γιατί μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, καταλαβαίνουμε πως η ζωή είναι τελικά εκεί έξω και όχι εδώ μέσα. Μπορεί τελικά να έχουμε ανάγκη για επιστροφή στα βασικά πράγματα. Εκεί που οι αξίες είναι αυθεντικές και αυθόρμητες με μεγάλο περιθώριο λάθους που συγχωρείται. Άλλωστε επικοινωνία είναι να κάνεις κάποιον να βλέπει ότι βλέπεις. Και η ερμηνεία αυτού είναι κάτι που «ελέγχεται» και ξεχνιέται το 2018.

       

      Που ξέρεις, μπορεί σε ένα μικρό φοιτητικό δωμάτιο αυτή τη στιγμή να παράγεται μια νέα λογική με έμφαση στον αλγόριθμο που επηρεάζει τη ζωή και την τεχνολογική μας καθημερινότητα με βάση την πραγματικά συναισθηματική και ανθρώπινη εγκεφαλική νοημοσύνη και όχι την καθοδηγούμενη ρομποτική και τεχνητή ευφύια. Μέχρι τότε, προσπάθησε να μη μετράς τα likes και νιώσε τη στιγμή των feelings. Το κατάλαβε μέχρι και ο Mark με τα λεγόμενα «reactions». Ήταν πλέον όμως πολύ αργά για το προϊόν του που μοιράστηκε μαζί μας με τεράστια επιτυχία.

       

      Πηγή φωτογραφίας: Unsplash

    John Roa: Τα είπε όλα μόνος του, χωρίς να ρωτήσω και πολλά.

    • Μία Τρίτη και 13 του Μαρτίου ήμουν προσκεκλημένος από το City College για να δημιουργήσω και να συντονίσω ένα (Fireside Chat) – όπως μου υποδείχθηκε – γεμάτο αρκετές και σύντομες ερωτήσεις στον John Roa. Η αλήθεια είναι πως τον τύπο δεν τον ήξερα. Δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ! Μόλις μου στείλανε το brief με το bio του, ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα περισσότερο. Δεν εντυπωσιάστηκα τόσο από το απίστευτα γρήγορα επιχειρηματικό έργο και το επενδυτικό κεφάλαιο που αξίζουν οι δουλειές του – όσο από την ίδια τη ζωή του. Άφραγκος στα 28, εκατομμυριούχος στα 31! Από τις «αναποδιές» που γίνονται στην πορεία αλλά με μια καλή… κατάληξη. Η περιέργεια είχε αρχίσει πλέον να γίνεται ενοχλητική. Μέχρι που ήρθε η στιγμή της «ανάκρισης».

       

      Στη χειραψία, μου φάνηκε λιγάκι ψυχρός, απόμακρος και τυπικός επιχειρηματίας. Από τα αμερικανάκια που νομίζεις ότι ζούνε σε έναν άλλο κόσμο. Οι προσδοκίες μου είχαν αρχίσει να μπερδεύονται. Όμως μόλις άρχισα να ακούω την ιστορία του (από τον ίδιο) στο κατάμεστο αμφιθέατρο του City College, κατάλαβα πως το δίκιο ήταν με το μερός μου τις προηγούμενες εβδομάδες. Συμπέρασμα; Μην κρίνεις ποτέ έναν άνθρωπο από την πρώτη εντύπωση – παράδοξο και κόντρα σε αυτά που ξέρεις αλλά ισχύει. Όσο περνούσε η ώρα και άρχισα να «βαράω» με ερωτήσεις βασισμένες σε ένα πλαίσιο Business Canvas αλλά και Creativity Measurement Skills, διαπίστωσα πως ο John ξέρει πολύ καλά να παίζει τον ρόλο του. Γεννημένος νικητής με άψογη διαίσθηση και μεγάλη αντίληψη του τι θέλει και τι χρειάζεται η εκάστοτε αγορά στην οποία επενδύει και κάνει business.

       

      Είναι από τις λίγες φορές που ο Storyteller στην αίθουσα ήταν κάποιος άλλος. Αφέθηκα στο αφήγημα της ζωής του – που μόνο εύκολη δεν ήταν, κάνοντας πολλές και  απαιτητικές δουλειές που μερικές φορές μάλιστα ήταν στα πρόθυρα ανθρώπινης επιβίωσης – θέλοντας να ακούσω όλο και πιο πολλά από τον άξιο millennial που είχα δίπλα μου. Χαλαρός, με αίσθηση του ακροατηρίου και αρκετά μεταδοτικός, ο John Roa συγκαταλέγεται στους νέους εκατομμυριούχους με μια διαφορετική οπτική της επιχειρηματικότητας, «σουτάροντας» με επιτυχία όποτε βρίσκει ευκαιρία. Ο διεθνής προσανατολισμός και η κοσμοπολίτικη εξωστρέφεια του μοιάζουν στοιχεία αυθόρμητα και συνεχή με σωστό και προσεχτικό vibe. Σικάγο, Λονδίνο, Αθήνα και αρκετές ακόμη περιοχές, δίνουν το «στίγμα» του περίφημου πορτραίτου του.

       

      Όμως μόνο η ψυχή του γνωρίζει πόσο δύσκολο και μοναχικό είναι αυτό που φαίνεται σχετικά εύκολο, glam και αξιοζήλευτο. Η γλωσσα του σώματος αλλά και η απόλυτη ψυχραιμία του προδόθηκαν μερικές στιγμές από το πόσο δύσκολο είναι το επάγγελμα του. Όμως οι καλοί επιχειρηματίες είναι σαν τους ροκ σταρς. Έχουν και τις μικρές αδυναμίες τους. Γι’ αυτό τους γουστάρουμε τρελλά! Και ο John Roa είναι ένας φανταστικός ροκ σταρ των διεθνών επιχειρήσεων. Το έργο του άλλωστε είναι τόσο πολυσχιδές, που χρειάζεται χρόνος για να αντιληφθεί κάποιος το βαρύ «portfolio» των επενδύσεων του. Μια ματιά από το roa.com αρκεί για να καταλάβεις το ταλέντο και τον δυναμισμό αυτού του τριανταπεντάρη jetsetter με σκοπό.

       

      Προς το τέλος της ομιλίας, σκέφτηκα να επικοινωνήσω ένα σετ από ερωτήσεις που είχαν να κάνουν περισσότερο με το βαθμό δημιουργικότητας και των άυλων χαρακτηριστικών που οφείλει να έχει ένας επιχειρηματίας ή ένας new entry startupper. Ενώ τον «ζάλιζα» με τις ρομαντικές ερωτήσεις μου περιορίζοντας τον εαυτό μου σε μαϊντανό της εκδήλωσης – με σκοπό την αρχή μιας διαδραστικής συζήτησης με τους φοιτητές του Business Department και επίδοξους μιμητές του – κατάλαβα ένα πράγμα: Μπορεί να φαίνεται μοδάτος και άξιος συνεχιστής του διεθνούς κεφαλαίου αλλά δεν ξέχασε από που ξεκίνησε και από που προέρχεται. Η αξία της οικογένειας και η ηθική που τον διακρίνει είναι «ποιότητες» που φαίνονται με γυμνό μάτι – τουλάχιστον όσο μπόρεσα να σκανάρω το μοντέλο John Roa!

       

      Μπορεί να γυρίζει όλον τον κόσμο – με την Ελλάδα να έχει γίνει δεύτερο σπίτι του – χτυπώντας, ακούγοντας και «πιτσάροντας» ευκαιρίες αλλά η αλαζονεία και η κακόβουλη αυτοπεποίθηση που έχουν μερικοί «συνάδελφοι» του είναι άγνωστες έννοιες για αυτό το παιδί. Σίγουρα δε θα γίνουν όλοι σαν τον cool John. Δε χρειάζεται κιόλας να γίνουν σαν τον Roa. Δε θα γίνουν. Το σίγουρο είναι πως οφείλουν να πιστέψουν και να προσπαθήσουν να «κλέψουν» λίγο από τις αρχές και το είναι του προσωπικού του venture canvas – αν μπορεί να αναφερθεί με μια έκφραση. Και τότε, κάτι θα γίνει… θα δεις – που λέει και ένα καλό σύγχρονο ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο!

       

      Σίγουρα πάντως θα περίμενα με ανυπομονησία το δικό του βιβλίο που σαφέστατα θα γινόταν best seller. Προς το παρόν, το πιθανότερο είναι να τον πετύχεις στη Μύκονο σε μία από τις τουριστικές ή κτηματομεσιτικές δραστηριότητες που πρόσφατα απέκτησε. Ή στο Instagram για μια πιο άμεση… γνωριμία! Και για πιο sophisticated αναλύσεις σχετικά με το μυστικό της επιτυχίας, στο Μedium τα λέει ωραία! Χάρηκα για την γνωριμία John – it’s been a pleasure.

    START: Μια αρχή με επαναλαμβανόμενα ξεκινήματα

    • Το ξεκίνημα συνήθως είναι κάτι παραπάνω από το ήμισυ της τελικής προσπάθειας. Στην περίπτωση που η αρχή προδιαγράφεται με πνεύμα συνοχής, συνεχή ροή δημιουργικότητας και παραγωγική διάρκεια, τότε το επιθυμητό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην έχει κάτι από… START. Το όραμα του START είναι η μεθοδολογία του ετήσιου προγράμματος υποτροφιών και ανάπτυξης δεξιοτήτων, προάγοντας και εξελίσσοντας τη σύγχρονη και πολυδιάστατη μορφή της συνεχώς εμφανιζόμενης κοινωνικoπολιτιστικής επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα. Αποστολή του είναι να εκπαιδεύει επίδοξα στελέχη πολιτιστικής διαχείρισης, σμιλεύοντας με λεπτομέρεια ένα ολιστικό σύνολο ικανοτήτων ηγεσίας με έμφαση στην αναλογική, σφαιρική, και αποτελεσματική ενσυναίσθηση της δημιουργικής οικονομίας.

       

      Η κατασκευή ηγεσίας που δομείται και αναπαράγεται με επιμονή στο εντατικό μονοετές πρόγραμμα, προσπαθεί να εμπνεύσει τα «τυχερά» φρέσκα μυαλά των νέων υποτρόφων με σκοπό να μεταδώσουν το παράδειγμα της κοινωνικής αλλαγής στον τόπο διαμονής και δραστηριοποίησης τους μέσω μιας πολιτιστικής πρωτοβουλίας. Σε μια Ελλάδα που αναμορφώνεται και προσαρμόζεται συστηματικά στις νέες προκλήσεις της παγκόσμιας δικτυακής επιχειρηματικότητας, το ψηφιακό και δικτυακό αποτύπωμα του START έρχεται με φόρα παρουσιάζοντας σε κάθε κύκλο του μια διαφορετική νεανική χώρα. Αποτέλεσμα; Η έναρξη ενός διαρκούς μοτίβου που γεννάει ρυθμό και κλιμακωτά φίλτρα ενέργειας για περαιτέρω ανακάλυψη δημιουργικότητας και διαμόρφωσης ευρηματικών αντιλήψεων.

       

      Η γλώσσα, το νόημα και το ύφος της κάθε ιδέας – αφηγήματος «μιλάει» με στόχο και άξονα αναφοράς – την εξέλιξη φορέα αλλαγής – εκπροσωπόντας την κατάληξη μιας διαφοροποιημένης ερμηνείας πραγμάτων. Αυτή, της ενδυνάμωσης στρατηγικής δημιουργικότητας. Έννοιες και λογικές – καθόλου αφηρημένες αλλά με στόχο και αντικείμενο μελέτης – όπως συνεισφορά, συνδιαμόρφωση, συνδιαλλαγή και σύμπλευση πρωτοβουλιών, εξελίσσονται από απλές τοπικές δράσεις σε ουσιαστικές τομές πρωτοβουλιών με πανελλήνιο διαπολιτισμικό αντίκτυπο προβολής και επικοινωνίας. Κόμβοι πολιτισμού, παραγωγή άμεσης συμμετοχικής κοινωνικής πολιτικής, αλλαγή νοοτροπιών στην καθημερινότητα, ρεαλιστικές εικονοκλαστικές αφηγήσεις και αρκετές εφαρμοσμένες τεχνικές διακίνησης ιστοριών – που όντως κάτι έχουν να πουν με πράξεις και όχι μόνο με λόγια – είναι μια μικρογραφία των παραδειγματικών πρακτικών ενεργητικής μάθησης μέσω ευέλικτων και παραμετροποιήσιμων σχεδιαστικών προσεγγίσεων από την εμπειρία του START.

       

      Στην ερώτηση τι είναι το START, η απάντηση έρχεται με φανερά αυξημένη τη δύναμη της αλήθειας. Ότι δηλαδή υπάρχουν νέοι επαγγελματίες εκεί έξω που μπορούν και στοχεύουν, διευκολύνοντας την κοινωνική συνοχή, τολμάνε, οραματίζονται, μεταδίδουν – δεν εγκλωβίζονται στα κοινωνικά στεγανά και προκαταλήψεις, επιδρώντας θετικά στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών – και απελευθερώνουν περίφημες δόσεις αυθεντικότητας και δημιουργίας, περιγράφοντας με παραγωγικό τρόπο την απόδοση επικοινωνίας μιας ιστορίας που «είδαν» και συνέλαβαν.

       

      Είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θέτει θεμελιώδη στοιχεία, τακτικές και εργαλεία κατανόησης συνέργειας μεταξύ ανθρώπων και ομάδων, επιτελώντας ένα συγκεκριμένο έργο με ξεκάθαρο σκοπό: Την ανάπτυξη και υλοποίηση μιας καινοτόμου ιδέας σε μια πολιτιστική πρωτοβουλία που αποκτάει κλιμακωτή επιχειρηματική και δημιουργική βιωσιμότητα. Με γνώμονα την ανάπτυξη τοπικής συνεισφοράς, την κατασκευή διαλόγου κατανόησης κοινωνικοπολιτιστικών αναγκών αλλά και αισθήσεων νοημάτων με έμφαση στην καινοτομία προβληματισμού, είναι η επιδιωκόμενη συνταγή επιτυχίας για να ξεκινήσει κάποιος ενδιαφερόμενος το ταξίδι της καθοριστικής διαδρομής του START. Οι επόμενες «στάσεις» του εγχειρήματος είναι δομημένες με ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης˙ μια δεξιότητα πάρα πολύ σημαντική στη διαμόρφωση επαγγελματικής προσωπικότητας του απόλυτου STARTER.

       

      Οι τρίτοι απόφοιτοι του START 2017/18 ενέπνευσαν με αέρα νίκης και μεταμόρφωσης στο Bazaar Ιδεών που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στις 28 και 29 Ιουνίου. Οι ιδέες τους δεν είχαν τον αστερισμό του κομήτη που πέρασε και δεν ακούμπησε αλλά της κατάκτησης μιας πεποίθησης, μιας σκέψης και ενός συνεχιζόμενου οράματος που αγκαλιάζεται με χαρά στο πέρασμα του. Οι πρωτοβουλίες – ιδέες, το σίγουρο είναι πως δημιουργήθηκαν για να εξαπλωθούν και να ενώσουν τους πολίτες με σκοπό την αμφίδρομη διάδραση, συμβάλλοντας δυναμικά στην προοπτική της κοινωνικής επιχειρηματικόητητας. Όμως ας αφήσουμε καλύτερα να «μιλήσουν» οι πραγματικοί πρωταγωνιστές με τις πράξεις των ιστοριών τους, παίρνοντας ένα σχετικό άρωμα από το αντικείμενο ιδεών για το οποίο εργάζονται σκληρά μαζί με την κάθε ομάδα τους.

       

      Στο φετινό START, το Smallville ενδυνάμωσε το δίκτυο πολιτών μικρών πόλεων μέσα από τα «Άτυπα Κοινωνικά Συμβούλια» με εργαλείο το θέατρο, υποκινώντας τους συμμετέχοντες να γίνουν φορείς κοινωνικής αλλαγής. Το Restory ενεργοποίησε εγκαταλελειμμένους χώρους και ιστορικά κτήρια κινητοποιώντας τις τοπικές κοινότητες με συλλογικές βιωματικές δραστηριότητες θεατρικών εργαστηρίων. Στη συνέχεια, το MoAM έφερε κοντά ανθρώπους από απομακρυσμένες γεννεές, διαφορετικούς πολιτισμούς και φάσμα σωματικών ικανοτήτων μέσω της Μουσικής του Σώματος. Το Tempo υποστηρίζει τη συμπερίληψη παιδιών με λιγότερες ευκαιρίες μέσω της ανάπτυξης και εφαρμογής καινοτόμων εκπαιδευτικών πρακτικών με εργαλεία τη μουσική και την τεχνολογία. Roots are Routes είναι το πολύ πετυχημένο όνομα μπροστά από το πρόγραμμα που δημιουγεί ερεθίσματα προσωπικής ανάπτυξης και επαγγελματικής εκπαίδευσης, σχεδιάζοντας βιωματικές διαδρομές στη φύση, την τέχνη και την παράδοση με κύριο ερέθισμα και «εργαλείο» την έμπνευση με τα χέρια.

       

      Επιπροσθέτως, το Scool στόχευσε – και τα κατάφερε περίφημα – να κάνει γνωστή την μέθοδο του eduLARP (εκπαιδευτικά παιχνίδια ρόλων) στην Ελλάδα, βρίσκοντας τρόπους εφαρμογής της στα ελληνικά σχολεία. Ένα διαφορετικό camp, το The Bee Camp, είναι μια περιβαλλοντική και κοινωνική πρωτοβουλία που σκοπεύει να φέρει τα παιδιά στη φύση δημιουργώντας ακόμα πιο «πράσινη» συνείδηση. Να και ένας χώρος που δεν πίνεις μόνο καφέ αλλά την «ψάχνεις» και λίγο περισσότερο. Ο λόγος για το Peri Viou: Ένα κοινωνικοπολιτιστικό κέντρο που ενώνει ομάδες και διαφορετικές κουλτούρες ανθρώπων κάτω από μία στέγη, λειτουργώντας ως προθάλαμος κινημάτων και τεχνών. Όταν κάποιος πετάει το φαγητό του ή σπαταλάει περισσότερα υλικά από αυτά που πραγματικά χρειάζεται, τότε το Redirect αναλαμβάνει δράση. Το αποτύπωμα της πρωτοβουλίας του έχει στόχο να επικοινωνήσει το θέμα της σπατάλης τροφίμων σε ένα ευρύτερο κοινό, ανάγοντας το απορριπτέο σε δομικό λίθο με το οποίο συλλογικά χτίζουμε ένα καλύτερο αστικό περιβάλλον. Σύμμαχοι, συνάδελφοι, συνεργάτες ή αλλιώς Partners in Fun: Μια κινητή παιδική χαρά με στοιχεία Επαυξημένης Πραγματικότητας (Augmented Reality) προσφέρει σε παιδιά κάθε πολιτισμικού υπόβαθρου την ευκαιρία να γνωριστούν και να επικοινωνήσουν μέσω του παιχνιδιού. More than a fun!

       

      Χάρη στην αντιρετροϊκή αγωγή, ένας οροθετικός μπορεί σήμερα να ζει με τον HIV, μια ζωή όπως κάθε άλλος. Επόμενος σταθμός: To Whom It May Concern . Ένας πολυεπίπεδος κόμβος αλληλεπίδρασης σε ένα έργο-ιδέα που φέρνει τον HIV ως ανθρώπινη εμπειρία στο επίκεντρο της δημόσιας προσοχής μέσα από μια συμμετοχική διαδικασία αυτοέκφρασης με ανθρώπους που ζουν με τον HIV. Ισότητα, προσβασιμότητα, συμπερίληψη. Τρείς λέξεις που χαρακτηρίζουν το Kyma Project. Το… Κύμα δημιουργεί ευκαιρίες έκφρασης και ενασχόλησης με τον σύγχρονο χορό σε άτομα με αναπηρία και περιθωριοποιημένες ομάδες. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το This is not a feminist project, η πολυμεσική ψηφιακή πλατφόρμα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα. Η γυναικεία εμπειρία στην πιο κοινωνικοπολιτιστική και θεσμική διαμόρφωση της. Δε θα μπορούσε να αναδειχθεί καλύτερα το ιδανικό εργαλείο που προάγει τη συντροφικότητα, δίνοντας «έδαφος» στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν, λαμβάνοντας μια γερή δόση αυτοπεποίθησης. Το Theatre of Integration ενσωματώνει και δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να συναντηθούν και να δημιουργήσουν μια θεατρική παράσταση με θέμα την ίδια τη ζωή, σβήνοντας τα σύνορα, το ρατσισμό και τις προκαταλήψεις. Τελευταίο – αλλά εξίσου σημαντικό στις φετινές υποτροφίες του START – είναι το Flying Duets. Μια εξατομικευμένη πλατφόρμα που φέρνει ενεργά κοντά, ανθρώπους με ποικίλες κοινωνικές και πολιτιστικές ταυτότητες με κοινό παρανομαστή την τέχνη. Πρόκειται για μια διαδικασία ντουέτων μετασχηματιστικής μάθησης μέσω μιας διαδικασίας εποικοδομητικής κοινωνικής «όσμωσης».

       

      Ίσως είναι τα λεγόμενα «σημεία των καιρών». Μπορεί και όχι. Το σίγουρο είναι πως μια διαφορετική μορφή επιχειρηματικότητας είναι αισθητή με τη δυναμική προοπτικής εξέλιξης να μοιάζει πιο ευανάγνωστη από ποτέ. Τα μηνύματα που προβάλλονται έχουν ολιστική αισθητική δράσης και όχι μια στενή και υπεραπλουστευμένη, μονόπλευρη στόχευση του κέρδους. Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τις παραπάνω ιδέες είναι η εντιμότητα, η συλλογική καθοδήγηση, η κοινωνική παραδοχή, η πολιτική βούληση που παράγεται από την πολιτεία των πολιτών και φυσικά ο αστικός πολυπολιτισμός. Ένα ακόμα κοινό στοιχείο είναι η έμμεση εμπλοκή και η θεμιτή ανταλλαγή σκέψης, στήριξης, συμπεριφοράς και στάσης τεχνογνωσίας από τον έναν πολιτιστικό διαχειριστή προς τον άλλον. Η αίσθηση συναδερφικότητας, φιλίας και βοήθειας. Ένας συναγωνισμός δίχως όρια και τέλος. Μια αρχή με επαναλαμβανόμενα ξεκινήματα χωρίς μέση, «τοίχους και ταβάνια». Δεκαπέντε φίλοι σε ένα παρεάκι που γίνεται αφετηριακό σημείο έμπνευσης εντός και εκτός συνόρων με κοινό καλό.

       

      Τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή η φιλοσοφία και το τρίπτυχο μοντέλο (Πολιτιστική Διαχείριση, Τοπική Κοινωνία, Κοινωνική Αλλαγή) που βασίζεται η υλοποίηση ιδεών του START, είναι και η στιγμή που θα «ηχήσει» ακόμα πιο ελκυστικά η συνεχής και ανοιχτή σχέση μαζί του. H υποστήριξη των δεκαπέντε δημιουργικών Cultural Managers και των πρωτοβουλιών τους, είναι σχέση χτισίματος εμπιστοσύνης επιδιώκοντας τη διερεύνηση συνεργασίας με ιδέες και οργανωσιακές οντότητες που μπορούν και στοχεύουν πέραν της μεγιστοποίησης κεφαλαίου. Ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό και επανασύσταση χρειαζόμαστε όλοι – ο καθένας ανάλογα τον χρόνο και το χώρο που θα το βιώσει – . Κάπου εκεί, έρχεται η ανακάλυψη της γοητείας του άυλου πνευματικού κεφαλαίου! Μια εμπεριστατωμένη συλλογιστική που θέτει τα θεμέλια και το πρίσμα για «πατήματα» υπόσχεσης μιας άλλης Ελλάδας.

       

      Μια Ελλάδα που δε βρίσκει το δρόμο της φεύγοντας στο εξωτερικό αλλά πατώντας σε βήματα εξωστρέφειας μένοντας στο εσωτερικό. Και όχι απαραίτητα στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα. Αλλά με έμφαση και πείσμα στην τόνωση πνευματικής, καλλιτεχνικής, κοινωνικής και επιχειρηματικής αποκέντρωσης. Ένας προπομπός μεταδοτικότητας και πόλος έλξης ταλέντων με ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη για όλη τη χώρα, όπου υπάρχει αίσθημα αλληλεγγύης, συλλογικής ικανότητας και στάσης αλλαγής. Σημαντικό να αναφερθεί πως το START CREATE CULTURAL CHANGE είναι ένα πρόγραμμα του Robert Bosch Stiftung που υλοποιείται σε συνεργασία με το Goethe-Institut Thessaloniki και την Ομοσπονδιακή Ένωση Κοινωνικοπολιτιστικών Κέντρων. Επίσης υποστηρίζεται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και το Ίδρυμα Μποδοσάκη.

       

      Σήμερα, πολύς κόσμος – ειδικά της δημιουργικής βιομηχανίας και της ψηφιακής οικονομίας – βασίζει το επιχειρηματικό του μοντέλο στο περιβόητο «αφήγημα». Η έννοια του Storytelling δεν είναι εντελώς καινούργια. Είναι όμως πιο πρακτική και εφαρμόσιμη από ποτέ. Την ημέρα που κλήθηκα να συνεισφέρω στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του START με τη διδασκαλία του Storytelling Workshop, ήταν ημέρα εξέλιξης και αναθεώρησης. Μια ημέρα προστιθέμενης αξίας σε αυτό που κάνω. Δεν είναι μόνο ότι προσπάθησα να μεταφέρω το παράδειγμα του Storytelling στις δεκαπέντε μελέτες περιπτώσεων που είχα απέναντι μου. Είναι από τις φορές που λειτούργησε μπούμερανγκ. Το πνευματικό κεφάλαιο, η δύναμη της ιδέας και όλο το… STARTing point, ήταν και για μένα κάτι το εξαιρετικό. Έμαθα πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω περισσότερα από όλους τους απόφοιτους Cultural Managers που είχα την τιμή να γνωρίσω και να δουλέψω μαζί τους. Το πλαίσιο μάθησης και (απο-μάθησης) ήταν και είναι αμφίδρομο. Ένα Storytelling με πινγκ-πονγκ challenge θα έλεγε κανείς. Δίπλα μας, μέσα μας, τριγύρω μας. Χωρίς να χάνουμε την ουσία, αλλά βρίσκοντας τα αίτια και τις αφορμές να σταθούμε και να δουλέψουμε με σύνεση δίπλα της.

       

      Ένας απτός δείκτης αποτελεσμάτων πως αν πιστέψεις σε κάτι πολύ καλό, τότε γίνεται. Αρκεί να βγεις έξω από το καβούκι της εσωστρέφειας, της πολυπλοκότητας και του αδιέξοδου «μαύρου κουτιού» που διατυμπάνιζε μέχρι πρότινος ένα άλλο… αφήγημα, πως στην Ελλάδα δε συμβαίνουν και πολλά. Να, που γίνονται πράγματα και με το παραπάνω! Από τη στιγμή που είσαι στην αρχή μην το σκέφτεσαι. Πάρε μια καλή ιδέα από το START in Action documentary film που μας ταξιδεύει στο όραμα των δεκαπέντε projects για μια καλύτερη κοινωνία. Η κρίση αξιών τελειώνει όταν εμείς αποφασίσουμε να τελειώσει, ενεργοποιώντας την εξωστρεφή και δημιουργική πλευρά του εαυτού μας. Λοιπόν, τι λες; Μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκινήσεις τη δική σου υποδειγματική ιστορία; Θυμήσου μόνο, ότι μετά το START δεν έχει stop, παρά μόνο ανοιχτά παράθυρα για επίμονο restart. Με λίγα λόγια, η αμφισβήτηση του δεδομένου ίσως είναι η καλύτερη απάντηση για μια εικονοκλαστική ανατροφοδότηση στην επικοινωνία και στη στάση αντίληψης της ζωής. Κάτι που τελικά δουλεύει και μάλιστα πολύ αποδοτικά.

       

       

    Το μόνο που χρειάζεται, είναι μια καλή ιστορία να πουλήσεις!

    • Λένε πως θα εκτιμήσεις τη χώρα σου, αν βρεθείς αρκετά μίλια μακριά της. Κι όμως, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα εκεί έξω που δουλεύει και για την Ελλάδα μεταξύ άλλων. Η κυρία Έλενα Ε. Φωτεινάτου είναι Αναπληρώτρια Διευθύντρια Υπηρεσιών Δωρητών και Μη Κερδοσκοπικών Οργανισμών του King Baudouin Foundation United States (KBFUS).

       

      Το KBFUS είναι ένας αμερικανικός φιλανθρωπικός φορέας που ιδρύθηκε το 2002, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα σε δωρητές με έδρα την Αμερική και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο.  Σε συνεργασία με ιδιώτες, εταιρείες και άλλα ιδρύματα, το KBFUS βοηθά δωρητές να επιχορηγήσουν τους οργανισμούς που επιλέγουν στην Ευρώπη και την Αφρική.

       

      Στο KBFUS, η κυρία Έλενα Φωτεινάτου είναι υπεύθυνη διαχείρισης δωρεών και επικοινωνίας με χορηγούς και συνεργαζόμενους φορείς.  Έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο να βοηθήσει Ευρωπαϊκούς οργανισμούς να προσεγγίσουν δωρητές και χορηγούς στις ΗΠΑ και έχει συμβάλει στη διαμόρφωση περισσότερων από 300 συνεργασιών. Τα τελευταία τρία χρόνια, το KBFUS έχει διασφαλίσει δωρεές ύψους $50 εκατομμύριων σε μη κερδοσκοπικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς εκτός Η.Π.Α.

       

      Πριν μερικές ημέρες, το μεσημέρι της Δευτέρας είχε μια διαφορετική διάθεση στο ξεκίνημα της εβδομάδας, γεμάτη αισιοδοξία και αίσθηση δημιουργίας. Η ομιλία της κυρίας Φωτεινάτου ήταν μια πραγματική έμπνευση – πρόσκληση στο δικαίωμα της ευκαιρίας. Ένα παράθυρο στο μέλλον με έμφαση την καινοτομία σκέψης και την ελευθερία παραγωγής πολιτισμικών και επιχειρηματικών αξιών.

       

      Το King Baudouin Foundation USA (KBFUS) εργάζεται πιστά και με διαρκή μέθοδο προσπαθώντας να προσφέρει υπηρεσίες με γνώμονα την κατανόηση και ανάπτυξη ενός καλύτερου κόσμου. Πράγμα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Μια ματιά στο website του οργανισμού και εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την «δουλειά» γενναιοδωρίας που γίνεται στην άλλη όχθη του ατλαντικού. Με αφετηρία την Νέα Υόρκη και προορισμό όπου υπάρχει επιθυμία για κοινωνικό και παραγωγικό πολιτισμό, η συζήτηση ανάγκης διευκόλυνσης και εξυπηρέτησης προς σχετικούς ενδιαφερόμενους είναι πάντα διαδραστική, ουσιαστική, πρακτική και εποικοδομητική.

       

      Σε μια σχετική διαφάνεια από την παρουσίαση της κυρίας Φωτεινάτου, σημειώθηκαν δέκα κατηγορίες από δυνητικά προφίλ που θα μπορούσαν εύκολα να επωφεληθούν από την επενδυτική και στρατηγική συνεισφορά του KBFUS. Ιδιαίτερη εντύπωση έχει η σχέση ερμηνείας που αναλύθηκε, δημιουργώντας εσωτερικές αναζητήσεις: ΓΙΑΤΙ κάποιος με ισχυρή οικονομική επιφάνεια να προσφέρει (GIVING) σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ομάδα, φορέα, ιδέα, οργανισμό; Ένα ερώτημα που έχει απαντηθεί αποτελεσματικά με πολλή μελέτη και έρευνα από το KFBUS.

       

      Το (fundraising) ή αλλιώς (stewardship development) είναι μια «ιστορία» που μετράει αρκετά χρόνια απασχόλησης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί να ψάξει κανείς στο Google και θα διαπιστώσει πόσα δισεκατομμύρια «δόθηκαν» το προηγούμενο έτος σε grants. Ένα πραγματικά πολύ μεγάλο νούμερο – ειδικά για τα δικά μας ελληνικά δεδομένα – . Όμως η συνέπεια και η μεθοδικότητα σχεδιασμού, πλάνου επικοινωνίας, προβολής της μοναδικής ιδέας και η τεχνογνωσία πάνω στο πολιτιστικό και κοινωνικό όραμα˙ είναι «ποιότητες» που σκανάρει το λεγόμενο potential skyline identity του KBFUS, όταν θα έχει την ευκαιρία να εξετάσει κάποια αίτηση χρηματοδότησης ενεργειών για πιθανούς πολιτιστικούς και κοινωνικούς σκοπούς.

       

      Αν λοιπόν αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση μπορεί να έχει η αποστολή ενός τόσο μεγάλου οργανισμού με το storytelling, η απάντηση έρχεται με έναν αποστομοτικό χαρακτήρα! Two Minute Pitch ή αλλιώς «έχεις δύο λεπτά από τον χρόνο μας για να μας πεις γιατί θέλεις χρήματα από εμάς», είναι το απόλυτο bottom line για την έναρξη μιας πετυχημένης στρατηγικής επικοινωνίας. Εκείνα τα δύο λεπτά θα καθορίσουν τη συνέχεια των επόμενων – αν υπάρξουν – .

       

      Η αυθεντικότητα και η δημιουργικότητα με παρανομαστή την ενίσχυση και μετάδοση της πνευματικής εξωστρέφειας για το κοινό καλό˙ είναι τα σημεία που θα παίξουν ρόλο για το πράσινο φως των διαδικασιών στην έναρξη επικοινωνίας ή όχι. Two Minute Storytelling Pitch θα μπορούσε να λέγεται η «δοκιμασία» που θα υποβάλλονται οι συμμετέχοντες διεκδικώντας μια χρυσή ευκαιρία από ένα θαυμάσιο οργανισμό, που δουλειά του είναι να βοηθάει αυτούς οι οποίοι έχουν ανάγκη να δημιουργήσουν. Tο να θέλεις να πουλήσεις σε κάποιον μια ιδέα για να επενδύσει επειδή έχει τη δυνατότητα να το κάνει, θέλει στρατηγικη και έμπνευση. Η μεταδοτικότητα του πεδίου δράσης ξεκινάει από το πόσο καλά στημένος storyteller είσαι.

       

      Λίγο πριν τελειώσει η ομιλία στην αίθουσα παρουσιάσεων του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, η θάλασσα δίπλα μου – μια ανάσα από το τζάμι που έγειρα για λίγο – είχε αρχίσει να φουσκώνει. Τα σύννεφα είχαν αραιώσει και η ζέστη χτυπούσε κόκκινο. Το καλοκαίρι ήταν πιο αισθητό από ποτέ και το κλίμα πιο ευχάριστο.

       

      Όπως ακριβώς και τα πρόσωπα από τους περίπου εβδομήντα ανθρώπους – με κοινό ενδιαφέρον τον πολιτισμό και το cultural management – που παρακολουθήσαμε την ζωντανή κινησιολογία λόγου της κυρίας Φωτεινάτου. Άρα λοιπόν ποιος ο λόγος να ξενιτευτείς για να εκτιμήσεις την ομορφία του τόπου σου, όταν τον έχεις στα πόδια σου; Το έλεγε άλλωστε και o τίτλος πρόσκλησης από το Αμερικανικό Προξενείο Θεσσαλονίκης: “Working Together For A Better Society”.

    H Άλλη Όψη Του Ταλέντου

    • Λίγες είναι οι φορές που δε χρειάζεται σχεδόν καθόλου «ψήσιμο» ώστε να πουλήσεις οτιδήποτε υπάρχει και κινείται στο δυτικό κόσμο. Ακόμα πιο ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που η οπτική εικόνα του συμβολισμού για μια ενέργεια επικοινωνίας δε χρειάζεται καμία εισαγωγή. Είναι όπως η ιδέα της σειράς «My Νext Guest Needs No Introduction» με τον David Letterman, που προβάλλεται στο Netflix.

       

      Πιο συγκεκριμένα, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου είναι ένα προιόν που ελκύει και τους πιο «άμπαλους», προκαλώντας μεγάλα ερεθίσματα διάδρασης και πιστής επαναληψιμότητας. Οι πρωταγωνιστές του, ανάλογα με τη διάθεση τους – όπου στο άκουσμα και το εκτόπισμα τους πέφτουν και ανεβαίνουν εταιρείες, brands και κυβερνήσεις – μπορούν να διεισδύσουν με την… τρίπλα του ταλέντου τους με ένα απλό on demand!

       

      Neymar, Messi και Ronaldo, εκτός από το ότι είναι οι σταρ των σταρ και οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές στον κόσμο, παίζουν ακόμα μία διαπραγματευτική μπάλα εκτός της στρογγυλής θεάς. Είναι αυτοί που καθρεφτίζουν το απόλυτο budgeting storytelling πάνω στο οποίο χτίζεται η στρατηγική επικοινωνία της ψηφιακής οικονομίας – χωρίς απαραίτητα να το γνωρίζουν ακόμα και οι ίδιοι. Το πορτραίτο της ιστορίας τους είναι ιδιαίτερο και φαντεζί που δύσκολα αφήνει αδιάφορους ακόμα και τους πιο μικρούς πιτσιρικάδες ή τους πιο απαιτητικούς μεγάλους. Το χρηματιστήριο της μπάλας είναι τόσο υψηλό που η παράλληλη αγορά κάνει κύκλους εργασιών πολύ μεγαλύτερους από το ίδιο το «χαρτί».

       

      Η άλλη όψη του ταλέντου έρχεται να υιοθετήσει αντιληπτικές συνειδήσεις και αγοραστικές συνήθειες με έναν όχι και τόσο δύσκολο τρόπο. Κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί, να μην ακολουθεί τα brands και τις εταιρείες που επιδρούν στην προσωπικότητα μας υπό το χαρισματικό χαμόγελο των πρωταγωνιστών. Το σύστημα του integrated marketing είναι πιο δραστήριο και ολιστικό από ποτέ. Εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται προσοχή και ένας ακόμα επιπρόσθετος παράγοντας για… ανάλυση των φάσεων!

       

      Οι επαγγελματίες storytellers που διαμορφώνουν brand voice μέσω της επιρροής αυτών των μυθικών προσώπων (mega influencers), μπορούν – και πολλοί το κάνουν είναι η αλήθεια – να φιλτράρουν μια αίσθηση κοινωνικής συνοχής και ηθικής αναπαράστασης της προιοντικής «σέντρας». Κάτι εξαιρετικά δύσκολο και αρκετά ποταπό σε μια εποχή που όλα μετριούνται και πιστώνονται με κοινό συντελεστή το μέγεθος. Όμως είναι και η επόμενη γενιά που μεγαλώνει και η γενιά αμέσως μετά την επόμενη. Και όπως και να το κάνουμε, τα πρότυπα δεν τα λες και τελείως εκπαιδευμένα. Γιατί όλος ο στοχευμένος πληθυσμός (μικροί-μεγάλοι) να θέλει να πασάρει το ποδοσφαιρικό lifestyle;

       

      Γι΄αυτό λοιπόν αν υπάρχουν – που υπάρχουν – στη διεθνή αγορά στελέχη και μυαλά με υπεύθυνη γνώση και ανθρώπινη στάση με ανοιχτό παράθυρο στο μέλλον, ίσως να είναι καλό να δίνεται μεγαλύτερη προσοχή στρατηγικού σχεδιασμού όταν χρειάζεται να συνδεθεί η φωνή που εκπροσωπεί ένα πρόσωπο που καλείται να «σουτάρει» την υπηρεσία. Φανταστείτε να υπάρχει μια γενιά στο μέλλον (κυρίως από αγόρια) που το μόνο που θα θέλει να κατακτήσει, να είναι μια θέση σε μια μεγάλη ποδοσφαιρική ενδεκάδα. Δε θέλω να φανταστώ την ψυχοσύνθεση τους σε στιγμές περιθώριου λάθους. Είναι κάτι σαν το τέλειο, που αρνούμαι πεισματικά να υποκύψω στο μεγαλείο του. Ίσως γιατί θέλω να υπάρχει η δουλειά μου με τα λάθη της. Μου δημιουργεί επιπλέον κίνητρο για δημιουργία. Κάτι που στο τέλειο, πολύ απλά δεν παίζει.

       

      Νομίζω πως υπάρχουν και άλλα θαυμάσια επαγγέλματα που περιμένουν υπομονετικά να πάρουν λίγη από την αίγλη που τους αξίζει. Μπορεί οι ισχυρότεροι σταρ του μέλλοντος να είναι οι επιστήμονες της Τεχνητής Νοημοσύνης ή κάποιοι άλλοι που δούλεψαν, κόπιασαν, σπούδασαν και πίστεψαν σε αυτό που κάνουν, όπως η περιβόητη ποδοσφαιρκή τριάδα που αναφέρθηκε παραπάνω. Εκεί, το storytelling θα  παίξει επίσης μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση κοινής γνώμης.

       

      Και επειδή όλα πλασιώνονται από την παιδεία – και όχι την χορηγούμενη επιτηδευμένη μόρφωση – ο ρόλος των προτύπων είναι μια υπόθεση που ξεκινάει από το σπίτι και συνεχίζει στην κοινωνία. Άλλωστε οι ιστορίες είναι για όλους. Απλώς κάποιοι ταυτίζονται περισσότερο ή λιγότερο με αυτές. Και το μουντιάλ είναι μια τέτοια περίπτωση χωρίς άξιο ανταγωνιστή στο τερέν. Εκτός αν βρεθεί κάποιος στη γωνία των προσεχών ετών, δείχνοντας τον δρόμο για τους επόμενους «διαμεσολαβητές» της δημιουργικής βιομηχανίας. Για την ώρα πάντως – επειδή μερικές φορές το φαβορί είναι το νέο αουτσάιντερ, όπως φαίνεται άλλωστε – η γνωστή όψη του ποδοσφαιρικού ταλέντου είναι για μόνιμο… repeat υψηλής ευκρίνειας!

       

       

    Lenny The Storyteller

    • Στο δρόμο προς το μάθημα, η διαδρομή ήταν πολύ ευχάριστη, με τον ήλιο να έχει πάρει τη θέση που του αξίζει για τα καλά. Η καλοκαιρινή πόζα του έχει κάτι το διαφορετικό. Εντελώς ξεσηκωτικό. Σκεφτόμουν πως να αρχίσω τη σημερινή παρουσίαση και πραγματικά δεν έβρισκα κάτι που να υποκινεί ούτε εμένα άρα ούτε και το ώριμο ακροατήριο. Ήταν και κυριακάτικα το μάθημα, οπότε καταλαβαίνεις!

       

      Μέχρι που η λύση – ως δια μαγείας πάλι – ήρθε από το ραδιόφωνο και την μουσική. Ο Lenny Kravitz έκανε το θαύμα του για ακόμα μία φορά με το νέο Low! Το single μιλάει για κοινωνικές και ανθρώπινες διαδρομές – τον πιάσανε τα «μεσήλικα» του μάλλον – αλλά όπως και να το κάνουμε είναι το hit του καλοκαιριού. Σίγουρα θα μπορούσα να πιαστώ από έναν στίχο που αναφέρει για ευκαιρίες που μπορούμε να κυνηγήσουμε. Τουλάχιστον έτσι το μετέφρασα εγώ. Γιατί στην τέχνη, όλα επιτρέπονται.

       

      Είχα βρει το πιο δυναμικό εισαγωγικό σημείωμα για να δέσω την μεταπτυχιακή διάλεξη στο ΑΤΕΙΘ. Το μάθημα έχει τίτλο «Πολιτιστικοί Οργανισμοί και Ψηφιακές Τεχνολογίες». Αποφάσισα να αφήσω να «μιλήσει» η ίδια η μουσική. Να ακούσουμε τι είχε να πει και να μεταδώσει. Πως θα μας έκανε να αισθανθούμε στην αυγή ενός ζεστού κυριακάτικου πρωινού σε μια τάξη από φοιτητές που θέλουν να μάθουν τη σύγχρονη ματιά ανάμεσα στους ανθρώπους και τους πολιτιστικούς οργανισμούς αλλά και τον ρόλο της Δημιουργικότητας στα ψηφιακά μέσα;

       

      «Αφήστε με να αρχίσω με μια ιστορία πριν συνεχίσουμε στην προγραμματισμένη ροή του μαθήματος, που όμως έχει μεγάλη σχέση με αυτό που κάνουμε. Αλλά καλύτερα να αφήσουμε το video clip να παίξει», ήταν τα πρώτα βαριά λόγια μου. Ξαφνικά συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πόσο διευρυμένο και πολύτιμο εργαλείο είναι η εφαρμοσμένη σύνδεση του παραδείγματος του Storytelling με την ισχύ του Coaching στη Δημιουργική Βιομηχανία.

       

      Όταν τελείωσε η μουσική ή μάλλον η εμπειρία των τεσσάρων λεπτών που προετοίμασε το κλίμα με ένα δημιουργικό μπάσιμο στο προσεχές PowerPoint, η ατμόσφαιρα είχε γυρίσει. Είχε αντιστραφεί. Ο καφές ήταν ήδη στην μέση! Όλοι ήταν έτοιμοι και καρφωμένοι, σχεδόν αποφασισμένοι να ακούσουν και να δουλέψουν πάνω στο επόμενο case study που είχα προετοιμάσει με θέμα το Creativity Coaching.

       

      Είναι από τις φορές που η ίδια η Δημιουργικότητα εξελίσσεται σε κάτι το ακούσιο και ξεμπλοκάρει όποια εμπόδια υφίστανται ώστε να συνεχίσεις. Γιατί και πως; Μα πολύ απλά, γιατί είναι πάντα δίπλα σου, γύρω σου, κοντά σου. Την αισθάνεσαι, την πιάνεις, την καθοδηγείς! Τα ερεθίσματα (stimulants) είναι ανεξάντλητα και διαρκή. Τροφοδοτούν την πορεία της δουλειάς παίρνονας αφορμή από το πιο πιθανό απίθανο.

       

      Ίσως τα πιο παραδοσιακά πλάνα Στρατηγικής Επικοινωνίας να δίνουν σιγά σιγά «σκυτάλη» σε έναν πιο ουσιαστικό καμβά. Αυτόν της ανθρώπινης επαφής και της διάδρασης (interactivity) μέσα στο περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε. Η σχέση της επαφής λοιπόν, αποτελείται από ένα αρκετά ιδιαίτερο DNA προάγοντας ένα μοναδικό Identity Culture. Την ενσυναίσθηση. Ισχύει στις τέχνες, στις επιχειρήσεις, στους ανθρώπους. Όμως ας αφήσουμε το play να κάνει τη δουλειά του, όπως αυτό ξέρει καλύτερα απ΄όλους! Μπορεί η φυσιογνωμία του Lenny να δώσει εκείνο το extra credit που χρειάζεται για περισσότερο food for thought.

       

      To μεσημέρι, επιστρέφοντας στο σπίτι, η πόλη φαινόταν άδεια. Φέτος ο δεκαπενταύγουστος έσκασε νωρίς. «Ο κόσμος πήγε για μπάνιο, μπορεί και διακοπές», σκέφτηκα φωναχτά. Τι καλύτερο από το απόλυτο ελληνικό σκηνικό που επιβάλλει η εποχή! Κι όμως υπάρχει και κάτι άλλο. Η δυνατότητα να μπορείς να μεταφέρεις το ταξίδι ακριβώς όπως το φαντάστηκες. Αυτή η σκέψη κόλλησε σαν κουνούπι – που δύσκολα ξεκολλάει – και δεν έλεγε να φύγει. Κάπως έτσι σημείωσα την έμπνευση εισαγωγής που θα ξεκινούσε το επόμενο Workshop με αντικείμενο τη Δημιουργικότητα Σκέψης και Αναλογία Μεταφορών στους Graphic Designers.

       

      Την επόμενη Κυριακή ήμουν ελεύθερος από επαγγελματικές υποχρεώσεις αλλά η θάλασσα γεμάτη συγκίνηση για την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού. Η παγωμένη μπύρα και ο Lenny ήταν μαζί μου. Παλι. Σαν να βγήκαν από διαφημιστικό σενάριο. Ποτέ δεν ξέρεις. Στη Δημιουργικότητα πολλά συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις. Όμως είσαι πάντα εκεί για να καλωσορίσεις την επεξεργασία τους.

    Start Me Up

    • Σε μια έκθεση που γράψαμε όλοι οι μαθητές στην πρώτη γυμνασίου, η αξιαγάπητη φιλόλογος μας ζήτησε να αναπτύξουμε ένα θέμα σχετικά με το Σαββατοκύριακο που πέρασε.

       

      Οι περισσότεροι συμμαθητές μου περιγράψανε με λεπτομέρειες τις δραστηριότητες που κάνανε μόνοι ή με την οικογένεια τους. Εγώ πάλι, έγραψα μια ιστορία δίνοντας τον τίτλο «48 ώρες». Μίλησα για τα ρούχα που μου αγόρασε η μαμά μου, για την μουσική που άρχισα να κολλάω, για τις αγαπημένες συνταγές της γιαγιάς και φυσικά για το ατελείωτο παιχνίδι με τους φίλους. Κάπου εκεί στο τέλος, ανέφερα και την ομάδα μπάσκετ που πήγαινα προπόνηση, με το μυαλό μου όμως να είναι στο skate, τα κοριτσάκια, τα παγωτά και τις βόλτες.

       

      Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι όταν μεγαλώσω θέλω να ασχοληθώ με… αληθινά παραμύθια βγαλμένα από στοιχεία της καθημερινότητας!

       

      Η τελευταία πρόταση της έκθεσης παρέμεινε ανέπαφη στο πέρασμα του χρόνου, καθώς η συμπαθέστατη καθηγήτρια ακόμα θα τη θυμάται. «Το γαμώτο της υπόθεσης» άφησε εποχή και έφερε τον μπαμπά μου στο γυμνασιάρχη!

       

      Η δημιουργικότητα στις λέξεις έρχεται με ένα συναισθηματικό τόνο που θέλουν να εμπιστεύονται σήμερα όλα τα σύγχρονα brands, θέλοντας να απογειώσουν τη φήμη, το χαρακτήρα, την υπεραξία και τη διαδραστική δυναμική που διεκδικούν.

       

      Οι ιστορίες είναι αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα μέχρι στιγμής. Να ακούω, να διαβάζω, να παρατηρώ, να αισθάνομαι και να γράφω. Όταν κατασκευάζω μια ιστορία το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι να βλέπω τη στιγμιαία παραστατική φωνή του αναγνώστη.

       

      Αν η αίσθηση από το εικονοκλαστικό storytelling πέρασε και «ακούμπησε», τότε η αφήγηση της μεταφοράς από το δρόμο στην οθόνη πέτυχε το στόχο της. Όπως τότε, στην πρώτη μου αφήγηση, που ήθελα να με θυμάται όλη η τάξη, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

       

      Τώρα που μεγάλωσα και ξέρω τι θέλω από τη ζωή – καλά ναι – προτείνω το εξής: Νιώθεις ότι σου αρέσει και σενα να σκαρώνεις συναρπαστικές ιστορίες που μιλάνε από μόνες τους; Έλα να τις διηγηθούμε παρέα και πίστεψε στη φαντασία της ιδέας για την οποία εργάζεσαι. Brand personas out! Παίζει πολύ.

    Close